บทที่ 8
ตอนเช้ามาถึงฉันเริ่มทำกิจวัตรกับมาลีเหมือนทุกวัน ป้านวลส่งข้อความมาบอกแล้วว่ากลับวันนี้แต่อาจจะถึง่เย็น ๆ พอกล่อมมาลีให้นอนกลางวันเรียบร้อยฉันก็ยกโน้ตบุ๊กออกมาทำธีซิสต่อ ฉันส่งแก้ไปสองรอบแล้ว ถ้ารอบนี้แก้ตามที่อาจารย์ที่ปรึกษาเขียนไว้ก็ไม่น่าจะมีอะไร คงได้ผ่านสักที
ระหว่างนั่งทำงานเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ฉันกดรับแล้วเปิดลำโพงโดยไม่ทันได้มองว่าใครเป็คนโทรมา
“ค่ะ” ส่งเสียงออกไปมือทั้งสองข้างก็พิมพ์งานไปด้วย
“น้องนีนนี่พี่เพลงเองนะคะ” ฉันละสายตาออกจากหน้าจอโน้ตบุ๊กแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาคุย
“ค่ะพี่เพลง”
“เื่เอกสารสัญญาเสร็จแล้ว พรุ่งนี้ว่างมั้ยเดี๋ยวพี่จะเอาไปให้เซ็น”
“พรุ่งนี้นีนว่าง่บ่ายค่ะ ทำไมเสร็จเร็วจังเลยคะ” ฉันถามออกไป
“ธามทำอะไรเร็วแบบนี้แหละจ้ะ ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้พี่เอาไปให้นะ”
“ได้ค่ะ” ฉันตอบตกลงเพราะจะได้รีบเอาเอกสารมาให้พวกเมย์กับหนูนาอ่านด้วย เผื่อมีปัญหาอะไรจะได้แก้
“นีนแอดไลน์พี่จากเบอร์นี้ได้เลยนะ จะได้ติดต่อกัน”
“โอเคค่ะพี่เพลง”
“แล้วนี่มาลีทำอะไรอยู่จ๊ะ” พี่เพลงถามกลับมา
“นอนกลางวันค่ะ” ฉันตอบพี่เพลง
“อยากจะจับมาฟัดจริง ๆ นีนเลี้ยงออกมาซะตัวแน่นเลยนะ” ฉันหัวเราะออกไป
“กินเก่งค่ะ จะกลายเป็หมูอ้วนอยู่แล้ว”
“เป็ตุ๊กตาหมูที่น่ารักมาก ๆ น่ะสิ มาลีจับถ่ายโฆษณาได้สบาย ๆ เลยนะ แต่นีนไม่อยากให้ลูกเข้าวงการใช่มั้ย”
“ใช่ค่ะ นีนอยากให้เค้าใช้ชีวิตแบบเด็กทั่วไป”
“พี่เข้าใจ ถ้าอย่างนั้นไว้เจอกันนะ พี่ต้องไปทำงานต่อแล้ว”
“ค่ะพี่เพลง” แล้วพี่เพลงก็วางสายไป ฉันนั่งทำวิจัยต่ออีกสักพักถึงค่อยลุกไปทำอาหารสำหรับมาลีแล้วก็ตัวเอง วันนี้ทำเป็ข้าวผัดอเมริกันกับต้มจืดแตงกวายัดไส้
พอทำเสร็จก็ได้เวลามาลีตื่น ฉันจัดอาหารใส่จานแล้วพามาลีมานั่งกินข้าว มองลูกพยายามเขี่ยถั่วที่อยู่ในข้าวผัดออก
“หนูไม่กินถั่วเหรอคะ”
“มะหย่อยยย” มาลีตอบพร้อมทำหน้าบู้บี้
“แม่ว่าอร่อยนะ นี่ไง” แล้วฉันก็กินให้ลูกดู ทำท่าเคี้ยวให้ดูเอร็ดอร่อย
“อื้มมม อร่อยจัง หนูลองมั้ยคะ ถ้าหนูกินจะเก่งมาก ๆ แล้วก็แข็งแรงด้วย” ฉันทำท่าเบ่งกล้ามให้ลูกดู
