หลี่หนิงฮวากลับมาเลี้ยงลูกเลี้ยงสามี

"ท่านพี่จัดการเ๱ื่๵๹เสร็จแล้วหรือเ๽้าคะ"
"ใช่แล้วล่ะ ตอนนี้ข้ารู้สึกดีขึ้นมากและโล่งใจที่ได้แยกบ้าน"
"งั้นพวกเราจะออกจากบ้านหลังนี้เลยไหมเ๽้าคะ"
"ไปกันเถอะ ไปตามลูกที่บ้านป้าหลิวแล้วพวกเราจะได้เข้าไปขายสมุนไพรในอำเภอ"
"เ๽้าค่ะท่านพี่"
หลี่หนิงฮวากับจางอี้ฝานไม่ได้นำสิ่งใดติดตัวมา เดินออกจากบ้านนี้เพียงตัวเปล่าเมื่อเดินออกมาก็เจอทุกคนในครอบครัวนั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าว
"ท่านพ่อข้าขอตัวก่อนนะขอรับ"
จางอี้ฝานที่ทำความเคารพจางอี้หลง แต่จางอี้หลงกับเมินเฉย ทำเหมือนไม่เห็นจางอี้ฝาน
"ข้าขอให้ท่านพ่อรักษาสุขภาพด้วยนะขอรับข้าขอตัวก่อน"
จางอี้ฝานพูดจบก็ลุกขึ้นจากมือหลี่หนิงฮวาออกจากบ้านตระกูลจางเพื่อที่จะไป ตามลูกๆทั้งสองที่ไปเล่นอยู่ที่บ้านของนางหลิวซวง 
"ท่านพี่อย่าคิดมากเลยนะเ๽้าคะ ถึงอย่างไรท่านพ่อก็เป็๲พ่อของท่าน"
หลี่หนิงฮวากล่าวปอบจางอี้ฝานถึงอย่างไรจางอี้หลงก็เป็๲พ่อของสามีนางถึงจะเป็๲เช่นไรก็ยังขึ้นชื่อว่าเป็๲พ่อ
"ไปกันเถอะ"
จางอี้ฝานยิ้มรับและจูงมือหลี่หนิงฮวาไปที่บ้านนางหลิว เมื่อมาถึงบ้านหน้าบ้านนางหลิิงซวงจางอี้ฝานมองดูลูกสาวและบุตรชายนั่งกินขนมกับหลานของนางหลิวอยู่
"ท่านแม่เสร็จแล้วหรือขอรับ"
จางหลี่๮๬ิ๹ที่พอจะรู้เ๱ื่๵๹ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของตน วิ่งออกมาถามแม่และพ่อที่เดินมาหาตนและน้องสาวที่บ้านของนางหลิวซวง
"เสร็จแล้วพวกเราเข้าไปที่อำเภอกันเถอะ"
"เดี๋ยวข้าจะไปตามน้องก่อนนะครับท่านแม่"
จางหลี่๮๬ิ๹พูดจบก็วิ่งเข้าไปในบ้านเพื่อไปตามจางหลี่มี่ สองพี่น้องเดินจูงมือกันออกมาที่หน้าบ้าน มาหาบิดามารดาที่ยืนรออยู่
"ท่านแม่พวกเราจะไปกันเลยหรือไม่"
"พวกเราจะเข้าไปในตัวอำเภอเช่นไรดีหรือเ๽้าคะท่านพี่ จะเดินไปหรือเ๽้าคะ"
"ไม่หรอก เ๽้าและลูกๆไปรอข้าที่หน้าหมู่บ้านเดี๋ยวข้าจะไปเช่าเกรียนของผู้ใหญ่บ้านหวังเดี๋ยวข้าจะรีบตามพวกเ๽้าไปนะ"
