ลูกธนูปลิวว่อนดุจสายฝน ตกลงมาปกคลุมไปทั่วทุกหนแห่ง
ซีเซ่งที่กำลังตกตะลึง พลันได้ยินเสียงแหวกอากาศดังมาจากความมืด ด้วยค่าพลังต่อสู้ 76 ทำให้เขารู้ตัวทันทีว่ามีลูกธนูพุ่งเข้ามาโจมตี
เขาใช้สัญชาตญาณกวัดแกว่งดาบในมือจนกลายเป็ม่านเหล็ก เพื่อปกป้องร่างกายรอบด้าน
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!
ห่าธนูพุ่งเข้าใส่ดุจฟ้าถล่ม แต่ถูกม่านดาบของซีเซ่งปัดป้องออกไปจนสิ้น
วรยุทธ์ของซีเซ่งไม่ด้อยเลย ห่าธนูเพียงเท่านี้ไม่อาจทำร้ายเขาได้ ทว่าเหล่าโจรทะเลที่ตื่นตระหนกอยู่เื้ักลับไม่มีโชคเช่นนั้น
ท่ามกลางความมืดมิดที่ทัศนวิสัยไม่ชัดเจน พวกเขาไม่อาจแยกแยะได้เลยว่าลูกธนูของศัตรูพุ่งมาจากทิศทางใด เพียงชั่วพริบตาเดียวก็ถูกยิงล้มลงเป็จำนวนมาก
ซีเซ่งถูกกดดันจนแทบหายใจไม่ออก จะรุกก็ไม่ได้ จะถอยก็ไม่ดี ตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ขณะกวัดแกว่งดาบ เขาเงยหน้ามองไปเบื้องหน้า เห็นภายในกระโจมกลางกองทัพที่สว่างไสวด้วยแสงไฟ โตซางกำลังนั่งนิ่งไม่ไหวติง
ภายใต้แสงเทียน เขาสามารถมองเห็นใบหน้าที่แสยะยิ้มเยาะหยันของโตซางได้อย่างชัดเจน
"ข้าซีเซ่งหรือจะพ่ายแพ้ให้แก่คนไร้ความสามารถเช่นเ้าเป็ครั้งที่สอง เ้าคิดว่าลูกธนูเพียงไม่กี่ดอกจะหยุดข้าได้รึ!" ดวงตาของซีเซ่งแดงก่ำ เืในกายเดือดพล่าน เขาควบม้ากวัดแกว่งดาบ ฝ่าห่าธนูพุ่งเข้าหาตัวกระโจมอย่างบ้าคลั่ง
ฮวาหมู่หลานเห็นดังนั้นจึงชักกระบี่ในมือ พลางะโเสียงดัง "ปกป้องนายท่าน!" พร้อมทำท่าจะพุ่งออกไปขวางซีเซ่ง
"ไม่ต้องลงมือ พวกเ้าปล่อยให้เขาพุ่งเข้ามาเถิด" โตซางโบกมือห้ามฮวาหมู่หลาน มุมปากปรากฏรอยยิ้มเ็า
เมื่อเห็นซีเซ่งฆ่าฟันพุ่งเข้ามา โตซางกลับนั่งนิ่งสงบ แม้แต่ตาก็ไม่กะพริบสักนิด
โตซางอยู่ตรงหน้า ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น
ซีเซ่งตาแดงฉานด้วยความโกรธ ะโลั่น "โตซาง ส่งชีวิตเ้ามาซะ!!"
