“วันนี้คุณสอนวันแรกนี่ .... ทำให้ดีล่ะ...สู้ๆ นะ” รฐนนท์บอกกับดารันก่อนก้าวลงจากรถ โดยไม่ได้หันไปมองคนฟังเลยสักนิด
“คุณก็อย่าลืมไปทำแผลที่อนามัยนะคะ เดี๋ยวแผลจะติดเชื้อ” ดารันลงจากรถแล้วะโบอกรฐนนท์ที่กำลังเดินห่างออกไปพลางคิดในใจว่า ‘ที่เขาพูดเมื่อกี๊ คงอยากให้กำลังใจเราล่ะสิ’
“เอาล่ะตอนนี้ถึงเวลาที่เรารอคอยแล้วสินะ สู้ ๆ ดารัน!” วันนี้เริ่มงานครูอาสาวันแรกเธอต้องทำให้ดีที่สุด ว่าแต่เธอตั้งใจว่าจะเตรียมการสอนเมื่อคืน แต่ดันไปติดอยู่ที่หมู่บ้านทั้งคืนนี่สิ ‘แล้วเช้านี้จะเอาอะไรไปสอนดีละเนี่ย เฮ้อ...’
ครูใหญ่บอกกับดารันว่าที่นี่แบ่งเด็กออกเป็ 2 ห้อง เด็กเล็กประมาณ 3-5 ขวบ กับเด็กโต 6-12 ขวบ แต่บางคนก็อาจอายุถึง 15 ปีเลยก็มี ที่แบ่งแบบนี้ก็เพราะว่าจำนวนเด็กมีน้อย และครูก็มีแค่ 2 คน เท่านั้น เด็ก ๆ ส่วนใหญ่จะเรียนหนังสือกันช้า หรือบางคนพ่อแม่ก็ให้ช่วยทำงานไม่ค่อยส่งเสริมเื่การเรียนสักเท่าไร จึงจะมาเรียนบ้างไม่มาบ้าง
“สวัสดีค่ะเด็ก ๆ” ดารันกล่าวทักทายและแนะนำตัว ขณะที่ครูใหญ่พาเธอมาในห้องเด็กโตที่ มีเด็กนักเรียน 16 คน ซึ่งวันนี้ดารันจะต้องรับหน้าที่สอนเด็กห้องนี้ในวิชาภาษาไทย และศิลปะวิชาที่เธอถนัด ครูใหญ่ให้เด็ก ๆ แนะนำตัวกันทีละคน แต่เธอก็ยังจำชื่อของเด็ก ๆ ไม่ค่อยได้เพราะแต่ละคนชื่อเรียกยากกันจริง ๆ แต่เด็ก ๆ ก็ดูเรียบร้อยดีดารันจึงค่อยโล่งใจหน่อย ที่ไม่ต้องคอยจับปูใส่กระโด้ง
ทางด้านผู้กองรฐนนท์และลูกทีมของเขาที่าเ็ ต่างพากันไปให้หมอตรวจดูอาการและทำแผลที่อนามัยใกล้ ๆ กันนี่เอง ซึ่งที่นั่นผู้กองรฐนนท์ ออกจะได้รับการดูแลเป็พิเศษจากพยาบาลสาวอรุณรัตน์ จนผู้หมวดอาทิตย์แอบหมั่นไส้ปนอิจฉาอยู่นิด ๆ
“ผู้กองนนท์เป็อะไรมากไหมคะ เดี๋ยวรีบให้คุณหมอตรวจก่อนเลยนะคะ มาค่ะ ตามรัตน์มานะคะ” พยาบาลสาวอรุณรัตน์รีบพารฐนนท์เข้าไปภายในห้องสำหรับตรวจอาการที่มีคุณหมอกฤษฏาอยู่ภายในห้องนั้น
“อ่าว... สวัสดีครับผู้กอง เป็อะไรมาครับวันนี้ " คุณหมอกฤษฏาเอ่ยถาม เมื่อเห็นผู้กองหนุ่มเดินเข้ามาและมีผ้าพันแผลอยู่ที่ไหล่ด้านขวา เขาสวมเสื้อแขนกุดสีน้ำเงิน กางเกงวอร์มสีดำ ดูจากสีหน้าของเขามีแววอิดโรยเหมือนคนพักผ่อนไม่เพียงพอ
“คือ เมื่อคืนมีปะทะกันกับพวกลักลอบตัดไม้น่ะครับ ก็เลยได้แผลมานิดหน่อย วันนี้เลยมารบกวนให้คุณหมอช่วยตรวจดู อ้อแล้วก็คนอื่น ๆ ที่อยู่ด้านนอกอีกหลายคนด้วยครับ” รฐนนท์พูด ขณะที่พยาบาลอรุณรัตน์กำลังแกะผ้าพันแผลออกเพื่อให้หมอดูแผล
