อาหารที่บ้านมื้อแรก
“หอมจังเลย มีอะไรกินบ้างครับเนี่ย”แค่เดินลงมาข้างล่าง กลิ่นอาหารหอมๆก็ลอยเข้ามาถึงจมูกเขาแล้วเขาได้กินอาหารจริงๆครั้งสุดเมื่อไหร่กันนะ น่าจะั้แ่กลับบ้านครั้งก่อนอยู่ที่หอพักก็ต้องพึ่งแค่อาหารสังเคราะห์ตามกำลังทรัพย์ที่มีเท่านั้นและไม่ใช่สังเคราะห์ทำเองด้วยนะเป็สังเคราะห์สำเร็จรูปอีกด้วยแต่ก็ใช่ล่ะเขาจะมีเงินไปเข้าร้านอาหารแพงๆได้อย่างไรกันส่วนที่โรงเรียนก็ไม่ต่างกันอาหารกลางวันหลักๆก็จะมีอาหารสังเคราะห์แห้งยี่ห้อเดิมๆแต่ปรับเปลี่ยนรสชาติบ้างตามที่ประมูลกับทางโรงเรียนได้กับนมหนึ่งกล่องแล้วก็ผลไม้บ้าง
“นั่งเลยลูกจะเสร็จแล้ว”เพเรน่าร้องบอกมาจากในครัว จากจุดที่มีกลิ่นหอมมากที่สุด
“ครับแม่”แล้วเขาก็ไม่ขัดคำสั่งรีบไปนั่งเก้าอี้ประจำที่ทันที
“ไงเรา ยินดีด้วยนะ เรียนจบแล้ว”พ่อว่าขึ้น เพราะั้แ่เจอกับตอนเขากลับมาก็ยังไม่ได้คุยอะไรเลยมุ่งตรงถึงเตียงอย่างเดียว
“ครับพ่อ” เขาก็ยิ้มตอบกลับไปทันทีเขาก็ดีใจเหมือนกันที่ได้ออกมาจากที่นั่นได้เสียที
“ว่าแต่เลือกได้หรือยังว่าจะเรียนต่ออะไร” ผู้เป็พี่ชายถามขึ้นทันทีที่เขาเรียนจบมันแค่ภาคบังคับทั่วไป แต่ยังมีการเรียนระดับสูงขึ้นอีกอย่างพี่เพวิสพี่ชายเขาก็เลือกเรียนต่อบริหารธุรกิจแต่เป็ภาคพิเศษที่เรียนผ่านโฮโลแกรมแทนเพราะพี่เขาอยากอยู่ช่วยงานที่บ้านส่วนเวลาจะสอบก็ค่อยเดินทางไปยังที่ตั้งของมหาวิทยาลัยที่เรียนสังกัดที่ดาวเจนนูและตอนนี้เขาก็อยู่ปีสี่แล้ว ปีหน้าก็ขึ้นปีห้าซึ่งเป็ปีสุดท้ายแล้วด้วย
“เื่นั้นยังไม่คิดเลยครับ”เขาส่ายหน้าตอบ เขารู้ว่าตอนนี้เขาต้องกลับบ้านเท่านั้นเขาไม่มีความฝันที่อยากเป็ ไม่มีสิ่งที่อยากทำเป็พิเศษไม่มีความกระตือรือร้นใดๆทั้งสิ้นนอกจากเื่ที่ต้องกลับบ้านมาอยู่กับครอบครัวให้ได้มาทำไร่ทำสวนช่วยที่บ้านก็ไม่เลวนะ
“ถ้าเื่เงิน ลูกไม่ต้องกังวลนะ”สิวัชรีบเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น เพราะเขาคิดว่าลูกจะกังวลเื่นี้
“ไม่ใช่แบบนั้นเลยครับพ่อผมยังไม่รู้จริงๆว่าอยากทำอะไร รู้แต่ว่าอยากอยู่บ้านก่อน”เขารีบตอบอธิบายออกไปให้ชัดเจนทันที เพราะกลัวว่าทุกคนจะคิดมาก
