(จบ)ทะลุมิติกลายเป็นมารดาของหนูน้อยนำโชคในยุค 70

บทที่ 52 ฉันไม่ได้หึงจริง ๆ นะ! 

คนกลุ่มหนึ่งตะโกนส่งเสียงเอะอะโวยวาย และไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ 

ไป๋อวี้บอกว่าเธอเองก็ไม่แน่ใจ จากนั้นรีบเบี่ยงตัวออกมาจากฝูงชนจนเหลือลุงจางเพียงคนเดียว และเขาก็รู้เรื่องนี้เพียงผิวเผินเท่านั้น 

แต่เขาก็ยินดีจะตอบคำถามของทุกคน

“ไอ้หยา ชีวิตลำบากลำบนเหลือเกิ้น! ดึกดืนค่อนคืนฉันยังเห็นหล่อนจุดไฟสว่างโร่”

“หล่อนไม่เพียงแต่ทำเสื้อผ้าให้หมู่บ้านของเราเท่านั้นนะ แต่ผู้คนก็มักเอาเสื้อผ้ามาให้หล่อนช่วยซ่อมอยู่เสมอ”

“คนที่มีมโนธรรมยังเอาผ้ามาให้หล่อนบ้าง แต่พวกไร้ยางอายบางคนไม่เอาแม้แต่เศษผ้ามาด้วยซ้ำ!”

“หล่อนยังเด็กมาก แต่วัน ๆ เอาแต่อดหลับอดนอนทำเสื้อผ้าจนตาจะเสียหมดแล้ว”

“ถ้าหล่อนกล้าไม่ทำก็ดูมือของหล่อนวันนี้สิ ภรรยาหวังหนิวตีมือหล่อนจนหัก แถมยังทุบจักรหล่อนจนพังอีกต่างหาก” 

“เสื้อผ้าของกลุ่มเก็บเกี่ยวเป็นงานเร่ง แล้วตอนนี้เราจะทำยังไงล่ะ? คงไม่ได้ทำแล้วใช่ไหม”

“ฉันเป็นเพื่อนบ้านครอบครัวของหล่อนมาหลายปี รู้ดีว่าหล่อนเป็นพวกขี้ขลาดแค่ไหน ถ้ารู้ว่าตอนนี้มือตัวเองเย็บผ้าไม่ได้แล้วคงตกใจไม่น้อย”

ทุกคนแห่เข้าไปโวยวายกับจ้าวโหย่วเต๋อ

“เหล่าจ้าว เราปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปไม่ได้นะ หล่อนทำเสื้อผ้าให้กับหมู่บ้านเรามาหลายปีเราต้องช่วยหล่อนแก้ไขปัญหานี้ ”

“ใช่ ๆ ๆ ไม่ว่ายังไงหล่อนก็มีฝีมือแถมยังทำได้เร็วด้วย”

“ถูกต้อง…”

“ไม่ใช่ว่าเราให้คะแนนงานกับตรวจเงินแล้วจะเพิกเฉยต่อชีวิตหนึ่งชีวิตได้นะ”

“อนาคตอาจจะมีคนบอกว่าหมู่บ้านเราไม่มีมนุษยธรรม”

“...”

จ้าวโหย่วเต๋อเหงื่อเย็นผุดซึมเต็มหลัง 

สุดท้ายเขาทำได้เพียงพูดว่า “ทุกคนไม่ต้องกังวล แม่ม่ายหวังเคยเจอปัญหาใหญ่ในชีวิตมาก่อนเพราะฉันทำหน้าที่ได้ไม่ดี แต่ต่อไปนี้มันจะไม่เกิดขึ้นอีกต่อไปแล้ว” 

ตอนแรกเขาไม่ได้คิดมากเรื่องนี้มาก่อน แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าเรื่องนี้ต้องได้รับการแก้ไข

เขาไม่เพียงแต่เป็นคนไร้ยางอายเท่านั้น แต่ยังเป็นคนมีมโนธรรมอีกด้วย เมื่อเผชิญหน้ากับเรื่องของลูกชายตัวเอง เขาจึงค่อนข้างลำเอียงเล็กน้อย

แต่เมื่อได้ยินคนเหล่านี้พูดว่าแม่ม่ายหวังต้องทนทุกข์ทรมาน...

