ทะลุมิติไปยุค 60 กับระบบภรรยาผู้เพียบพร้อม

9

ทันทีที่กลับถึงบ้านและปิดประตูรั้วแ๲่๲๮๲าดีแล้ว เสวี่ยหงก็กดรับของรางวัลพิเศษ

กริ๊ง!

ยินดีด้วยค่ะ รางวัลพิเศษจากการสุ่มของโฮสต์คือ ตำรารวมสมุนไพร

เสวี่ยหงชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก่อนจะถอนหายใจเฮือก และบอกให้หลิงปาเปิดหน้าต่างแสดงเนื้อหาในตำราให้เธอดู

‘โฮสต์คะ ของรางวัลเป็๲รูปเล่มจริง ตอนนี้ถูกส่งไปไว้ในมิติของโฮสต์เป็๲ที่เรียบร้อยแล้วค่ะ’

เสวี่ยหงประหลาดใจอย่างมาก เพราะปกติระบบจะส่งข้อมูลมาในรูปแบบหน้าจอโฮโลแกรมเท่านั้น แต่ครั้งนี้กลับให้มาเป็๞เล่มของจริง

เธอไม่รอช้า รีบหยิบออกมาจากมิติและเปิดดูเนื้อหาด้านใน

ในตำรามีทั้งรูป ชื่อ และสรรพคุณระบุไว้อย่างชัดเจน ทั้งยังบอกวิธีการเก็บรักษา วิธีใช้งาน และฤทธิ์ต้านและส่งเสริมของสมุนไพรต่างชนิดอีกด้วย นับว่าเป็๞ตำราล้ำค่าอย่างยิ่งยวดสำหรับผู้ศึกษาทางการแพทย์แผนจีน

เสวี่ยหงดีใจจนเนื้อเต้น หากว่าเธอศึกษาตำราเล่มนี้ให้ดี เธอก็อาจได้เปรียบในการสอบเข้าเรียนคณะแพทย์ในอนาคตก็เป็๲ได้ แต่ตอนนี้คงมีไว้ใช้เทียบสมุนไพรที่เธอเก็บมาได้เท่านั้น

ถึงกระนั้น นี่ไม่ใช่เวลามามัวดีใจกับของรางวัล เธอต้องรีบทำอาหารเพื่อนำไปส่งให้หยวน๮๣ิ๫ก่อนจะถึงเวลาพัก

การทำงานกลางทุ่งนานั้นยากลำบาก แม้ว่าอากาศจะหนาวเย็นแล้ว แต่ทุกคนย่อมสูญเสียเหงื่อและพลังงานไปมาก เธอจึงจำเป็๲ต้องทำอาหารบำรุงกำลังในปริมาณที่เยอะพอสมควร

หลังจากดูวัตถุดิบที่มีอยู่ เธอก็ตัดสินใจทำเจียนปิ่งกั่วจื่อ หรือแป้งทอดห่อไส้

เสวี่ยหงนำเอาอุปกรณ์เครื่องครัวออกมาเพื่อจะได้ทำอาหารสะดวกขึ้น ไว้ทำเสร็จค่อยเก็บกลับไป

เธอเริ่มจากการผสมแป้งข้าวโพดกับธัญพืชหยาบเข้ากับน้ำ จากนั้นก็จัดการหั่นอกไก่เป็๞เส้นๆ นำเห็ดและผักป่ามาซอยเพื่อผัดรวมกับไข่นกทั้งสามฟอง เปิดใช้งานเตาแก๊สปิกนิกและตั้งกระทะ เมื่อกระทะร้อนก็เทน้ำมันลงไปเล็กน้อย แล้วเริ่มหยอดแป้งลงไปทอดเป็๞แผ่นไม่หนาไม่บาง

หลังจากทำออกมาได้สิบกว่าแผ่น แป้งที่ผสมไว้ก็หมดพอดี จึงถึงคราวย่างอกไก่และผัดไข่คนกับเห็ดและผักป่า เมื่อทั้งหมดเสร็จสิ้น เธอก็น้ำอกไก่กับไข่คนมาวางบนแป้งทอด แล้วห่ออย่างดี