ทันใดนั้น บนพื้นดินก็ปรากฏหลุมพรางขึ้นอย่างกะทันหัน
ขณะที่ดาบยาวถูกยกขึ้นและซีเซ่งพุ่งเข้าใส่ เขากลับรู้สึกว่าใต้ร่างว่างเปล่า ทั้งคนและม้าจึงตกลงไปในหลุมพรางทันที
ดวงตาของฮวาหมู่หลาน ปรากฏความประหลาดใจและยินดี นางรีบมองไปยังโตซาง โดยไม่รู้เลยว่าโตซางได้ระวังไว้ก่อนแล้วว่าซีเซ่งอาจจะใช้แผน ‘จับโจรต้องจับหัวหน้า’ จึงได้ขุดหลุมพรางไว้ล่วงหน้าเพื่อจับตัวซีเซ่งแบบเป็ ๆ
ในขณะที่ซีเซ่งตกลงไปในหลุม เสียงปืนใหญ่ก็ดังขึ้นรอบค่ายทหาร ทหารไห่ซีจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏตัวออกมาจากความมืด ราวกับเหล่าอสูรผีจากนรกที่พุ่งเข้าโจมตีจากทุกสารทิศ
"นึกไม่ถึงเลยว่านายท่านผู้นี้จะคาดการณ์ได้แม่นยำราวกับเทพ พวกโจรทะเลทั้งหลาย จงทิ้งหัวของพวกเ้าไว้ที่นี่เถิด วันนี้ข้าห้วนกุ๋ยจะฆ่าให้สะใจ ฮ่า ๆ ๆ "
ท่ามกลางเสียงหัวเราะบ้าคลั่ง ห้วนกุ๋ยควบม้ากวัดแกว่งดาบฆ่าฟันเข้าไปในกลุ่มศัตรู ดาบฟันลงเพียงไม่กี่ครั้ง หัวหลายหัวก็ปลิวขึ้นสู่ท้องฟ้า
เหล่าโจรทะเลที่พลาดเป้า เดิมทีก็มีความกังวลใจอยู่แล้ว เมื่อถูกทหารซุ่มโจมตีอย่างกะทันหัน จิตใจของพวกเขาก็ตกดิ่งลงสู่หุบเหวแห่งความหวาดกลัวทันที
แม้พลังการต่อสู้ของพวกโจรทะเลจะเหนือกว่ากองทัพของโตซาง แต่เมื่อติดกับดัก ขวัญกำลังใจก็ลดฮวบ อีกทั้งหัวหน้าอย่างซีเซ่งยังถูกจับเป็ตัวประกัน จิติญญาในการต่อสู้ที่เหลืออยู่จึงพังทลายลงในพริบตา ต่างพากันแตกพ่ายหนีตายกระจัดกระจาย
ห้วนกุ๋ยนำทัพเข้าโจมตีอย่างบ้าคลั่ง ราวกับเสือเข้าฝูงแกะ คมดาบฟันลงบนร่างของโจรทะเลที่กำลังหนีตาย กีบม้าเหยียบย่ำร่างเนื้อและเืของศัตรูอย่างไร้ความปรานี
เพียงชั่วครู่ ค่ายโจรทะเลทั้งค่ายก็กลายเป็ทะเลเื
เมื่อดวงจันทร์ขึ้นสู่กลางฟ้า การต่อสู้ก็สิ้นสุดลง
โจรทะเลสี่ร้อยคนที่บุกขึ้นฝั่ง ถูกสังหารไปร้อยกว่าคน ส่วนที่เหลืออีกสามร้อยคนต่างแตกพ่ายหนีไป ยุทโธปกรณ์และธงสัญญาณที่ทิ้งไว้มีจำนวนนับไม่ถ้วน
ผลชนะในศึกนี้ ยิ่งใหญ่กว่าศึกไห่ซีครั้งก่อนเสียอีก