“แผลไม่ได้ร้ายแรงอะไรนะครับ การปฐมพยาบาลเบื้องต้นที่คุณทำมาก็ใช้ได้ เดียวผมให้คุณรัตน์ทำแผลให้คุณใหม่นะครับ แล้วจับพวกผู้ร้ายได้ไหมครับ” ประโยคสุดท้ายหมอกฤษฏาถามด้วยความอยากรู้
“จับได้ส่วนหนึ่งครับ ที่เหลือหนี้รอดไปได้ งั้นผมไปนะครับ ขอบคุณมากครับ” รฐนนท์กล่าวขอบคุณคุณหมอ แล้วลุกขึ้นเดินออกไปด้านนอก พร้อมกับพยาบาลรัตน์
“เชิญคนต่อไปค่ะ” ผู้ช่วยพยาบาลสาวทำหน้าที่เรียกคนไข้รายต่อไปให้เข้าห้องตรวจ หมวดอาทิตย์ลุกขึ้นเพื่อจะเดินเข้าไปภายในห้องตรวจ ขณะที่สวนกับพยาบาลอรุณรัตน์เขาก็แอบแซวเธอทันที
“คุณพยาบาลคร๊าบ ไม่ไปส่งผมในห้องตรวจบ้างเหรอครับ เอหรือว่าจะบริการแต่พี่นนท์คนเดียวคร๊าบ ...หืม” หมวดอาทิตย์พูดพอให้ได้ยินกันแค่ 2 คนแต่รฐนนท์ก็ยังได้ยินอยู่ดี แล้วมันก็ทำให้เขาอดขำไม่ได้กับคำพูดของคู่หูของเขา
“ฉันต้องไปทำแผลให้ผู้กองค่ะ เดี๋ยวถ้าคุณตรวจเสร็จแล้วต้องทำแผลค่อยมาหาฉันห้องโน้น แล้วกันนะคะ ขอตัวค่ะ” พูดจบอรุณรัตน์จึงรีบเดินตามผู้กองรฐนนท์ไป ที่จริงอรุณรัตน์จัดว่าเป็ผู้หญิงสวยคนหนึ่ง สำหรับหมวดอาทิตย์แล้ว เธอถือว่าตรงสเปคเขาเลยทีเดียว แต่เห็นได้ชัดว่าเธอไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย กลับไปสนใจรุ่นพี่ของเขาแทน ผู้หญิงทุกคนชอบผู้ชายเ็ากันหรือไงนะทั้งที่ผู้ชายที่เธอแสดงออกว่าชอบ กลับไม่ได้มีท่าทีสนใจเธอเลย แต่พวกเธอก็ยังคงชอบเขาอยู่ดี
“ดีนะคะที่ผู้กองไม่เป็อะไรมาก งานของผู้กองนี่ต้องเสี่ยงอันตรายจริง ๆ เลยนะคะ รัตน์ว่าผู้กองเก่งจริงๆ เลยค่ะ" อรุณรัตน์แสดงออกว่าชื่นชมเขาทั้งสีหน้าและแววตา เธอเห็นว่ารฐนนท์เป็คนเก่ง เท่ห์ เธอเองรู้สึกชอบเขามากั้แ่เจอเขาครั้งแรก เขาดูมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างบอกไม่ถูก หรือจะเป็เพราะว่าเธอชอบหนุ่มในเครื่องแบบเป็ทุนเดิมอยู่แล้วก็อาจเป็ได้
“ไม่หรอกครับ เราทำงานกันเป็ทีม ผมโชคดีที่ได้ลูกทีมที่ดี แค่ผมคนเดียวคงไม่ไหวหรอกครับ” รฐนนท์กำลังให้พยาบาลสาวทำแผลอยู่ แต่ใจของเขากลับนึกถึงคนที่ทำแผลให้ก่อนหน้านี้เสียมากกว่า
