ตอนที่ 1
แท้จริงแล้วเ้าก็เป็นางร้ายเช่นเดียวกับข้า ! (2/2)
‘ฮวา’ แปลว่าดอกไม้ที่แสนบอบบาง ไร้ค่า แต่ช่างน่าปกป้อง !
ในขณะที่ ‘อวี้’ นั้นหมายถึงหยกอันงดงาม สูงค่า แต่ไม่น่าทะนุถนอม !
หยกนภาเหยียดยิ้มในใจ
ไป๋อวี้เอ๋ย...แท้จริงแล้วเ้าก็เป็นางร้ายเช่นเดียวกับข้า !
“ไม่ต้องมากพิธี” สิ้นคำของเหวยไทเฮา เสียงพูดคุยก็เงียบหายไปทันที
อืม ชนชั้นสูงในสมัยนี้ ยังมีความเป็ผู้ดีอยู่บ้าง
“พิณอยู่ที่รถม้าของเ้าใช่หรือไม่”
“ทูลไทเฮา เป็เช่นนั้นเพคะ”
ไป๋ฮวาตอบเหวยไทเฮาด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ชัดเจนโดยไม่เกรงกลัวสิ่งใด ความโอหังนี้ถูกมองข้ามไปเมื่อใบหน้าเรียวเล็กเงยขึ้นสู่สายตาผู้คน ดวงตาดอกท้อแม้จะดูอ่อนหวานแต่แฝงแววดื้อรั้น ใบหน้ารูปไข่รับกับจมูกเชิดรั้น ริมฝีปากบางเป็กระจับ คิ้วเรียวดั่งใบหลิว
หากจะบอกว่าไป๋ฮวานั้นงามปานล่มเมือง ก็คงไม่มีผู้ใดคัดค้าน
แต่สำหรับหยกนภา...นางเกลียดใบหน้านี้ยิ่งนัก ! เพราะนี่เป็ใบหน้าของสตรีที่ทำให้นางตัดสินใจตายด้วยน้ำมือของตนเอง !
“อึก !” ความรู้สึกปั่นป่วนเข้าจู่โจมนางอีกครั้ง หัวใจของนางเต็มไปด้วยความอึดอัด ในเสี้ยววินาทีหนึ่ง หยกนภาอยากจะตรงไปกระชากร่างบางในชุดสีหวานทุบตีให้ช้ำตายคามือ!
นี่...คงเป็ความเคียดแค้นในใจของไป๋อวี้ที่มีต่อไป๋ฮวา สตรีทั้งสองมีเื่บาดหมางกันมาเนิ่นนาน ไม่แปลกที่ร่างนี้จะชิงชังสตรีที่เป็น้องสาว และในอนาคตสองพี่น้องต่างมารดาจะต้องบาดหมางใจจนตกตายกันไปข้างหนึ่ง !
นี่คือเื่ราวของสองตัวละครหลักจากซีรีส์ฟอร์มั์เื่ ‘ชะตาพ่าย นางร้ายข้ามภพ’ ที่ดัดแปลงมาจากนวนิยายเื่หนึ่ง ในชาติก่อนหยกนภารับบทแสดงเป็ ‘ไป๋อวี้’ นางร้ายของเื่ ซึ่งบทนี้ทำให้นางได้แจ้งเกิดในฐานะนางร้ายจนโด่งดังระดับอินเตอร์
เหตุการณ์ตรงหน้านี้เป็ฉากแรกของซีรี่ส์...
เดิมทีไป๋ฮวาเป็สตรีหัวอ่อน มักโดนไป๋อวี้และเยวี่ยเหมยรังแกตลอด ครั้งนี้สองแม่ลูก้าให้ไป๋ฮวาได้รับโทษตาย จึงวางแผนใส่ร้ายนางกลางงานเลี้ยงโดยยืมมือเหวยไทเฮา แต่ไป๋ฮวาในเื่กลับเปลี่ยนเป็คนละคนและแก้ไขสถานการณ์ได้จนพ้นผิด ท่ามกลางความตกตะลึงของไป๋อวี้และเยวี่ยเหมยผู้วางแผน
สุดท้ายไป๋อวี้ก็โดนเปิดโปงและเสียชื่อเสียงในครั้งนี้ โดยไม่รู้ว่าไป๋ฮวาที่ต่อกรกับตนในเหตุการณ์นี้ แท้จริงแล้วคือ ‘ปัทมา’ หญิงสาวฝนยุคปัจจุบันที่ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของไป๋ฮวา นางต่อกรกับสองแม่ลูกที่แสร้ายกาจสมกับเป็นางร้ายที่อยู่ในร่างของนางเอกผู้อาภัพ
แต่ที่แปลกไปจากซีรีส์คือเวลานี้คนทะลุมิติมาไม่ใช่ปัทมาในร่างไป๋ฮวา แต่เป็หยกนภาข้ามภพมาอยู่ในร่างของไป๋อวี้ แม้ไม่อยากเชื่อว่านี่คือเื่จริง... แต่ความเจ็บแปลบที่ปลายนิ้วยืนยันได้ว่านี่หาใช่ความฝัน
เมื่อเป็ช่นนี้ แล้วไป๋ฮวาที่อยู่ตรงหน้านี้เป็คนเดิมหรือคนใหม่แล้ว ?