“ก็ดีแล้วนี่นาพ่อ ได้แรงงานเพิ่มอีกคน”เพวิสเห็นด้วยและตบไหล่น้องไปสองทีอย่างพอใจถึงแม้จริงๆในใจก็เป็ห่วงน้องชายมากเช่นกันตัวเขาเองก็เลือกเรียนบริหารธุรกิจเพื่อจะมาช่วยงานที่บ้านไม่ได้อยากเรียนอะไรที่ตามความฝันเหมือนคนอื่นเลยเลยไม่รู้ว่าตัวน้องชายนั้นเหมือนกันกับเขาหรือมีความฝันที่อยากจะเป็หรือไม่ก็ตามความนิยมของดาวระดับบีต่างจากเขาที่จบม.ปลายจากดาวระดับซีเพราะทุกคนคิดแค่ว่าอยากให้เพเนียสได้เรียนที่ดีๆ ได้เรียนที่ดาวระดับสูงๆเลยลืมคิดอีกแง่มุมว่าลูกหรือน้องของพวกเขาจะโดนรังแกเอาได้
“ได้เลยพี่ ผมพร้อมช่วยเต็มที่”เขาไม่ค้านอยู่แล้ว พร้อมเป็ลูกมือและแรงงานที่บ้านเต็มที่ถึงแม้ส่วนใหญ่ก็เริ่มนำเครื่องมือหุ่นยนต์เข้ามาช่วยงานอีกแรงแล้วก็เถอะ
“ก่อนจะไปทำงาน กินข้าวก่อนเถอะหนุ่มๆ”หลังจากที่บนโต๊ะอาหารกำลังมีเสียงพูดคุยกันอยู่ก็ถูกแทนที่ด้วยผู้เป็แม่ที่เดินถืออาหารเข้ามาถึงจะบอกว่าอาหารจานเด็ดฝีมือเพเรน่า แต่อาหารจริงๆที่เธอทำเป็ก็มีไม่กี่อย่างบนโต๊ะก็มีปลาทับทิมทอดประดับด้วยเลม่อนฝานบางๆ เพิ่มรสเปรี้ยววางอยู่ขอบจานที่เธอแสนภูมิใจ เพราะทำบ่อยที่สุด(กว่าจะทอดกินได้หมดปลาในบ่อที่บ้านไปหลายรุ่น)ข้าวสวยร้อนที่หุงเองกับมือ(มีหม้อหุงข้าว)ถ้วยเล็กๆที่ใส่ซอสถั่วเหลืองหมักเพิ่มรสชาติอยู่เช่นเดียวกับอีกถ้วยที่เป็น้ำพริกแล้วก็น้ำข้าวโพดหอมๆอีกคนละแก้วอ้อยังมีอาหารสังเคราะห์โฮมเมดอีกคนละแก้วเพื่อให้สารอาหารครบถ้วนพร้อมอาหารสังเคราะห์โฮมเมดแบบแผ่นกรอบในจานด้วย ใช่ที่บอกว่าเธอภูมิในเสนออาหารปรุงประกอบที่ทำเองก็ปลาทอดและข้าวสวยที่หุงเองก็สมัยนี้คนทำอาหารปรุงประกอบเองไม่ค่อยเป็แล้วและปลาทอดเนี่ยแหละที่เธอแสนภูมิใจที่สุด สุกพอดี เหลืองสวยกรอบบ้างไม่กรอบบ้างแล้วแต่ดวง
“หื้มมม หอมมากเลยครับคิดถึงปลาทอดฝีมือแม่มากๆ” เมื่ออาหารมาพร้อม เพเนียสก็รีบสูดกลิ่นเข้าไปเต็มปอดให้หายคิดถึงทันทีกลิ่นอาหารฝีมือแม่นี่มันสุดยอดจริงๆ ไหนจะกลิ่นน้ำข้าวโพดคั้นอีก หอม หอมไปหมด