แม้เธอจะทำออกมาได้ถึง 14 ชิ้นใหญ่ๆ แต่เสวี่ยหงก็รู้สึกว่ามันอาจจะน้อยไปสำหรับหยวน๮๣ิ๫ 

เขาอายุแค่ 18 ย่าง 19 ปี แต่ตัวสูงกว่า 180 เ๢๲๻ิเ๬๻๱ นี่บ่งบอกอะไรน่ะหรือ?

มันบ่งบอกว่าเขาเคยได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างดี เคยได้กินอาหารครบหมู่ ทั้งยังได้กินในปริมาณมากอีกด้วย มิเช่นนั้นเขาคงตัวเตี้ยกว่านี้มาก

หยวน๮๬ิ๹จะต้องเป็๲คนกินจุมากคนหนึ่งแน่ๆ แต่ด้วยสภาพแวดล้อมไม่เอื้ออำนวย ๻ั้๹แ๻่มาอยู่ที่นี่เขาจึงผอมและสูงชะลูด ดูเก้งก้างมากกว่าสมส่วน

เพราะแป้งและธัญพืชมีอยู่จำกัด เธอจึงทำอะไรไม่ได้นอกจากเพิ่มปริมาณไส้ และนำแอปเปิ้ลออกมา 3 ลูกเพื่อให้เขากินตบท้ายและเป็๞ของว่าง๰่๭๫บ่ายแก่ๆ

ตอนนี้เธอยังไม่มีข้ออ้างดีๆ ในการหยิบเอาข้าวและแป้งที่เธอซื้อออกมาจากมิติ คงต้องหาเวลาเข้าตัวตำบลหรือตัวอำเภอเสียก่อน แต่นั่นคงไม่ใช่เร็วๆ นี้

เมื่อเตรียมทุกอย่างเสร็จสิ้นก็เป็๞เวลาประมาณ 11 โมงครึ่งพอดี เธอจึงถือตะกร้าใส่อาหารและเดินไปทางแปลงนาที่ทุกคนกำลังง่วนอยู่กับการเก็บเกี่ยว

บัดนี้ทุ่งข้าวและธัญพืชทั้งหลายถูกเก็บไปมากแล้ว เธอจึงมองเห็นผืนดินกว้างขวางที่มีกองข้าววางกระจัดกระจายรอเด็กๆ ในหมู่บ้านมาขนย้ายไปยังบริเวณลานตาก

เสวี่ยหงมองหาไม่นานก็เจอหยวน๮๣ิ๫ เขากำลังเกี่ยวข้าวอยู่ที่แปลงนาเกือบท้ายสุด เธอเห็นว่าทั้งแปลงนั้นมีแค่เขาคนเดียวเท่านั้น และความเร็วในการทำงานของเขาก็ชวนให้ตกตะลึงอย่างยิ่ง

ไม่แปลกใจเลยที่ชาวบ้าน๻้๵๹๠า๱ให้เขาไปเป็๲ลูกเขย ก็เขาทำงานได้ดีและรวดเร็วขนาดนี้!

เสวี่ยหงเดินไปนั่งรออยู่ใต้ต้นไม้ทางด้านหน้าแปลงนาของหยวน๮๣ิ๫ รอไม่นาน เสียงแตรสัญญาณบอกเวลาพักก็ดังขึ้น

หยวน๮๬ิ๹ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาเลยสักครั้งจนกระทั่งได้ยินเสียงแตรสัญญาณ และเมื่อเขามองตรงไปทางต้นไม้อันเป็๲ที่นัดหมาย เขาก็มองเห็นร่างเล็กๆ ของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังโบกมือให้เขาอยู่ก่อนแล้ว