นางร้ายข้ามภพปิดเปลือกตาลงแล้วตั้งสติขบคิดถึงเื่ราวที่เกิดขึ้น หยกนภาเป็นักแสดงมืออาชีพ นางคุ้นเคย เข้าใจและเข้าถึงบทของไป๋อวี้เป็อย่างดี จะให้แสดงต่อในสถานการณ์นี้ย่อมเป็เื่ง่าย แต่สิ่งที่เกิดตอนนี้ขึ้นหาใช่การแสดง นางข้ามภพมาอยู่ในร่างของไป๋อวี้จริง ๆ !
ว่ากันตามจริงแล้วหยกนภาไม่มีสิ่งใดบาดหมางกับไป๋ฮวา แต่หากนางจะต้องเป็ไป๋อวี้ตลอดไปและพ่ายแพ้ให้ไป๋ฮวาในวันนี้...คนที่จะต้องยอมรับความอัปยศจะต้องเป็หยกนภาคนนี้ไม่ใช่ไป๋อวี้เ้าของร่าง!
ขอโทษนะไป๋ฮวา...หากว่านี่คือโชคชะตา ‘ไป๋อวี้คนใหม่นี้’ ก็จำเป็ต้องเอาตัวรอด!
นางร้ายข้ามภพมาลอบยิ้มกับตัวเองทั้งที่ยังอยู่ในสถานการณ์ตึงเครียด นางจะยอมเล่นสนุกไปพร้อม ๆ กับโชคชะตาแสนตลกนี่ก็แล้วกัน
หมอหลวงเข้ามาทำแผลให้ไป๋อวี้ก่อนที่ไป๋ฮวาจะได้อธิบายเื่ใดต่อ แสงสีส้มเปล่งออกมาจากปลายนิ้วของหมอทำให้เืของนางหยุดไหล แต่าแยังคงเปิดอยู่ หมอหลวงเพ่งมองเเละรีบกราบทูลไทเฮาทันที
“ทูลไทเฮา าแของคุณหนูไป๋โดนพิษพ่ะย่ะค่ะ มนตราของกระหม่อมต่ำต้อย ไม่อาจเยียวยาคุณหนูไป๋ให้หายดีได้ จำเป็ต้องใช้ยาแก้พิษจึงจะหายดีพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมใคร่ขอพระราชทานอนุญาตปรุงยาสักครึ่งชั่วยาม*”
“เร็วเข้า รีบไปจัดการ”
หมอหลวงทูลลาแล้วรีบไปเตรียมการปรุงยาถอนพิษอย่างเร่งรีบ
“ทูลเสด็จย่า หลานได้ยินมาว่าชนเผ่าทางตอนใต้ของแคว้นเรา มียาพิษชนิดหนึ่งที่เมื่อทาที่เส้นด้ายหรือเชือกเส้นเล็กแล้วจะทำให้มีคมขึ้นมาทันทีพ่ะย่ะค่ะ” บุรุษชุดแดงเอ่ยขึ้นพลางใช้สายตาแพรวพราวพิศดูใบหน้าหวานของไป๋ฮวา
ถ้าเดาไม่ผิดนี่คือองค์รัชทายาทของต้าหยาง ‘โอวหยางหย่งเซียน’ ตัวร้ายฝ่ายชายผู้ชมชอบการสะสมสาวงาม หนึ่งในตัวละครที่ทำให้ไป๋อวี้ซวยไม่แพ้ตัวละครตัวไหน
“ทูลไทเฮา หม่อมฉันไม่ใช่ผู้ทำร้ายพี่รองแน่นอนเพคะ ฮวาเอ๋อร์ไร้ความสามารถมีหรือจะหายาพิษเช่นนั้นมาได้...”