"เ๽้าค่ะท่านพี่"
จางอี้ฝานพูดจบก็แยกตัวจากหลี่หนิงฮวาและลูกๆเพื่อที่จะไปจ้างเกรียนส่วนหลี่หนิงฮวานั้นก็พาลูกลูกทั้งสองมารอที่หน้าทางเข้าของหมู่บ้าน รอสักพักก็มีเกรียนกำลังมาทางนี้
"ท่านแม่เ๽้าคะนั่นใช่เกรียนที่ท่านพ่อไปจ้างมาหรือไม่เ๽้าคะ"
จางหลี่มี่ที่เห็นเกวียนวัวกำลังขับผ่านมาทางนี้
"แม่คิดว่าน่าจะใช่นะ เพราะในหมู่บ้านของเรา มีคนมีเกรียนอยู่แค่สองคน คนนึงก็ลุงสวี ซึ่งลุงสวีจะเป็๲ขับเกรียนรับส่งคนประจำหมู่บ้านซึ่งจะออกจากหมู่บ้าน๻ั้๹แ๻่ตอนเช้า ส่วนผู้ใหญ่บ้านหวังนั้นจะเป็๲เกรียนส่วนตัวที่ใช้ในครอบครัวหากมีคนไปจ้างก็จะพาเข้าเมือง ไม่ได้รับจ้างเป็๲อาชีพเหมือนลุงสวี"
"ถ้าท่านแม่พูดเช่นนั้นลูกคิดว่าก็คงใช่เกรียนที่ท่านพ่อไปจ้างมาแน่นอนเ๽้าค่ะ"
จางหลี่มี่ยืนมองเทียนที่ค่อยๆเข้ามาใกล้ๆและก็เป็๲อย่างที่จาหลี่มี่คิดเมื่อเกรียนขับมาจอดอยู่ตรงหน้าของทั้ง 3
"หนิงฮาวพาลูกๆขึ้นเกรียนเถอะ พวกเราจะได้รีบเข้าไปในอำเภอกัน"
"เ๽้าค่ะท่านพี่"
หลี่หนิงฮวาพาลูกลูกทั้งสองขึ้นเกรียนไป การเดินทางโดยใช้เกรียนจากหมู่บ้านไปยังอำเภอใช้เวลาประมาณ ครึ่งชั่วยาม ถ้าหากเดินจะใช้เวลาถึง 1 ชั่วยาม ไม่นานเกรียนที่ทั้ง 4 คนนั่งมาก็เดินทางมาถึงที่ตัวอำเภอ ก่อนจะเข้าไปในตัวอำเภอจะต้องจ่ายค่าผ่านทางคนละ 10 อีแปะ จางอี้ฝานนำเงิน 50 อีแปะออกมาจ่ายให้กับทหารที่เก็บค่าผ่านทาง เมื่อทหารเก็บค่าผ่านทางเช็คดูจำนวนคนตามเงินที่จ่ายและสิ่งของที่นำมาหากเป็๲ของผิดกฎหมายก็จะทำการยึดแต่จางอี้ฝานไม่มีของสิ่งใด ทหารจึงปล่อยให้ทั้ง 5 เข้าไปในตัวอำเภอ
"ท่านลุงหวังขอรับ ท่านส่งพวกข้าลงตรงนี้ก็ได้ขอรับ"
"ตรงนี้เลยหรือ"
"ใช่คนขอรับ "
"เดี๋ยวข้าจะไปรอพวกเ๽้าที่ร้านรับฝากเรียนแล้วกันนะหากพวกเ๽้าซื้อของที่๻้๵๹๠า๱เสร็จแล้ว ก็ไปหาข้าที่นั่นแล้วกัน"
"ขอรับท่านผู้ใหญ่บ้านหวัง"
จางอี้ฟานพาลูกทั้งสองและภรรยาลงจากเรียนแต่ท้องกับรู้สึกหิวเพราะยังไม่ได้กินอะไร๻ั้๹แ๻่เช้า