“ถึงอย่างนั้นก็เถอะค่ะ คุณเป็หัวหน้าทีมก็ต้องมีความสามารถมากว่าคนอื่นอยู่แล้ว อะ...เสร็จแล้วค่ะ เดี๋ยวไปรับยาได้ค่ะ แล้วก็อย่าลืมมาล้างแผลทุกวันนะคะถ้าเป็ไปได้” อรุณรัตน์พูดไปยิ้มไป เธอคิดว่าหากเขามาที่นี่ทุกวัน ่นี้เธอจะมีโอกาสได้ทำคะแนนเพิ่มขึ้นนั่นเอง
“ขอบคุณครับ” รฐนนท์โคงตัวเล็กน้อยตอนกล่าวขอบคุณ จากนั้นจึงเดินออกไปเพื่อรับยาห้องด้านนอกที่อยู่ถัดไป
“เฮ้อ ....คนอะไร หล่อ หุ่นดี แถมยังกล้าหาญอีกต่างหาก นี่ขนาดาเ็อยู่นะยังทำให้เคลิ้มได้ อืม... เสียอย่างเดียวดูเ็าไปหน่อย แต่ก็เอาเถอะ ถือว่าผ่าน” พยาบาลสาวหัวเราะคิกคักกับความคิดของตัวเอง
กลับจากให้หมอตรวจกันแล้ว ทุกคนต่างรีบแยกย้ายไปพักผ่อน เพราะไม่ได้นอนกันมาทั้งคืน รฐนนท์เดินไปยังที่พักของเขาซึ่งเป็บ้านเดี่ยวห้องเดียว ที่ปลูกอยู่ทางด้านข้างอาคารเรียนแยกออกมาจากบ้านพักที่พวกตชด.ลูกทีมของเขา อยู่รวมกันหลังใหญ่ ขณะที่เขาเดินใกล้จะถึงก็ได้ยินเสียงของดารันดังขึ้นมาใกล้ ๆ แถวนี้ เขาจึงเดินตามเสียงนั้นไปตามใจสั่งทันที
“เอาล่ะเด็ก ๆ ตอนนี้ทุกคนวาดกันเสร็จรึยังคะ ไหนครูขอดูหน่อย ว่าวาดอะไรกันบ้างเอ่ย” ดารันพาเด็ก ๆ ออกมาวาดภาพด้านนอกห้องเรียนกัน เธอเลือกมุมนี้เพราะได้เห็นทั้งูเา และลำห้วยด้านหลัง อีกทั้งยังมีสวนผักที่เด็ก ๆ ช่วยกันปลูก มีดอกไม้สวย ๆ มากมาย ต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงาเป็ที่บังแดดได้ดี น่าจะทำให้เด็ก ๆ สดชื่นแจ่มใสและมีแรงบันดาลใจในการวาดรูปมากขึ้นด้วย
“โอ้โห วาดกันสวย ๆ ทั้งนั้นเลย ดูสิ น่ารักมากค่ะ ถ้าเสร็จกันแล้วงั้นเดี๋ยวเรากลับกันก่อนดีกว่านะคะ ไปค่ะเด็กๆ” ดารันพาเด็ก ๆ เก็บของเพื่อจะกลับไปยังห้องเรียน
รฐนนท์ที่ยืนหลบมุมแอบมองอยู่ก็กลับไปที่ห้องพักของเขาเช่นกัน การที่เขาได้เห็นเธอแบบนี้เป็อีกมุมหนึ่งนอกจากความดื้อ ของเธอที่เขาเห็นอยู่บ่อย ๆ คิดถึงตรงนี้ก็ทำให้เขาเผลอยิ้มออกมาจนได้
หลังจากที่การทำงานวันนี้ผ่านไปได้ด้วยดี ดารันรีบโทรศัพท์หาแม่เพราะเมื่อวานยังไม่ได้โทรหาท่านเลย เธอเล่าเื่ราวต่าง ๆ ให้ท่านฟัง ด้วยความเป็ห่วงแม่จึงอยากให้เธอกลับแต่เธอยังคงยืนกรานที่จะอยู่ต่อ และสัญญากับท่านว่าเธอจะดูแลตัวเองให้ดีที่สุด จนแม่เป็ฝ่ายต้องยอมเธออีกครั้งจนได้
“นิชา แกไม่โทรหาฉันเลยน้า....หายไปเลยนะแก เป็ไงบ้าง ฉันพยายามโทรหาแกตั้งหลายครั้งแต่ก็ไม่ติด ที่นั่นไม่ค่อยมีสัญญาณเหรอ” ดารันถามเพื่อนสาว ขณะที่เพิ่งโทรหาเธอติดเป็ครั้งแรกหลังจากมาอยู่ที่นี่ มีเื่มากมายที่ดารัน้าบอกกับนิชา แต่ก็ไม่สามารถติดต่อเธอได้ ดารันเลยไม่มีใครให้คุยเพื่อระบายเกี่ยวกับเื่มากมายที่เกิดขึ้นกับเธอใน่นี้เลย