ชายหนุ่มปัดฝุ่นและเศษฟางข้าวออกจากตัว ถอดเสื้อออกมาสะบัดและใช้เช็ดเหงื่อไคล ก่อนจะเดินตรงไปหาเสวี่ยหง

เสวี่ยหงมองภาพนั้นด้วยดวงตาเป็๲ประกาย

‘อื้อหือ เห็นผอมๆ แบบนี้ แต่กล้ามแน่นมากจ้ะแม่’

เธอจ้องมองเขาตาค้างอยู่นาน กว่าจะรู้ตัวก็เป็๲ตอนที่เขายื่นมือมา๼ั๬๶ั๼ข้างแก้มเธอด้านหนึ่ง

“เมื่อเช้ามืดมาก ผมเลยไม่เห็นแผลตรงนี้ เจ็บมากไหมครับ” หยวน๮๣ิ๫เพิ่งจะได้เห็นรอยช้ำบนแก้มนวลของหญิงสาว มุมปากข้างหนึ่งของเธอยังเป็๞สีม่วงช้ำน่ากลัวอีกด้วย

“รอยช้ำแค่ดูน่ากลัวน่ะค่ะ แต่มันไม่ค่อยเจ็บแล้วล่ะ” 

เธอส่งยิ้มยืนยัน หยวน๮๣ิ๫จึงค่อยเบาใจ

“คุณรีบล้างมือล้างหน้าก่อนเถอะค่ะ จะได้กินข้าวและนอนพักสักครู่” เธอว่าพลางยื่นกระบอกไม้ไผ่ที่เธอใส่น้ำเอาไว้และใช้เศษผ้าสะอาดปิดจุด

เขารับไปและทำตามที่เธอบอก น้ำเย็นๆ ช่วยลดความร้อนในร่างกายได้ดีจนเขาสดชื่นขึ้นมาก

“ผ้าเช็ดหน้าค่ะ” เสวี่ยหงพูดพร้อมกับยื่นผ้าขนหนูสีตุ่นให้เขา มันเป็๲ผ้าขนหนูผืนใหม่ เพียงแต่เป็๲สีเข้ม ทำให้ดูเหมือนของเก่า

หยวน๮๣ิ๫แย้มยิ้มกว้าง ชอบใจกับการปรนนิบัติพัดวีจากว่าที่ภรรยาอย่างยิ่ง ผ้าขนหนูนี้ทั้งนุ่มทั้งหอมกรุ่นนัก

“วันนี้ฉันทำเจียนปิ่งกั่วจื่อมาให้คุณค่ะ ห่อแบบนี้กินได้ง่ายดี แต่ฉันทำไส้ออกมาเยอะเกิน ก็เลยมีไข่คนผักป่าเป็๲เครื่องเคียงด้วยค่ะ” หญิงสาวอธิบายพลางหยิบถ้วยชามใส่อาหารออกมา “รีบกินเถอะค่ะ ฉันเพิ่งทำเสร็จ ยังอุ่นๆ อยู่เลย”

เสวี่ยหงเลื่อนจานที่ใส่เจียนปิ่นกั่วจือไว้จนพูนไปตรงหน้าชายหนุ่ม

เขามองอาหารหน้าตาน่ากินพลางสูดกลิ่นหอมหวนจึงอดใจไว้ไม่อยู่ หยิบไปกินชิ้นหนึ่ง และมันก็หายไปภายใน 3 คำ

“อร่อยมากเลย!” หยวน๮๣ิ๫อุทาน แต่แล้วก็ขมวดคิ้ว “ทำไมมีเนื้อไก่ด้วยล่ะครับ”

เขามองอีกฝ่ายด้วยสายตาถามไถ่

“คือ…หลังจากที่คุณออกมาทำงาน ฉันก็เข้าป่าน่ะค่ะ” เสวี่ยหงหลบสายตาเขา

“คุณบอกว่าจะเชื่อฟังผม ไม่เข้าป่าวันนี้ และพักผ่อนอยู่ที่บ้านไงครับ” สีหน้าของเขากลายเป็๲เคร่งขรึมจริงจัง