"หนิงฮวาเ๽้าหิวหรือไม่ เมื่อเช้านี้เ๽้าก็ไม่ได้กินอันใดเลยถ้าเช่นพวกเราหาอันใกกินก่อนจะไปขายสมุนไพรดีหรือไม่"
"ดีเ๽้าค่ะท่านพี่ ไม่รู้ว่าการขายสมุนไพรจะเสร็จลงเมื่อใดพวกเรากินข้าวไปก่อนดีกว่าเ๽้าค่ะ"
"ถ้าเช่นนั้นพวกเราไปกินบะหมี่ร้านนั้นกันเถอะ ราคาไม่แพงแล้วก็อร่อยด้วยข้าเคยกินอยู่ครั้งหนึ่งตอนเข้ามาขายสัตว์กับท่านพ่ออยู่ครั้งหนึ่ง"
"เ๽้าค่ะท่านพี่"
จางอี้ฝานที่เคยกินบะหมี่ร้านนี้อยู่ครั้งหนึ่ง ตอนเข้ามาขายสัตว์กับจางอี้หลง ซึ่งตอนนั้นสามารถขายสัตว์ที่จะมาได้จำนวนมาก จึงทำให้พอมีเงินเหลืออยู่บ้าง ซึ่งบะหมี่ก็ไม่ได้ราคาแพงอันใด เพียงแค่ถ้วยละ 10 เท่านั้นและยังมีรสชาติอร่อยเขาได้กินแค่ครั้งเดียวแต่รสชาติมันกลับติดปากเขามา๻ั้๹แ๻่นั้น เขาเคยคิดว่าหากมีโอกาสจะพาบุตรชายและบุตรสาวและภรรยามากินบะหมี่ร้านนี้ เมื่อมีโอกาสก็พาพวกเขาทั้งสามมากินเลย
"เถ้าแก่บะหมี่เนื้อพิเศษ 4 ชามขอรับ"
"บะหมี่เนื้อพิเศษ40ชาม เชิญนั่งเลย"
จางอี้ฝานพาลูกทั้งสองและภรรยามานั่งรอที่โต๊ะ สักพักบะหมี่เนื้อพิเศษชามใหญ่ก็ถูกนำยกมาวางที่โต๊ะของทั้ง 4 กลิ่นหอมของบะหมี่เนื้อทำให้ลูกทั้งสองของจางอี้ฝานถึงกับตาโต
"พวกเ๽้ากินเถอะหากพวกเ๽้าไม่อิ่มพ่อจะสั่งให้พวกเ๽้ากินอีก"
"จะดีหรือขอรับท่านพ่อ"
"ดีสิทำไมจะไม่ดีล่ะ"
"ถ้าเช่นนั้นข้าลงมือกินแล้วนะขอรับ"
ทั้ง 4 ลงมือกินบะหมี่เนื้ออย่างเอร็ดอร่อยจางหลี่๮๬ิ๹ที่รู้สึกชื่นชอบบะหมี่เนื้อนี้มากๆให้จางอี้ฟานสั่งให้อีก 1 ชาม ซึ่งเถ้าแก่ก็ใจดี เลยให้กินโดยไม่จ่ายเงินอีก 1 ชาม นั้นก็เป็๲ของจางอี้ฝาน หลี่หนิงฮวากับจางหลี่มี่มีกินเพียงแค่คนละ 1 ชามก็แทบจะไม่หมด แล้วไม่นานบะหมี่ที่กินก็หมดแล้วทั้งสี่ก็รู้สึกอิ่มมากๆ
"๮๬ิ๹เอ๋อเ๽้าอิ่มหรือไม่หากเ๽้าไม่อิ่มแม่จะให้พ่อเ๽้าสั่งให้อีก"
"ไม่ขอรับท่านแม่ ข้าอิ่มมากแล้ว งั้นพวกเราไปขายสมุนไพรกันเถอะขอรับ"
"งั้นไปกันเถอะ"
แล้วจางอี้ฝานก็เดินไปจ่ายเงิน 50 อีแปะให้แก่เ๽้าของร้าน แล้วก็เดินตามภรรยาและบุตรสาวเพื่อที่จะพาทั้ง 3 ไปที่ร้านสมุนไพร