อันที่จริงเขารู้ดีว่าแม่ม่ายหวังต้องทนทุกข์ทรมานมากกว่าที่ทุกคนคิด

ทุกคนยังคงเอ็ดตะโรเสียงดัง โดยสนใจเหยื่อของกลุ่มล่าสัตว์ด้วยซ้ำ พวกเขาเอาแต่พูดถึงเรื่องของหวังเหลียน 

จ้าวโหย่วเต๋อรู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้า ทันใดนั้นก็ยกมือขึ้นตบหน้าของตนอย่างแรง

“เหล่าจ้าว?!” ทุกคนตกตะลึง

ขณะนั้นเดี๋ยวกันไป๋อวี้เห็นได้ชัดว่าดวงตาของจ้าวโหย่วเต๋อเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ และพูดเสียงแหบแห้ง “เอาละ... ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้นะทุกคน”

หลี่หมิงประหลาดใจ “จริงอยู่ที่ว่าคุณทำงานได้ไม่ดีนัก แต่คุณไม่จำเป็นต้องตบหน้าตัวเองแบบนั้น”

เนื่องจากเขามีเนื้อบนใบหน้ามาก แก้มของเขาจึงดูหย่อนคล้อยตามอายุ ใบหน้าก็ขึ้นสีแดง

หลี่หมิงเอ่ยถ้อยคำปลอบโยนและยื่นมือไปลูบแก้มของเขา

ทุกคนหัวเราะและปลอบโยนเขาอีกครั้ง โดยบอกว่า... เขาแค่ประมาทในการทำงาน ไม่เป็นไร

มีเพียงไป๋อวี้เท่านั้นที่หัวเราะไม่ออก และเธอก็เบือนหน้าไปทางอื่นอย่างทนไม่ไหว

เธอคิดว่าปล่อยให้จ้าวต้าหมินปิดบังมาหลายครั้งแล้ว แต่คราวนี้โชคไม่อยู่กับเขา

ขณะที่กำลังคิดอยู่ เธอก็สัมผัสได้ถึงสายตาแผดเผาที่จ้องมองมา

เธอสะดุ้งและกลับมามีสติอีกครั้ง

จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้นและเห็นฉินต้าซานมองเธอราวกับกำลังครุ่นคิดบางอย่าง

ไป๋อวี้รู้สึกตกใจ พลางสงสัยว่าตนเองได้แสดงสีหน้ามากเกินไปหรือเปล่า

ฉินเสี่ยวซู่ซึ่งเต็มไปด้วยพลัง ยังคงติดตามข่าวซุบซิบนี้ต่อไป

เหตุผลหลักคือเขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย ตอนแรกเขาจึงไม่ได้พูดแทรก และเอาแต่ยืนฟังพลางเออออตามคนอื่นไปด้วย 

ฉินต้าซานหันไปมองลูกชายของตนพลางขมวดคิ้วแล้วพูดกับไป๋อวี้ว่า “เรากลับกันก่อนเถอะ”

ไป๋อวี้พูดว่า “โอ้ งั้นนาย…”

เธออยากจะบอกว่านายกลับไปก่อนเถอะ ฉันจะอยู่ฟังต่ออีกสักพัก

“ทำอาหารให้ฉันหน่อย ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว”

หลังจากพูดคำเหล่านี้แล้ว ฉินต้าซานก็เดินออกไปก่อน

ไป๋อวี้คิดอยู่พักหนึ่ง ไม่เป็นไร เธอได้จุดไฟเรื่องหวังเหลียนไปแล้ว ตอนนี้ควรจะกลับบ้านได้แล้ว

เรื่องนี้เธอจะปล่อยให้เสี่ยวซู่เป็นคนจัดการ และเธอก็จะไม่พลาดอย่างแน่นอน!

……

ตอนนี้ป้าฮวามาเยี่ยมหวังเหลียนที่ได้รับบาดเจ็บที่อนามัย

ขณะนั้นความอยากปกป้องลูกของตนก็พังทลายลง...

คุณหมอเหยียนดุเธอจนเธอไม่กล้าเงยหน้าขึ้น

“ทำงานกับคนงานหญิง สิ่งที่คุณต้องทำคือพูดแทนหญิงสาวทุกคน ชีวิตในชนบทที่ทุกข์ทรมานเหล่านั้น ต้องปกป้องสิทธิ์และผลประโยชน์ที่ชอบด้วยกฎหมายของผู้หญิง คุณทำงานแบบนี้ได้ยังไง!”

“คุณเพิ่งเข้าร่วมพรรคเมื่อปีที่แล้วใช่ไหม! ผลงานแบบนี้ของคุณ คุณจะคู่ควรกับตราพรรคบนหน้าอกและความไว้วางใจที่พรรคมีให้กับคุณได้ยังไง!” 