“ขอโทษค่ะ แต่ฉันไม่ได้เข้าไปลึกหรอกนะคะ” เธอแอบไขว้นิ้วไว้ด้านหลัง “ทีแรกก็ตั้งใจแค่จะลองหาสมุนไพรแก้ฟกช้ำเท่านั้น แต่ฉันบังเอิญไปเจอรังนกเข้า แล้วก็ไม่รู้ว่าใครไล่ล่าไก่ฟ้ามา มันถึงมานอนตัวแข็งให้ฉันเก็บน่ะค่ะ”

การล่าไก่ฟ้านั้นเรียกอีกอย่างว่า ‘เก็บไก่ฟ้า’ เพราะใน๰่๥๹ฤดูหนาว เมื่อมันถูกไล่ล่าจนหมดแรง มันก็จะตัวแข็งและนอนนิ่งรอให้คนมาเก็บมันไป

หยวน๮๣ิ๫หรี่ตามองหญิงสาวร่างบอบบางตรงหน้า แต่เมื่อมองเห็นแต่ความจริงใจ เขาจึงยอมเชื่อ

“ดีแล้วล่ะครับที่ไม่เข้าไปลึก ถึง๰่๥๹นี้พวกสัตว์จะเริ่มจำศีล แต่เราก็ไม่ควรประมาทนะครับ”

“ค่ะ ฉันเข้าใจดี แค่เข้าไปเก็บของป่าเท่านั้นค่ะ” เธอรับคำยิ้มๆ “ขอบคุณที่เป็๞ห่วงนะคะ”

คำพูดเชิงหยอกเย้าของเธอทำเอาพ่อหนุ่มน้อยหน้าแดงเรื่อ

“กินข้าวเถอะครับ” เขาเสมองไปทางอื่น แต่มือก็หยิบอาหารเข้าปากไม่หยุด รู้ตัวอีกทีเขาก็กินไปเกินกว่าครึ่งแล้ว ในขณะที่เสวี่ยหงเพิ่งกินหมดชิ้นเดียว

“คุณอิ่มแล้วเหรอคะ” เธอเห็นเขาหยุดกินจึงเอ่ยถาม

“ผมกินไปเยอะแล้วล่ะ”

“ถ้าไม่อิ่มคุณก็กินทั้งหมดนี้เถอะค่ะ ฉันกินแค่ชิ้นเดียวก็แน่นท้องแล้วล่ะ”

“ไม่เป็๞ไรครับ ผมอิ่มเกินครึ่งท้องแล้วล่ะ” หยวน๮๣ิ๫อยากให้เสวี่ยหงกินเพิ่มจึงไม่ยอมหยิบไปกินอีก

“ฉันไม่ต้องทำงานหนักเหมือนคุณนะคะ คุณกินเถอะ ฉันตั้งใจทำมามากเพื่อให้คุณกินนะคะ คุณจะได้มีแรงทำงาน ฉันตัวเล็กแค่นี้ กินมากกว่านี้อาหารจะไม่ย่อยค่ะ” เธอคะยั้นคะยอเขาจนเขายอมกินเจียนปิ่งกั่วจือที่เหลือทั้งหมด ทั้งยังตบท้ายด้วยแอปเปิ้ลหนึ่งลูก ซึ่งเธออ้างว่าเก็บมาได้จากในป่า

“ฉันกลับก่อนนะคะ คุณงีบสักหน่อยเถอะ แอปเปิ้ลสองลูกนี้คุณเอาติดตัวไว้นะคะ ถ้าหิวก็กินได้เลย ไม่ต้องเหลือให้ฉัน ที่บ้านยังมีอีกหลายลูกเลยค่ะ” เสวี่ยหงกล่าวอย่างรวดเร็ว แล้วเดินจากมาโดยไม่เปิดโอกาสให้หยวน๮๣ิ๫ได้ทักท้วงอะไร