“ฉันสบายดี ถึงจะไม่สบายเท่าที่บ้านแต่ก็โอเคนะ ที่นี่โทรศัพท์ใช้ได้บ้างไม่ได้บ้างอะ สัญญาณไม่ค่อยดี แล้วแกล่ะ เป็ไง ฉันอยากเม้าท์กับแกม๊าก มาก” ั้แ่เธอมาอยู่ที่นี่ก็ติดต่อใครไม่ค่อยได้เลยเหมือนกัน เพิ่งจะมาพอมีสัญญานก็วันนี้แหละ
“ฉันก็มีเื่จะเล่าให้แกฟัง เื่มันเหมือนพรหมลิขิตเลยอะแก ฉันว่ามันต้องเป็แบบนั้นแน่ ๆ” ดารันพูดไปนิ้วก็หมุนปากกาที่เธอถืออยู่ในมือไปเพราะความเขิน
“อะไร พรหมลิขิตอะไร แกเล่ามาเลยนะ ให้ไว เดี๋ยวสัญญาณหายอีก” นิชาอยากรู้เื่ของเพื่อนเต็มแก่ ว่าที่เ้าตัวพูดเกริ่นมาคือเื่อะไรกันแน่ ส่วนเื่ของเธอไม่ค่อยสำคัญเอาไว้ค่อยเล่าทีหลังก็ได้
“ก็ ...ฉันได้พบกับคนที่ฉันอยากเจอแล้วอะแก จำได้ปะที่ฉันเคยเล่าให้แกฟังเื่ที่ยะลาอะ ตอนนี้ผู้กองคนนั้นเขาอยู่ที่นี่ด้วย” ดารันพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เธอไม่คิดว่าจะได้มาเจอเขาคนนั้นที่เธอถอดใจไปแล้ว แต่จู่ ๆ ก็ได้เจอจนได้
“ฮะ! แกว่าว่าผู้กองที่เคยช่วยแกที่ยะลา เค้าอยู่กับแกที่นั่นด้วยงั้นเหรอ แล้วเค้าไปทำอะไรอะ” นิชาถามอย่าแปลกใจ
“เค้าย้ายมาช่วยงานที่นี่ เห็นเค้าว่างั้นนะ รายละเอียดฉันก็ไม่ค่อยรู้หรอก แต่ที่แปลกคือเค้าไม่ยอมบอกว่าเค้าคือใคร ทีแรกฉันก็จำเค้าไม่ได้ แต่บังเอิญฉันเห็นนาฬิกาที่ฉันเคยให้เค้า เค้าเลยยอมรับว่าเป็เค้า แกคิดว่าเค้าทำแบบนี้ทำไม” ดารันถามเพื่อนเพราะอยากจะขอความคิดเห็นจากคนอื่นบ้าง
“อืม ....ฉันว่าเขาอาจจะล้อแกเล่น สนุก ๆ มั้ง แต่.....เค้าต้องสนใจแกในระดับหนึ่ง เค้าอาจจะกำลังทดสอบแกอยู่ว่าแกน่ะสนใจเขาไหม” นิชาพูดตามที่คิดของตัวเอง เธอมักจะเดาได้ถูกเสมอ จากการเป็ศิราณีของเธอที่ผ่าน ๆ มาบวกกับการเป็เ้าแม่ซีรี่ย์
“แกคิดงั้นเหรอ อืม...แต่ฉันว่าเขาดูไม่ค่อยจะสนใจฉันเท่าไรเลยนะ พูดกับฉันแต่ละคำไม่ว่าก็บ่น แถมยังหาเื่ชวนทะเลาะอีก ผู้ชายอะไรปากยังกับกรรไกร ่หลังนี่ก็พูดจาแปลกๆ” ดารันบ่นถึงคนต้นเื่ที่ทำให้เธอหัวเสียอยู่หลายต่อหลายครั้ง
“แต่แกก็ยังชอบเค้า....ใช่ปะล่ะ” นิชาแกล้งแหย่เพื่อน เพราะรู้ว่าที่จริงแล้วในใจเพื่อนคนนี้ของเธอคิดยังไง