“มายีแข็งแยง” ลูกบอกฉันพร้อมกับตักถั่วเข้าปาก ฉันตบมือให้ พร้อมกับเอ่ยชม
“เก่งมากเลยค่ะ แม่มีรางวัลให้ด้วย เป็วุ้นผลไม้”
“เย้ ๆ” มาลีตักข้าวเข้าปากอย่างอารมณ์ดี พอกินข้าวเสร็จฉันก็ให้วุ้นผลไม้เป็รางวัลตามที่บอก เมื่อกินเสร็จเรียบร้อยก็ไปนั่งวาดรูปกันที่หน้าโซฟา ฉันนั่งข้าง ๆ คอยดูมาลีวาดรูปเล่น จนป้านวลมาถึง ฉันเปิดประตูให้ป้านวลเข้ามาในห้อง
“เป็ยังไงบ้างคะ เดินทางเหนื่อยมั้ย”
“ไม่ค่อยเหนื่อย” แล้วป้านวลก็เดินเข้าไปหามาลี ฉันเลยไปเทน้ำเย็นมาให้
“พี่นิ่มดีขึ้นแล้วใช่มั้ยคะ” ฉันยื่นน้ำให้ป้านวลแล้วนั่งลงข้าง ๆ
“ดีขึ้นแล้ว นี่ป้าซื้อขนมกับน้ำพริกมาฝาก แต่อยู่ข้างล่าง เดี๋ยวไปเอานะ”
“ขอบคุณค่ะ ไว้เดี๋ยวนีนลงไปเอานะคะ” ฉันเอ่ยขอบคุณป้านวล ป้านวลนั่งเล่นกับมาลีสักพักก็ขอตัวกลับไป
“มะม้าา” มาลีคลานมาหา
“ว่าไงคะ” ฉันอุ้มมาลีมาไว้ที่ตัก
“ปัยฉวนนะ ๆ”
“หนูอยากไปเดินเล่นที่สวนเหรอคะ” ข้าง ๆ คอนโดมีสวนที่เอาไว้ให้เดินเล่น คนชอบมาออกกำลังกาย แล้วก็พูดคุยกันตอนเย็น ๆ เพราะอากาศดีมีต้นไม้เยอะ
“ถ้าอย่างนั้นรอเย็นกว่านี้เดี๋ยวแม่พาไปนะคะ”
“ค่าา” พอบรรลุเป้าหมายมาลีก็คลานลงไปนั่งวาดรูปต่อ ฉันเลยนั่งทำงานไปด้วยพลาง ๆ จนสามโมงครึ่งก็พามาลีใส่รองเท้าลงมาเดินที่สวนตามที่สัญญา ที่สวนมีเด็ก ๆ หลายคนวิ่งเล่นแล้วก็เล่นเครื่องเล่นกันอยู่ บรรดาแม่ ๆ ก็จับกลุ่มคุยกัน ฉันค่อย ๆ จูงมาลีเดินไปตามทาง มาลียังเดินไม่คล่องฉันเลยต้องคอยจูงให้เดิน ระหว่างเดินก็รู้สึกถึงสายตาที่มองมาแต่เพราะคนเยอะเลยไม่แน่ใจว่าใคร
ฉันพามาลีเดินช้า ๆ ระหว่างนั้นก็พยายามมองหาว่าเป็ใคร จนเห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนมองอยู่ ฉันลองพามาลีเดินไปอีกทางก็ยังเห็นอยู่ เลยจับมาลีขึ้นอุ้มแล้วรีบเดินจะกลับคอนโด เหมือนผู้ชายคนนั้นจะรู้ว่าฉันรู้ตัวถึงได้เดินเข้ามาหา ฉันถอยห่างอย่างไม่ไว้ใจ โชคดีที่แถวนี้มีคนอยู่เยอะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นฉันจะได้ะโขอความช่วยเหลือ ฉันกอดลูกไว้แน่น ผู้ชายคนนั้นคงเห็นท่าทางของฉันพอเข้ามาเลยพูดขึ้น
“คุณนีนนาราครับ ผมชื่อผาเป็คนที่คุณธามส่งมาให้ดูแลคุณกับคุณหนู”
“คุณธามส่งมา?”