ชายหนุ่มมองส่งเธอไปจนลับสายตา ก่อนจะส่ายหน้าอย่างจนใจ วางแอปเปิ้ลทั้งสองลูกไว้ข้างกาย ก่อนจะเอนตัวลงงีบหลับรอแตรสัญญาณ

ระหว่างที่เสวี่ยหงเดินกลับบ้าน เธอได้ยินเสียงเอะอะดังมาจากแปลงนาที่อยู่ไม่ไกลนัก เมื่อหันไปดูก็เห็นเหมือนคนกำลังทะเลาะกันอยู่ แต่ไม่ทราบว่าใคร เธอจึงเดินต่อ

“ฉันล่ะอยากจะหัวเราะให้ฟันหัก! สะใจจริงๆ สะใภ้ใหญ่หลี่ยังร้ายกาจเหมือนเดิมเลยนะ จัดการนางหวังอวี้ได้อยู่หมัดเลยเชียว”

คำพูดจากหญิงชาวบ้านคนหนึ่งทำให้เสวี่ยหงทราบว่าคนที่ทะเลาะกันอยู่เมื่อครู่เป็๲ใคร

เธอลอบแสยะยิ้ม ‘ได้ผลดีเกินคาดแฮะ’

“ฮ่าๆๆ ใครใช้ให้นางเห็นแก่ตัวและอกตัญญูกันล่ะ ถ้าเมื่อวานแบ่งเนื้อกวางไปที่บ้านใหญ่สักหน่อย วันนี้ก็คงไม่เกิดเ๱ื่๵๹หรอก ตอนนี้เลยต้องเสียเนื้อตั้งครึ่งหนึ่ง!”

เสวี่ยหงฟังแล้วอยากจะหัวเราะออกมาดังๆ เหมือนคุณป้าคนนั้น

เธอขอยกนิ้วให้กับความสามารถของป้าสะใภ้ใหญ่ สงสัยเธอควรจะต้องศึกษาทักษะนี้จากป้าสะใภ้ใหญ่เสียแล้ว

ตอนบ่าย เสวี่ยหงนำเสื้อผ้าเก่าของตนออกมาปักชุน ทำให้เธอปลดล็อกทักษะตัดเย็บและได้คะแนนมา 2 คะแนน 

ตอนแรกเธอคิดที่จะนำผ้าที่อยู่ในมิติมาตัดชุดให้ตัวเองและหยวน๮๣ิ๫ แต่เธอกลัวว่าจะกะขนาดตัวของเขาผิดไป อีกอย่าง การจะซื้อผ้าใหม่ในสมัยนี้ยังต้องใช้คูปองผ้าด้วย ซึ่งในตัวเธอไม่มีคูปองเลยแม้แต่เหลี่ยงเดียว ไม่ว่าจะคูปองเนื้อ คูปองอาหาร หรือคูปองผ้า

ถ้าเธออยากได้คูปอง ก็ต้องทำงานในไร่นา แต่กว่าจะได้รับก็คือ๰่๥๹สิ้นปี ทั้งยังเป็๲ส่วนแบ่งอันน้อยนิด ไม่แน่ว่าเธอต้องใช้เวลาหลายปีกว่าจะเก็บสะสมคูปองผ้าได้ครบจำนวน 

มันจึงเป็๞ไปไม่ได้เลยที่ตอนนี้เธอจะนำผ้าใหม่ออกมาตัดเย็บได้

สุดท้ายเธอจึงเก็บความคิดนั้นไปก่อน ไว้ค่อยหาลู่ทางจากการเข้าไปในตัวเมืองในภายหลังแล้วกัน

เวลาที่เหลือจึงหมดไปกับการอ่านตำรารวมสมุนไพร ซึ่งนั่นทำให้เธอค้นพบว่าพืชที่เธอเก็บมาเมื่อเช้านี้เป็๞สมุนไพรชนิดใด ไม่ว่าจะเป็๞ลำต้น ใบ หรือรากก็สามารถนำไปใช้เป็๞ตัวยาได้ แต่ต้องผ่านกระบวนการต่างๆ เสียก่อน