“และเธอคนนั้นก็เป็นผู้หญิงและยังเป็นผู้หญิงที่ต้องมาทนทุกข์ทรมานเพราะคนของคุณ คุณปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นใต้จมูกของคุณได้ยังไง?!”

เมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอับอายและความเสียใจของแม่สามี จ้าวอิ้งหงก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

แม้แต่ช่องว่างที่ว่า ‘ฉันไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเธอ’ ที่ปรากฏขึ้นมาก็หายไป

หลังจากที่คุณหมอเหยียนออกไปแล้ว เธอก็เดินไปจับมือป้าฮวา

“คุณแม่คะ…”

ป้าฮวาหลั่งน้ำตาไหล “อิ้งหง แม่ทำร้ายลูก…”

เธอรู้อยู่เสมอว่าลูกชายของตนไม่เหมาะสมกับอิ้งหง

ตอนที่จ้าวต้าหมินรบเร้าว่าอยากแต่งงานกับอิ้งหง เธอก็เป็นคนหยุดเขาไว้

แต่ถ้าต้องการหยุดมันจริง ๆ สุดท้ายแล้วมันก็จะไม่เกิดขึ้น

ตอนนี้เธอรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง!

จ้าวอิ้งหงพูดทั้งน้ำตาว่า “แม่คะ อย่าพูดแบบนั้น มาหาวิธีแก้ปัญหาด้วยกันเถอะค่ะ”

ป้าฮวาจับมือลูกสาวบุญธรรม ดวงตาของเธอมั่นคงขึ้นเรื่อย ๆ

……

ไป๋อวี้ติดตามฉินต้าซานกลับมาบ้านแล้ว

ฉินต้าซานไปอาบน้ำที่โรงฟืนที่เธอเพิ่งทำความสะอาดเป็นครั้งแรก!

เมื่อฟังเสียงน้ำข้างใน ไป๋อวี้ก็รู้สึกพอใจมาก!

การทำงานหนักไม่ได้ไร้ผล และในที่สุดก็ไม่ต้องดูเขาวิ่งไปรอบ ๆ ลานบ้านอีกต่อไป!

ฉินต้าซานอาจคิดว่าตัวเองสกปรก เขาจึงอาบน้ำเป็นเวลานาน

ไป๋อวี้กำลังทำอาหารอยู่ในครัว

ฉินเสี่ยวกั่วทนความเหงาไม่ได้และมายืนอยู่ที่ประตูโรงฟืนเพื่อพูดคุยกับพ่อของตน

“พ่อคะ พ่อกำลังอาบน้ำอยู่ใช่ไหม!”

“ซ่า ซ่า”

เดิมทีเธอเล่นอยู่กับตัวเอง แต่ฉินต้าซานก็เพิกเฉยต่อเธอ

ทันใดนั้นเธอก็พูดว่า——

“พ่อคะ พ่อไม่ได้ยุ่งกับแม่ม่ายคนนั้นจริง ๆ เหรอ?!”

“พ่อต้องบอกความจริงนะ ไม่อย่างนั้นแม่จะโกรธ”

วินาทีต่อมา ฉินต้าซานที่ทำความสะอาดร่างกายและโกนหนวดเรียบร้อยแล้วก็เดินออกมา 

ฉินเสี่ยวกั่วพูดด้วยความประหลาดใจ “ว้าว พ่อของหนูสะอาดแล้ว! พ่อของหนูดูดีมากเลย!”

ไป๋อวี้ยืนอยู่ที่นั่นพร้อมกับชามน้ำแกง และพูดอย่างงุ่มง่ามว่า “ไม่ใช่อย่างที่…”

ฉินต้าซานอุ้มลูกสาวของตนขึ้นมาแล้วพูดว่า “เธออธิบายเรื่องนี้ไปแล้ว”

โอ้ ใช่แล้ว เธอแค่อธิบายว่าตัวเองทำเพื่อให้แม่ม่ายสาวมีความปรารถนาที่จะมีชีวิตรอด

ไป๋อวี้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แต่จู่ ๆ ฉินต้าซานก็พูดขึ้นว่า “แต่ฉันไม่ได้มีอะไรกับเธอจริง ๆ”

ไป๋อวี้พูดอย่างเชื่องช้า “นายก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ฉันฟัง แน่นอนว่าฉันเชื่อในตัวนาย…“

ทันใดนั้นฉินเสี่ยวกั่วก็พูดว่า “แม่ไม่เชื่อ ก่อนหน้านี้แม่ยังบอกกับพี่ใหญ่ว่าพ่อมีความสัมพันธ์กับแม่ม่ายคนนั้น”

ไป๋อวี้ “!!!”