“ใช่ครับ ขอโทษที่ทำให้ในะครับ” ดูเหมือนจะรู้ว่าฉันยังไม่ไว้ใจคนที่ชื่อผาถึงยกโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก
“นายครับ คุณนีนนาราเจอผมแล้ว นายคุยให้หน่อย” ผาบอกปลายสายเสร็จก็ยื่นโทรศัพท์มาให้ ฉันยื่นมือไปรับแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู
“ค่ะ” กรอกเสียงลงไป
“ผาเป็คนของผมที่ส่งไปดูแลเอง คุณไม่ต้องใ” เสียงทุ้มพูดขึ้นมา
“ทำไมฉันต้องมีคนดูแลด้วยคะ มันไม่จำเป็เลย”
“ป้องกันเอาไว้ก่อนดีกว่า ผมไม่อยากประมาท เดี๋ยวรอให้ทุกอย่างเรียบร้อยผาก็ไม่กวนคุณแล้ว”
“ก็ได้ค่ะ” ฉันรับปากถึงแม้จะสงสัย เพราะคุณธามก็เป็แค่ดาราปกติ ถึงจะมีแฟนคลับเยอะแต่มันก็ไม่ได้อันตรายถึงขั้นให้บอดี้การ์ดมาตามฉันกับลูก แบบนี้มันเหมือนพวกผู้มีอิทธิพลมากกว่า แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธไปเพราะคิดว่าอาจจะมีเหตุผล บางทีอาจจะเป็เื่ของผู้จัดการคนนั้นก็ได้
“ถ้ามีอะไรเธอบอกผาไว้ก็ได้ เดี๋ยวเค้าจะคอยช่วย”
“ได้ค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นผมไปทำงานก่อน”
“ค่ะ” แล้วฉันก็ยื่นโทรศัพท์คืนให้บอดี้การ์ดที่ชื่อผาไป
“คุณนีนนาราจะเดินต่อมั้ยครับ”
“เดี๋ยวเดินอีกแป๊บหนึ่งก็ได้ค่ะ แล้วเรียกนีนเฉย ๆ ก็พอค่ะ พี่น่าจะอายุมากกว่านีนขอเรียกพี่ผานะคะ”
“ได้ครับคุณนีน” พี่ผามองมาลีด้วยสายตาอ่อนโยน
“คุณหนูน่ารักมากเลยครับคุณนีน”
“ขอบคุณค่ะ เห็นตาใส ๆ แบบนี้บางวันก็แอบดื้อนะคะ แล้วนี่จะให้มาลีเรียกน้าหรือลุงคะ” ประโยคหลังฉันถามความเห็น
“ให้คุณหนูเรียกลุงก็ได้ครับ”
“มาลีธุจ้าลุงผาเร็วค่ะ” ฉันก้มลงบอกลูก มาลีเลยยกมือป้อม ๆ ขึ้นมาไหว้
“ธุจ้ายุงผา” เสร็จแล้วฉันก็ปล่อยมาลีให้ลงเดิน
***
แหนะะ มีส่งคนมาเฝ้าด้วยนะพ่ออออ ยังไงเอ่ยยย หากเจอคำผิดหรือประโยคแปลกๆ บอกได้เลยนะคะ จะรีบแก้ไขให้ค่าา ถ้าหากชอบสามารถคอมเม้นต์ติชมได้เลยยย หรือจะติดตามไปพูดคุยได้ที่
ติดตามหรือพูดคุยได้ที่เฟสบุ๊ค
https://www.facebook.com/องศาเดียวชื่อนี้เขียนนิยาย-111613020972880
:องศาเดียว
358