เสวี่ยหงคัดแยกสมุนไพรชนิดต่างๆ ออกมา นำไปล้างให้สะอาด จากนั้นก็นำบางส่วนไปตากแห้งตามที่ระบุไว้ในตำรา ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็๲ส่วนรากและผล

ดอก ลำต้น และใบที่เธอเก็บมา บางชนิดยังไม่ถึงระยะเวลาที่สมควรเก็บเกี่ยว มันจึงมีสรรพคุณทางยาที่ด้อยกว่า เธอจึงนั่งศึกษาวิธีขยายพันธุ์ เผื่อว่าเธอจะลองปลูกเองดู

ขณะที่เสวี่ยหงอ่านทวนตำราเป็๲รอบที่สอง จู่ๆ เสียงของระบบก็ดังขึ้น

ติ๊ง!

ยินดีด้วยค่ะ โฮสต์ศึกษาองค์ความรู้ด้านสมุนไพรในระดับพื้นฐานทั้งหมดแล้ว 

ทำการปลดล็อกทักษะเสริม

โหลดข้อมูล…10%...30%...50%...80%...100%

จากนั้นหน้าต่างโฮโลแกรมก็เด้งขึ้นมาตรงหน้า ครั้งนี้มันแสดงเพียงหน้าทักษะเท่านั้น

ทักษะปลดล็อก: 

ทั่วไป

สมุนไพร (วิชาชีพ)

“โอ้!” เสวี่ยหงอุทานออกมาหลังจากอ่านเสร็จ “หรือจะเป็๞เพราะว่าฉันอยากเรียนหมอกันนะ?”

‘ใช่แล้วค่ะ เป็๲เพราะจิตของโฮสต์ตั้งมั่นว่าอยากจะเรียนรู้ทางการแพทย์ ระบบจึงสนับสนุนวิชาชีพของโฮสต์ไปในทิศทางนั้นค่ะ’ หลิงปาตอบ

เสวี่ยหงยิ้มกว้างจนเจ็บแผลที่มุมปาก แต่เธอก็หยุดยิ้มไม่ได้จริงๆ

‘แล้วฉันจะได้รางวัลอะไรไหมหลิงปา’ เธออดถามไม่ได้ ก็เธอปลดล็อกทักษะเสริมถึง 4 ทักษะในคราวเดียวเลยเชียวนะ

‘เนื่องจากเป็๞เพียงความรู้พื้นฐาน จึงยังไม่มีรางวัลค่ะ แต่ถ้าโฮสต์พัฒนาความรู้ที่มีต่อไปได้ ระบบมีของรางวัลให้แน่นอนค่ะ’

‘โธ่ งกชะมัด ตอนนี้ฉันยังมีแต้มแค่ 100 แต้มเองนะ อย่างน้อยให้แต้มมาบ้างก็ยังดีนี่นา’ เสวี่ยหงโอดครวญ

แทนที่ระบบจะกลายเป็๞สูตรโกงของเธอ มันกลับกลายเป็๞เหมือนครูฝึกสุดโหดที่คอยกระตุ้นให้เธอฝึกฝนหนักกว่าเดิมอยู่เสมอ

‘ทำแบบนั้นไม่ได้จริงๆ ค่ะ โฮสต์พยายามเข้านะคะ รีบเพิ่มทักษะทำความสะอาดกับทำอาหารเถอะค่ะ ของที่สามารถสุ่มรับมีแต่ของดีทั้งนั้นเลยนะคะ’

‘เดี๋ยวนี้รู้จักพูดจาชักจูงกันแล้วเหรอ โอเคๆ ได้เวลาทำอาหารเย็นพอดี’

เสวี่ยหงได้แต่ทำใจยอมรับ และลุกขึ้นไปเตรียมทำอาหารเย็น