โอวหยางหย่งเซียนพูดเช่นนั้นมีหรือจะมีผู้ใดไม่เข้าใจ แต่ไป๋ฮวาก็ยืนความบริสุทธิ์ใจอย่างหนักแน่น
“เ้าไร้สามารถ แล้วสาวใช้ของเ้าเล่า !” เยวี่ยเหมยไม่รอให้บุตรีของอนุภรรยาที่นางเกลียดชังได้แก้ตัวใด ๆ รีบใส่ไฟต่อทันที “..สาวใช้ของเ้ามาจากทางใต้ !”
สิ้นคำของเยวี่ยเหมยก็เกิดเสียงอื้ออึงอีกครั้ง ความจริงนี้ทำให้ไป๋ฮวาแก้ตัวลำบากมากขึ้น เพื่อเป็การพิสูจน์เหวยไทเฮาจึงรับสั่งให้ทหารนำตัวสาวใช้ประจำตัวของไป๋ฮวามาที่นี่
“บ่าวไม่ได้ทำเ้าค่ะ ฮือออ บ่าวไม่ได้ทำ ” สาวใช้ประจำตัวของไป๋ฮวาร้องห่มร้องไห้ไม่หยุด ต่างจากนายของตนที่ยืนนิ่งไร้ซึ่งความกังวลใด ๆ ทั้งที่สถานการณ์ฝั่งตนกำลังย่ำแย่
“หลินมามา ค้นตัวพวกนาง !” นางกำนัลาุโประจำพระองค์ส่งสายตาให้นางกำนัลในปกครองค้นตัวสาวใช้ของไป๋ฮวาทันที
“เจอแล้วเพคะ” นางกำนัลหยิบตลับขนาดเล็กออกจากถุงหอมของสาวใช้ ของสิ่งนั้นถูกนำไปให้เหวยไทเฮาทันที พระนางไม่พูดสิ่งใดเพียงส่งต่อให้บุรุษชุดดำข้างกาย ดวงตาคมจ้องมองตลับยาเพียงครู่แล้วพยักหน้าให้ผู้เป็ย่า
เมื่อเป็เช่นนั้นก็คล้ายได้รับการยืนยันแล้วว่าในตลับยานั้นคือยาพิษที่โอวหยางหย่งเซียนพูดถึง สีหน้าของเหวยไทเฮาในตอนนี้เต็มไปด้วยความโกรธเคือง
ไป๋อวี้อาศัยความวุ่นวายตรงหน้าค่อย ๆ ล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อเอาผ้าเช็ดหน้าที่เปียกหมาด ๆ ขึ้นมา แล้ววางทาบมันลงไปที่สายพิณของตนโดยอาศัยอาภรณ์ที่รุ่มร่ามบังสายตาของผู้คนที่แทบจะไม่ได้มองมาที่นาง
“นั่นไม่ใช่ของบ่าวเพคะ ! บ่าวไม่ได้ทำเพคะ ฮือออ” สาวใช้ของไป๋ฮวาโขกศีรษะร้องขอความเมตตา
“บ่าวเช่นเ้าหรือจะกล้าทำ บอกมา ! เป็ผู้ใดบงการเ้า” เหวยไทเฮามองไปที่ไป๋ฮวา
“หม่อมฉันขอพระราชทานอนุญาต ให้หม่อมฉันพิสูจน์ความบริสุทธิ์เพคะ” เมื่อเห็นว่าอย่างไรนางก็ไม่หลุดไปจากข้อกล่าวหานี้ ไป๋ฮวาจึงคุกเข่าลงคำนับหน้าผากจดพื้น ในหัวคิดทบทวนวาธีที่เพิ่งคิดได้อย่างถี่ถ้วน
“อย่างไร ?” บุรุษในอาภรณ์สีนิลถามขึ้น ไป๋อวี้ลอบมองใบหน้าเขาซึ่งทำให้หัวใจของนางเต้นรัวอย่างห้ามตัวเองไม่ได้
น่าแปลกที่ความทรงจำของร่างนี้ไม่ได้บอกว่าเขาคือผู้ใด แต่นางค่อนข้างมั่นใจว่าต้องเป็องค์ชายสักพระองค์ แต่นึกไม่ออกว่าคือผู้ใด เพราะในซีรีส์เื่นี้มีองค์ชายอยู่เยอะมาก แต่เด่น ๆ มีเพียงไม่กี่พระองค์ หนึ่งในนั้นคือพระเอก ‘ฉินหวาง*’ เเละพระรอง ‘เว่ยหวาง’
