The Shepherds Love

ครืดดดด ครืดดดด

หืม เบอร์แปลก

“ฮัลโหล สวัสดะ..“

<แม่ออกไปแล้วหรอ>

แม่??? ฉันนั่งอ้าปากค้าง ทำตาปริบๆ เพราะงุนงงกับคำถามจากบุคคลปริศนา

“เอ่อ โทรผิดหรือเปล่าคะ”

<เธอจำพี่ชายตัวเองไม่ได้หรอ ยัยเด็กเลี้ยงแกะ>

“!!! จะ เจเดนหรอ“

<พี่ เจ เดน …เรียกให้มันดีๆ หน่อย ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นเธอนะ>

เอ้า ไอ้บ้านี่.. ก็นายมันไม่น่าเคารพนี่

”ออกไปแล้ว ทำไม“

<แม่โทรมาบอกให้ฉันคอยกลับไปดูเธอ เพราะอยู่บ้านคนเดียว>

“ไม่ต้องมา”

<เออ นี่แหละ จะโทรมาบอก ฉันไม่กลับนะ เบื่อขี้หน้าเธอ>

“หึ ฉันอยากเจอนายตายแหละ”

<ยัยเด็กนี่…>

“จบรึยัง แค่นี้ ฉันไม่ว่าง”

<ทำไม ?! ....อ่อ ลื้อห้องฉันอยู่หรอ>

”!!!!“ รู้ได้ไง รึมันซ่อนกล้องอีกนะ

<หึ>

”ปะ เปล่าซะหน่อย ฉะ ฉันดูหนังอยู่“

<อ่ออออ ละครใบ้หรอ เงียบเชียว>

”เ๱ื่๵๹ของฉัน แค่นี้“

<เออ..>

ตู้ด

ฉันรีบกดวางสาย มือไม้สั่น เหมือนพวกผู้ร้ายที่พึ่งโดนตำรวจจับ ยกหลังมือปาดเหงื่อ ตั้งสติ ไล่หาคลิปนั่นอีกครั้ง และแน่นอนว่าทุกไฟล์ในโน๊คบุ๊ค ไม่มีแม้แต่คลิปโป๊สักอัน

ตอนนี้สันนิษฐานได้ 3 ข้อ คือ หนึ่ง มันพกของติดกับตัว สอง ฝากเพื่อนไว้และสาม คลิปนั้นไม่มีอยู่จริง แค่หลอกฉันเพราะหวังจะข่มขู่ต่อ

ฉันนั่งกุมขมับอยู่บนพื้นห้องเกือบๆ ชั่วโมง คิดแล้วคิดอีกว่าเขาจะเอาไปไว้ที่ไหนได้ รึฉันจะยอมแพ้สงบศึก ขอร้องเขาดีๆ

แอ้ดดดดดดด

เสียงประตู้รั้วหน้าบ้านดังขึ้น ฉันปรี่ไปแหวกผ้าม่านดูว่าใครมาบุกลุก และบุคคลหัวทอง ตัวสูงๆ กำลังเดินเข้ารั้ว ฮัมเพลงมาอย่างสบายใจ

”ชิบ…แล้ว“

ไหนบอกว่าจะไม่มาไง!!!

ฉันรีบปิดโน๊ตบุ๊ค ยัดของเข้าที่เดิม ปิดไฟ พับผ้าแบบลวกๆ ยัดเข้าตู้ แล้ววิ่งกระหืดกระหอบ ลงในนั่งหน้าทีวี

”อึก แห้กๆ “

เสียงหอบดังขึ้นเบาๆ ฉันนั่งนิ่ง เม้มปากแน่น หันหลังให้ผู้มาเยือนคนใหม่ เสียงฝีเท้าดังขึ้นใกล้เรื่อยๆ และลมเบาๆ พัดผ่านตัวฉันไป ในวินาทีนั้น ฉันแทบจะลืมหายใจไปแล้ว 

เขาเดินขึ้นห้องไปเงียบๆ โดยไม่ทักทายฉัน หลังได้ยินเสียงปิดประตูเบาๆ ฉันก็ผ่อนลมหายใจออกมา ตั้งสติเพื่อลดความประหม่า ไม่ถึง 10 นาที เขาก็เดินลงมา และนั่งลงที่โซฟาข้างๆ ฉัน

“มารยาทแย่ชะมัด” เขาพูดขึ้นเบาๆ

“ห้ะ อะ อะไรหรอ” 

“เธอลื้อห้องฉันจริงๆ หรอ”

“ปะ เปล่า ฉันจะลื้อห้องนายทำไม”

“หึ”

“....” ฉันหลบตาเขา มองเพดาน ไร้พิรุธสุดๆ ถึงฉันจะโกหกผ่านโทรศัพท์เก่งพอตัว แต่สกิลการโกหกต่อหน้าของฉันติดลบเลยล่ะ

“ห้องฉันเละขนาดนั้นยังจะเถียงอีกนะ โน๊ตบุ๊คก็ยังร้อนอยู่ แถมยัง… มีกลิ่นน้ำหอมเธอเต็มห้องไปหมด”

“ชะ ใช่ที่ไหนเล่า น้าลิลฉีดสเปร์ยปรับอากาศเถอะ…”

“โกหกจนเป็๲นิสัยหรอ ยัยเด็กเลี้ยงแกะ”

“อะไรล่ะ!!!” ทั้งโดนจับผิด ทั้งคำพูดชวนโมโห ทั้งความเหนื่อยจากการหาของ มันทำให้ฉันหงุดหงิดจนเริ่มคุมอารมณ์ไม่อยู่

“...”

“เออ ยอมรับก็ได้ ฉันลื้อห้องนายเอง“

“หึ ก็แค่เนี้ย”

“ก็แล้วฉันทำแบบนี้เพราะใครล่ะ เ๹ื่๪๫มันเริ่มเลยเถิดเพราะนายอัดคลิปนั่น แล้วเอามาขู่ฉันไม่ใช่รึไง”

“...” เขานั่งเงียบ กอดอกมองฉันด้วยแววตาที่นิ่งจนน่าอึดอัด

“ถ้านายยอมลบดีๆ ๻ั้๫แ๻่แรก ฉันคงไม่ทำถึงขนาดนี้หรอก”

“เธอจะบอกว่าเป็๲ความผิดฉัน ว่างั้นเถอะ”

“ถ้าไม่ใช่นาย แล้วจะเป็๞ใครล่ะ!”

“เธอไง!” เขาลุกขึ้นยืน ตวาดใส่เสียงดัง คิ้วขมวดเข้าหากัน สายตาจ้องเขม็ง สีหน้าเปลี่ยนไปจนน่ากลัว

“...”

“คนที่โกหกพ่อ เพื่อไปเที่ยวที่แบบนั้น ทำตัวแบบนั้น มันก็เธอเองไม่ใช่หรอ“

”อึก!!!“

“ตอนแรกฉันก็คิดว่าแค่อยากแกล้งสั่งสอนเธอสนุกๆ นะ … แต่ดูท่า คนอย่างเธอสั่งสอนไปก็เท่านั้น”

เขาขว้างคำพูดที่ชวนเจ็บจี้ดไปถึงหัวใจใส่หน้าฉัน แล้วเดินดิ่งขึ้นห้องไป

ฉันขาพับทรุดลงกับโซฟา น้ำใสๆ คลอเบ้า หัวใจจุกหน่วงเหมือนหายใจไม่ทั่วท้อง

…ที่เขาพูดมา มันก็ถูก ฉันต่างหาก ที่เป็๞ต้นเหตุ ทำให้ชีวิตตัวเองวุ่นวาย