“ฮ่าๆๆ เช่นนั้นก็กินเยอะๆนะลูกแล้วก็น้ำข้าวโพดนี่ด้วย ทีเด็ดเลยล่ะ แม่ทำเสร็จใหม่ๆเลย”เพเรน่าบอกลูกชายอย่างแสนภูมิใจ ถึงน้ำข้าวโพดที่ว่าจะคิดค้นได้ไม่นานแม้จะเป็แค่แกะเม็ดข้าวโพดแล้วเอาใส่เครื่องทำอาหารเหลวแบบใช้ความร้อนก็เถอะแต่พอออกมามันก็หอมอร่อยจริงๆนะ แล้วเื่แค่นี้ทำไมแต่ก่อนไม่ทำนะหรือก็แต่ก่อนเธอทำเพียงใส่เนื้อสัตว์พืชผักผลไม้หลายๆชนิดลงไปเพื่อให้สารอาหารครบนี่นาเลยไม่ได้ลองทำแบบเดี่ยวๆแบบนี้พอทำแล้วไม่คิดว่าจะหอม อร่อย น่ากินกว่าขนาดนี้
“ครับ หอมมากๆเลย หวานอร่อยด้วย”เพเนียสยกแก้วน้ำข้าวโพดขึ้นดมก่อนจะยกขึ้นดื่มไปอึกหนึ่ง มันอร่อยจริงๆและเขาไม่ได้ชมไปส่งๆด้วย
“ดีๆ กินข้าวเถอะ”ผู้เป็พ่อว่าขึ้นก่อนจะเริ่มลงมือกินข้าวอย่างจริงจังโดยเพเนียสมีผู้เป็แม่บริการอยู่อย่างเต็มที่ด้วยการแกะเนื้อปลาให้เรื่อยๆเขาก็ไม่อยากขัดอะไรปล่อยให้แม่ทำตามความ้าไปส่วนเขาก็กินเนื้อปลากับข้าวสวยร้อนๆไปบางคำก็มีจิ้มซอสถั่วเหลืองบ้างเพื่อเพิ่มความเค็มเล็กน้อยก่อนนำเข้าปากและบางคำก็จิ้มน้ำพริกนิดหน่อยเพิ่มความเผ็ดด้วยเช่นกัน เขาเป็คนไม่กินเผ็ดมากแต่ก็พอกินได้ น้ำพริกที่ว่าก็คือพริกสดๆนำไปเข้าเครื่องปั่นผสมกับน้ำเล็กน้อยจนละเอียดและก็ได้น้ำพริกออกมานั่นเองมันเป็การทำอาหารง่ายๆแต่ทำแล้วมันอร่อยมากโดยเฉพาะแม่เป็คนทำเขารู้สึกว่าสุดยอดความอร่อยเลยแต่ความอร่อยก็อยู่ได้ไม่นานเมื่อถึงคราวของอาหารแก้วสุดท้ายอย่างอาหารเหลวสีเขียวแปลกๆนั่นเพราะอาหารปรุงประกอบที่ทำไม่อาจให้สารอาหารได้ครบถ้วนพวกเขาจะต้องกินอาหารสังเคราะห์ที่รวบรวมคุณค่าทางโภชนาการไว้อย่างอัดแน่นด้วยอาหารสังเคราะห์ก็มีทั้งทำเองแบบนี้ หรือที่ขายก็มีเยอะแยะโดยอาหารสังเคราะห์หรืออาหารสังเคราะห์สำเร็จรูปจะแยกเป็สิบระดับตามความหนืดระดับ 1เหลวเป็น้ำถึงระดับ 10 ก็เป็แบบแข็งกรอบแต่สำหรับในครัวเรือนที่ทำกินเองที่ทำแบบเป็ของเหลวและแข็งกรอบไม่ได้มีแยกย่อยว่าหนืดมากน้อยเหมือนกับที่เขาทำขายเสียเท่าอย่างไร
“ยื้ยย วันนี้ทำไมเปรี้ยวจังอ่ะแม่”อาหารสังเคราะห์เหลวที่ยังเหลือกากอยู่ถูกเพวิสกินหมดไปเป็คนแรกและเขาก็วิจารณ์ออกมาคนแรกเช่นกัน