“หากสาวใช้ของหม่อมฉันเป็ผู้ใช้ยาพิษทาที่สายพิณจริง พิษนั้นจะต้องติดอยู่ที่สายพิณเพคะ ขอพระราชทานอนุญาตให้หม่อมฉันตรวจสอบพิณด้วย” แม้ไม่ได้เงยหน้าให้เห็นแววตาแต่น้ำเสียงของไป๋ฮวากลับมุ่งมั่นและมีความมั่นใจอยู่ในนั้น
“เชิญ” คราวนี้เป็โอวหยางหย่งเซียนผู้เป็ไท่จื่อ*ที่อนุญาต
ไป๋ฮวาไม่รอช้า นางขยับกายก้าวมาตรงหน้าสองแม่ลูกทันที ผู้ถูกปรักปรำปรายตามองไป๋อวี้แวบหนึ่งก่อนจะนั่งลงพิจารณาพิณเ้าปัญหาท่ามกลางสายตาของชนชั้นสูงทุกคนในงาน นางเอกสาวกดนิ้วลงที่สายพิณและผลก็คือ...นิ้วของนางไม่มีแผล
เช่นนี้หมายความว่าพิษไม่ได้อยู่ที่สายพิณ !
“ทูลไทเฮา หากหม่อมฉันเป็ผู้นำยาพิษนี้ทาลงไปที่สายพิณ แล้วเหตุใดนิ้วของหม่อมฉันไม่ได้รับแผลล่ะเพคะ”
ตึง !
ไป๋ฮวาดีดพิณดังเพื่อยืนยันความปลอดภัยอีกครั้ง ก่อนขยับกายมาเผชิญหน้ากับไป๋อวี้ นางเอกสาวยกยิ้มสะใจให้หนึ่งครั้งก่อนกระชากข้อมือของไป๋อวี้ขึ้นมาชูสู่สายตาผู้คน
มารดาเ้าสิ ! ข้ายังเจ็บแผลอยู่นะ !
“สาเหตุที่พี่รองได้รับาเ็ เป็เพราะพิษจริงเพคะ แต่ไม่ใช่พิษจากพิณในรถม้าของหม่อมฉัน...” ไป๋ฮวาเลื่อนสายตามองเยวี่ยเหมยก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่ไป๋อวี้ “..แต่เป็พิษอยู่ที่นิ้วของพี่รองต่างหาก !”
ถูกเผง!
ตามซีรีส์ไป๋อวี้ถูกไป๋ฮวาจับได้ด้วยวิธีเช่นนี้...แสดงว่าไป๋ฮวาในตอนนี้ก็คือปัทมาข้ามภพมาสินะ !
“เ้าหมายถึง...” โอวหยางหย่งเซียนเลิกคิ้วมองนางเอกของเื่
“ทูลไท่จื่อ...คุณหนูไป๋อวี้ผู้นี้ วางยาตัวเองเพคะ !”
--- จบตอน---
E-Book>> https://joo.gl/vnW56T
สนใจรูปเล่มหรือพูดคุยกับนักเขียน
Facebook : หงเฟย 弘飛
Twitter : @hongfei_writer
#นางร้ายสายสวย #หงเฟยคนสวน
-------------
*ชั่วยาม คือ หน่วยนับเวลาของจีนโบราณ 1 ชั่วยาม = 2 ชั่วโมงตามเวลาสากล
*เค่อ คือ หน่วยนับเวลาของจีนโบราณ 1 เค่อ = 15 นาทีตามเวลาสากล
*หวาง / ชินหวาง คือ องค์ชายขั้น 1 ชั้นเอก ผู้ที่จะได้รับตำแหน่งชินหวางโดยมากเป็พระโอรส พระเชษฐาหรือพระอนุชาของฮ่องเต้ *ฉิน คือนามที่ได้รับพร้อมตำแหน่ง เช่น ฉินหวาง (ฉินชินหวาง) เว่ยหวาง (เว่ยชินหวาง) เป็ต้น
*ไท่จื่อ คือ องค์ชายรัชทายาท เป็ผู้สืบทอดราชบัลลังก์ต่อจากฮ่องเต้
3K
![[จบ] หวนมาเป็นสาวอ้วนของนายทหารใหญ่จอมคลั่งรักยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737009046_32054801.webp)