[ติ๊ง... นายท่านได้รับชัยชนะในการซุ่มโจมตีค่าย ได้รับค่าเสน่ห์ 7 แต้ม ปัจจุบันนายท่านมีค่าเสน่ห์ 33 แต้ม] ในหัวของโตซาง มีเสียงแจ้งเตือนของจิติญญาแห่งระบบดังขึ้นตามคาด
ชนะศึกใหญ่ ทั้งยังเพิ่มค่าเสน่ห์ โตซางรู้สึกเบิกบานใจ หัวเราะเสียงดัง ฮ่า ๆ พร้อมสั่งให้มัดตัวซีเซ่งนำตัวขึ้นมา
ครู่ต่อมา ซีเซ่งที่สภาพมอมแมมก็ถูกมัดเป็ดักแด้และถูกผลักเข้ามา
ทันทีที่เห็นโตซาง ซีเซ่งก็เกิดโทสะ พ่ายแพ้ให้แก่โตซางถึงสองครั้ง และตอนนี้ยังต้องกลายเป็นักโทษ เขาทั้งอับอายและโกรธแค้น จ้องมองโตซางด้วยสายตาอาฆาต กัดฟันกรอดด้วยความเกลียดชัง
"ไอ้โจรทะเลบังอาจนัก เห็นนายท่านของข้าแล้ว ยังไม่รีบคุกเข่า!" ฮวาหมู่หลานที่ยืนรับใช้อยู่ข้างกาย ถลึงตาใส่และะโดุเสียงดัง
ซีเซ่งแค่นเสียงหึ เบือนหน้าหนี แล้วกล่าวเสียงหนัก "ข้าซีเซ่งเป็ลูกผู้ชายที่ยืนหยัดอย่างสง่าผ่าเผย จะให้คุกเข่าต่อคนเสเพลไร้ความสามารถเช่นเ้าได้อย่างไร จะฆ่าจะแกงก็เชิญตามสบาย"
"เ้าโจรชั่ว รนหาที่ตาย!" ใบหน้าสวยของฮวาหมู่หลาน โกรธจัด ชักกระบี่ออกมาเตรียมจะฟันเขา
ทว่าโตซางกลับยื่นมือออกไป ห้ามฮวาหมู่หลาน ผู้มีอารมณ์รุนแรงไว้
การฆ่าซีเซ่งนั้นง่ายดาย เพียงแค่ดาบเดียวก็จบเื่ แต่คนที่มีค่าสถานะทั้งสี่ด้านสูงกว่า 70 เช่นซีเซ่งนั้นหาได้ยากยิ่ง หากฆ่าทิ้งคงน่าเสียดายไม่น้อย
ขณะนี้โตซางกำลัง้าคนพอดี อีกทั้งแต้มเมตตาและแต้มโเี้ก็ไม่เพียงพอ ในระยะเวลาอันสั้นไม่สามารถอัญเชิญิญญาผู้กล้าได้อีก หากสามารถเกลี้ยกล่อมให้ซีเซ่งยอมจำนนมาใช้งานได้ ก็จะช่วยเติมเต็ม่ว่างนี้ได้
คนปัจจุบันใช่ว่าจะสู้คนโบราณไม่ได้ ซีเซ่งในประวัติศาสตร์เคยสร้างผลงานอันยิ่งใหญ่ให้แก่ง่อก๊ก ยอดขุนพลเช่นนี้ควรค่าแก่การชักชวนให้มาสวามิภักดิ์
เมื่อคิดได้ดังนี้ โตซางจึงแค่นยิ้มเ็า แล้วถามกลับว่า "ซีเซ่ง เ้าพ่ายแพ้ให้แก่ข้าโตซางถึงสองครั้ง เ้ายังคิดว่าข้าโตซางเป็คุณชายเสเพลไร้ความสามารถตามคำเล่าลืออยู่อีกหรือ?"