“ก็มะนาวสุกเยอะแล้วน่ะสิแม่เลยใส่เยอะไปหน่อย ปล่อยไว้อีกสองวันมันคงเน่า” เพเรน่าตอบอย่างไม่สะทกสะท้านถึงจะรสชาติไม่ได้เื่ไปหน่อย แต่เธอมั่นใจว่าคำนวณสัดส่วนของสารอาหารครบถ้วนดีจริงๆตู้เย็นก็มีและยังประสิทธิภาพดีมากๆด้วยเื่กลัวมันเน่านั้นคงไม่ใช่อย่างแน่นอน
“แต่แม่ก็ไม่ควรจะเสียดาย และใส่เยอะนะเพราะมันเปรี้ยวนำเลยอะ” เพวิสยังคงบ่นอุบออกมาไม่หยุดต่างจากผู้เป็พ่อที่ไม่กล้าว่าอะไรมากเช่นเดียวกับเพเนียสที่รีบกินให้หมดแล้วดื่มน้ำข้าวโพดหวานหอมตามอีกรอบเพื่อหล่อเลี้ยงลิ้นให้คงมีแต่รสชาติอร่อยๆไว้
“ไม่ชอบพรุ่งนี้ก็มาทำกินเองเลยก็แล้วกัน”ผู้เป็แม่เริ่มงอนเข้าให้แล้วที่ถูกลูกชายว่าเื่อาหารไม่หยุดวันนี้เธอแค่ตั้งใจทอดปลาเถอะเลยไม่ได้ห่วงเื่อาหารเหลวเท่าไหร่ปลาทอดอร่อยก็ควรจะพอแล้วไหม
“เอาล่ะครับ พี่ครับ แม่ครับผมพึ่งกลับมาอย่าทะเลาะกันเลย” เพเนียสรีบเอ่ยห้ามออกมาก่อนที่ทั้งสองจะงอนกันใหญ่โต
“นั่นสินะ มาพูดเื่ลูกดีกว่าใบจบลูกอยู่ไหนหรือ แม่ยังไม่เห็นเลย จะได้เอามาถ่ายรูปอวดสักหน่อยแล้วก็เอาเก็บไว้ในตู้โชว์ชั้นล่างนี้ด้วย” เธอถามออกมาอย่างกระตือรือร้นลูกชายเรียนจบภาคบังคับจากดาวระดับบีเชียวนะ เธอก็อยากอวดเสียหน่อย
“เอ่อ คือ คือว่า ผมทำหายน่ะครับ”เขาตอบไปอย่างยากลำบาก เขาไม่รู้หรอกว่ามันอยู่ไหนเพราะจากที่ถูกคนพวกนั้นรุมเขาก็ไม่ได้สนใจอะไรแล้ว
“ฮะ หาย ของสำคัญแบบนั้นถ้าลูกจะเรียนต่อล่ะจะทำยังไง”เพเรน่าเริ่มพะวงไปหมดเมื่อได้ยินลูกชายคนเล็กว่าเช่นนั้นของสำคัญแบบนี้ทำหายได้ยังไง พึ่งจะได้มาสองสามวันเองนะ
“แม่ครับ จริงๆเอกสารพวกนี้ทางโรงเรียนส่งให้เราในเมลด้วยครับ”เพวิชรีบว่าออกมาก่อนที่ผู้เป็แม่จะคิดมากไปกันใหญ่ถึงจะไม่ได้สวยงามมีปกหุ้มเหมือนที่ทางโรงเรียนมอบให้ก็เถอะ แต่ก็ใช้ได้เหมือนกันและสมัยนี้ใครเขาใช้ตัวจริงที่จับต้องได้กัน
“ใช่ครับๆไว้เดี๋ยวผมจะส่งต่อให้แม่อีกทีนะ” เพเนียสก็รีบว่าออกมาให้แม่สบายใจขึ้นทันทีเฮ้อ เื่นี้เขาก็ลืมไปเช่นกัน แต่ก็ขอบคุณที่พี่ชายเตือนก่อนนะไม่เช่นนั้นคืนนี้ถูกซักยาวแน่
1K
