หลังจากการสัมภาษณ์ อัญญารู้สึกทั้งโล่งใจและงุนงง เธอไม่สามารถปฏิเสธได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างเกี่ยวกับเกษมที่ทำให้เธอรู้สึกไม่เหมือนเดิม บางทีอาจเป็สายตาที่ดูเหมือนจะอ่านทะลุความคิดของเธอ หรืออาจเป็ความมั่นใจที่เขาแสดงออกมาอย่างไม่สะทกสะท้าน
ในขณะที่เธอนั่งรถกลับบ้าน ความคิดของอัญญายังคงวนเวียนอยู่กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้องทำงานของเกษม เธอพยายามหาคำตอบให้กับความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยที่เกิดขึ้น แต่ก็ไม่สามารถหาคำอธิบายได้ชัดเจน
ไม่กี่วันต่อมา อัญญาได้รับโทรศัพท์จากเลขาของเกษม แจ้งว่าเธอได้งานและขอให้เธอเริ่มงานในสัปดาห์ถัดไป ความรู้สึกตื่นเต้นผสมผสานกับความกังวล เธอรู้ว่านี่คือโอกาสที่สำคัญ แต่ก็รู้สึกถึงความตึงเครียดที่ไม่เคยมีมาก่อน
เมื่อถึงวันแรกของการทำงาน อัญญาพยายามทำตัวให้ปกติที่สุด เธอเข้าพบเพื่อนร่วมงานและได้รับคำแนะนำเกี่ยวกับหน้าที่การงาน แต่ความคิดของเธอยังคงถูกครอบงำโดยความรู้สึกที่มีต่อเกษม
่บ่ายของวันนั้น ขณะที่อัญญากำลังทำงานอยู่ที่โต๊ะ เธอได้รับข้อความจากเลขาของเกษมให้เข้าพบเขาในห้องทำงานของเขาอีกครั้ง หัวใจของเธอเต้นแรงอีกครั้งเมื่อเธอเดินผ่านประตูและเข้าไปในห้องที่คุ้นเคย
เกษมยืนอยู่ที่หน้าต่างมองลงไปยังวิวของกรุงเทพฯ เมื่อเขาหันกลับมา สายตาของเขากลับทำให้ความรู้สึกเดิม ๆ ในใจของอัญญาปะทุขึ้นอีกครั้ง
"นั่งลงก่อนสิครับ คุณอัญญา" เกษมพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความมั่นคง
อัญญานั่งลงตรงข้ามเขา ความเงียบที่ตามมาเป็เหมือนสายลมที่เงียบสงบก่อนพายุใหญ่ เกษมเดินเข้ามาใกล้เธอและนั่งลงที่ขอบโต๊ะ ห่างจากเธอเพียงแค่ไม่กี่นิ้ว
"ผมดีใจที่คุณตกลงมาร่วมงานกับเรา" เขาพูดด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้เธอรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่ไม่อาจต้านทานได้
"ฉันรู้สึกเป็เกียรติที่ได้ทำงานที่นี่ค่ะ" อัญญาตอบกลับด้วยเสียงที่พยายามจะทำให้มั่นคง แต่ก็ไม่สามารถปกปิดความตื่นเต้นในใจได้
เกษมจ้องมองเธออย่างลึกซึ้ง "คุณรู้สึกอย่างไรกับการสัมภาษณ์วันนั้น?" เขาถาม ในขณะที่มือของเขาเอื้อมไปแตะเบา ๆ ที่มือของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะ
การัันั้นเหมือนกับกระแสไฟฟ้าที่วิ่งผ่านตัวอัญญา เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากจุดัั และหัวใจของเธอเริ่มเต้นแรงขึ้นโดยไม่สามารถควบคุมได้
"ฉัน… ฉันรู้สึกประหม่าเล็กน้อยค่ะ" เธอตอบตามความจริง พยายามซ่อนความรู้สึกที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
เกษมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงเบา "ผมคิดว่าคุณจะปรับตัวได้ดี เรามีหลายสิ่งที่น่าตื่นเต้นให้คุณได้สำรวจในที่นี่"
สายตาของเกษมทำให้อัญญารู้สึกเหมือนกำลังถูกกลืนกิน เธอรู้ว่าเขาไม่ได้หมายถึงงานในความหมายธรรมดา แต่เธอก็ไม่สามารถหาคำตอบให้กับความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นได้
"ฉันพร้อมที่จะเรียนรู้ทุกสิ่งที่บริษัทนี้มีให้ค่ะ" เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงกว่าที่คิด แม้ว่าภายในจะเต็มไปด้วยความกังวลและความตื่นเต้น
"ดีมาก" เกษมตอบพร้อมกับคลายมือออกจากเธอ ก่อนจะลุกขึ้นยืน "ผมมั่นใจว่าเราจะทำงานร่วมกันได้อย่างดีเยี่ยม"
อัญญาลุกขึ้นตามเขา หัวใจของเธอยังคงเต้นแรงอย่างไม่หยุดยั้ง เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นในใจแต่ก็ยังคงมีความสับสนที่ทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อเธอออกจากห้องทำงานของเกษม ความรู้สึกนี้ไม่เหมือนกับสิ่งใดที่เธอเคยััมาก่อน มันเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความรู้สึกผิดที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นทีละน้อย
734