ร่างกายของซีเซ่งสั่นสะท้านเล็กน้อย ในดวงตามีความเปลี่ยนแปลงที่สังเกตได้ยากแวบผ่านไป สายตาที่ดูถูกเหยียดหยามลดลงอย่างเห็นได้ชัด
หากจะบอกว่าศึกไห่ซีครั้งแรก ซีเซ่งพ่ายแพ้เพราะประมาทศัตรู แต่ศึกในวันนี้ โตซางใช้แผนซุ่มโจมตีอันชาญฉลาดทำลายการลอบโจมตีตอนกลางคืนของเขา ใช้ทหารใหม่เพียงไม่กี่ร้อยคนเอาชนะโจรทะเลฝีมือดีสี่ร้อยคน และยังจับตัวหัวหน้าโจรทะเลอย่างเขาได้ ความกล้าหาญและสติปัญญาเช่นนี้ เพียงพอที่จะพิสูจน์ว่าโตซางไม่ใช่คนธรรมดา
ซีเซ่งไม่ใช่คนที่โอหังจนตาบอด ย่อมมองเห็นจุดนี้
แม้ในใจจะรู้ดี แต่ปากกลับไม่ยอมรับ ทำเพียงแค่นเสียงหึ "ต่อให้เ้ามีความสามารถแล้วอย่างไร จะฆ่าก็รีบฆ่าให้จบ ๆ ไป จะพูดมากให้เสียเวลาทำไม"
พูดจบ ซีเซ่งก็เอียงคอ หลับตาลง แสดงท่าทางไม่เกรงกลัว พร้อมเผชิญความตายอย่างองอาจ
"นายท่าน โจรชั่วผู้นี้โอหังนัก สองครั้งที่คิดจะเอาชีวิตท่าน ตอนนี้ยังกล้าปากดีอีก ฟันเขาให้จบ ๆ ไปเสียเถิดเ้าค่ะ" ฮวาหมู่หลาน ด่าด้วยความโกรธ
แม้แต่ห้วนกุ๋ยที่กำลังแทะน่องแกะอยู่ข้าง ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะหยุดชั่วคราว แล้วะโเสียงอู้อี้ "คราวที่แล้วปล่อยให้เ้านี่หนีไปได้ ถือว่ามันโชคดี นายท่านหากท่านลงมือไม่ลง ก็ให้ข้าห้วนกุ๋ยจัดการเอง ข้ารับรองว่าจะให้มันได้ลิ้มรสวิชาดาบฆ่าหมูตระกูลห้วนจนต้องร้องขอชีวิต"
ห้วนกุ๋ยพูดพลาง มือหนึ่งถือน่องแกะ อีกมือหนึ่งถือดาบเล่มใหญ่ เตรียมจะก้าวออกไป
ซีเซ่งยังคงหลับตา ยืนหยัดอย่างทระนง โดยไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย
"เป็ลูกผู้ชายที่ไม่กลัวตายจริง ๆ ..." โตซางพยักหน้าเล็กน้อย ในดวงตามีความชื่นชมแวบผ่าน
ทันใดนั้น เขาก็แผ่รังสีสังหารออกมา ลุกขึ้นยืนพรวดเดียว แล้วแย่งกระบี่ในมือของฮวาหมู่หลาน มาถือไว้ ก่อนจะค่อย ๆ เดินตรงไปยังซีเซ่ง
ซีเซ่งรู้สึกได้ เขารู้ว่าโตซางกำลังจะลงมือปลิดชีวิตเขาด้วยตัวเอง แต่เขาก็ยังไม่มีท่าทีหวาดกลัว กลับยิ่งองอาจขึ้นกว่าเดิม ะโว่า "เข้ามาเลย มีน้ำยาพอ ก็ฟันลงมาที่คอข้านี่ อย่าได้ใจอ่อนล่ะ เอาให้เด็ดขาด!"
ขณะที่ะโ โตซางได้มายืนอยู่เบื้องหน้าเขาแล้ว กระบี่ยาวในมือค่อย ๆ ยกขึ้น ที่คมดาบยังมีคราบเืติดอยู่เป็จุด ๆ
มุมปากยกยิ้มเ็าที่มีความหมายลึกซึ้ง กระบี่ที่ชูขึ้นสูง พลันฟันฉับลงมาอย่างรวดเร็ว!
1K