“ฉันก็แค่.....รู้สึกดี ที่เค้าเคยช่วยฉันย่ะ ไม่ได้ชอบเขามากมายขนาดนั้นซะหน่อย” ดารันแก้ตัว แต่มันคงเป็คำแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นเท่าไร่ เธอรู้ดี
“เออ...สัญญาณไม่ค่อยดีเลยอะ งั้นแค่นี้ก่อนนะ ไว้โทรหาใหม่” ดารันรีบวางสายเพราะเห็นครูพิกุลกำลังเดินมาหาเธอที่บ้าน ดารันนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานซึ่งอยู่ติดกับหน้าต่างภายในห้องนอน สามารถมองผ่านผ้าม่านลายปักสีขาวออกไปยังด้านนอกตรงทางเดินได้พอดี
“ครูรันคะ ไปทานข้าวกันค่ะ “ครูพิกุลยืนเรียกดารันอยู่หน้าบ้าน
“ค่ะ ไปค่ะ” ดารันเปิดประตูออกมาแล้วจึงเดินคุยไปกับครูพิกุล ดารันรู้สึกว่าครูพิกุลเป็ผู้หญิงที่เรียบร้อย แล้วก็ดูอ่อนหวานมาก ๆ เมื่อเทียบกับผู้หญิงที่ไม่ค่อยมีความเป็กุลสตรีสักเท่าไรแบบเธอ ที่ห้องอาหารวันนี้ทุกคนมาทานข้าวพร้อมหน้ากัน พูดคุยกันถึงแต่เื่การจับกุมผู้ลักลอบตัดไม้เมื่อคืน โดยเฉพาะจ่ามิ่งกับหมวดอาทิตย์ ต่างเล่าเหตุการณ์กันอย่างออกรส หรืออาจจะใส่สีตีไข่เข้าไปอีก แต่ก็เรียกเสียงหัวเราะได้จากทุกคนอีกเช่นเคย พอทานข้าวเย็นเสร็จต่างก็แยกย้ายกันกลับที่พัก ดารันเองก็กลับไปเตรียมการสอนสำหรับวันพรุ่งนี้และอ่านหนังสือต่อจนดึก
“น่าจะมีห้องน้ำอยู่ในห้องพักนะเนี่ย จะได้ไม่ต้องเดินไกลแถมทางเดินยังน่ากลัวขนาดนี้ เฮ้อ.....” ดารันพูดกับตัวเองขณะที่ต้องเดินไปเข้าห้องน้ำอีกฝั่งหนึ่งของตัวอาคาร ตอนนี้ก็ดึกมากแล้วด้วยบรรยากาศมันวังเวงอย่างบอกไม่ถูก
“น่ะ นั่นอะไรอะ ตัวอะไรอยู่หลังต้นไม้ จะเข้าไปดูหรือจะผ่านไปเลยดีหว่า" ดารันพึมพำกับตัวเอง ในขณะที่เธอเดินมาถึงต้นไม้ตรงม้านั่งใกล้ ๆ กับห้องน้ำ พลันสายตาดันเหลือบไปเห็นเหมือนมีอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ข้างหลังต้นไม้
“เอาวะ ขอดูหน่อยละกัน แต่ถ้าเป็ผีล่ะ เอาไงดีวะเรา... อืม.....เป็ไงเป็กัน” ดารันตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้ ๆ ต้นไม้ หูก็เริ่มได้ยินเสียงคนหอบหายใจแรง ๆ เหมือนเหนื่อยมาก ๆ เธอจึงเอาไฟฉายที่ถืออยู่ในมือส่องไปทางต้นไม้เพื่อให้เห็นสิ่งที่หลบซ่อนอยู่
“นั่นใคร? ใครมาหลบอยู่ตรงนั้น....ฉันถามว่าใคร? ...”
8K
![[นิยายแต่งเอง]จักรพรรดิเทียนถางสยบฟากฟ้า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/a2e96662c93ead44da499b8fe191ca9a.webp)