เกิดใหม่ในยุค 80 ขอเป็นภรรยาตัวน้อยผู้มั่งคั่ง [แปลจบแล้ว]

        “ป้าจาง ขอโทษค่ะ”

        “โอ๊ะ เธอคือฮั่วเสี่ยวเหวิน!” ป้าจางจำเธอได้ในทันที จากนั้นหล่อยเลยถามขึ้นมาว่า “ฮั่วเสี่ยวเหวิน ตอนนี้บ้านของเธอถูกไฟไหม้ เธอหายไปไหนมา”

        “ฉันไม่อยู่บ้านค่ะ” ฮั่วเสี่ยวเหวินตอบเพียงแค่นี้ก็เดินจากไป จะให้มาอธิบายกับทุกคนที่เจอว่าไปหลบอยู่ในภูเขาก็คงไม่ใช่!

        ขณะที่เธอกำลังเดิน ก็มีเสียงพูดลอยตามมาจากด้านหลังว่า “เด็กคนนี้ไม่มีหัวใจเอาเสียเลย บ้านตัวเองกลายเป็นอย่างนั้นแท้ๆ แต่ยังมีอารมณ์มาเดินเล่นอีก”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินสวนกลับทันที “ฉันไม่ไปปรบมือเยาะเย้ยก็ดีเท่าไรแล้ว บ้านฮั่ว เหอะ นี่เพิ่งเริ่มต้น”

        ช่วงที่หัวหน้าหมู่บ้านยังหนุ่ม เขาสร้างบ้านถ้ำขึ้นมาสองหลัง แม้จะผ่านกาลเวลามานานแต่ก็ยังไม่เก่าผุพัง ตรงกันข้าม มันได้รับการตกแต่งอย่างประณีตงดงาม

        “ฮั่วเสี่ยวเหวิน รีบเข้ามานั่งก่อน” เห็นฮั่วเสี่ยวเหวินมาหาที่บ้าน หัวหน้าหมู่บ้านก็ต้อนรับเธออย่างเป็นมิตรประหนึ่งว่าลืมเรื่องราวก่อนหน้านั้นไปจนหมดสิ้น 

        “ฉันอยากโทรศัพท์หาคุณลุงค่ะ”

        “ง่ายนิดเดียว โทรศัพท์อยู่ในห้อง เดี๋ยวฉันพาไป” ได้ยินว่าเธอจะโทรศัพท์หาคุณลุง หัวหน้าหมู่บ้านยิ่งกระตือรือร้น

        ฮั่วเสี่ยวเหวินจำหมายเลขโทรศัพท์ของเฉินเทียนเหลยได้ขึ้นใจ เธอกดหมายเลขอย่างรวดเร็ว

        มือขวายกหูโทรศัพท์ ฮั่วเสี่ยวเหวินรู้สึกประหม่ามาก ฝ่ามือมีแต่เหงื่อซึมออกมา

        “สวัสดี ไม่ทราบว่าคุณคือ?”

        “ฉันคือฮั่วเสี่ยวเหวินเองค่ะ”

        “ฮั่วเสี่ยวเหวินหรอกหรือ ลุงรอให้เธอโทรศัพท์มาหาอยู่นานแล้ว สบายดีหรือไม่? ต้องให้ส่งเงินไปเพิ่มให้ไหม?”

        เห็นได้ชัดว่าเฉินเทียนเหลยตื่นเต้นมาก เขาถามถึงสารพัดสิ่ง ทั้งยังบ่นไม่หยุดว่าตอนแรกจะมาหาเธอ แต่หาเวลาไปไม่ได้สักที

        “คุณลุงงานยุ่งมากหรือคะ?” ตอนแรกฮั่วเสี่ยวเหวินดีใจที่สัมผัสได้ถึงความชอบที่เฉินเทียนเหลยมีต่อตัวเองผ่านทางโทรศัพท์ คิดในใจว่าพี่เจียหมิงมีทางรอดแล้ว แต่เมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย เธอกลับต้องผิดหวังทันที

        “ใช่ ช่วงนี้ลุงงานยุ่งไว้พ้นช่วงนี้แล้วจะไปหานะ จริงสิ เธอมีธุระอะไรกับลุงหรือเปล่า?”

        “พี่เจียหมิงถูกจับเข้าคุกแล้วค่ะ” ฮั่วเสี่ยวเหวินพูดอย่างไรเรี่ยวแรง ในใจมีความหวังเพียงริบหรี่ ทั้งที่ก่อนหน้าเตรียมบทพูดขอร้องเฉินเทียนเหลยมาดิบดี ทว่าเมื่อได้คุยกับเขาแล้วเธอกลับพูดไม่ออก

        “อ้อ อย่างนั้นหรอกหรือ ถ้างั้นลุงจะให้ป้าไปรับเธอมา ต่อไปนี้เธอมาอยู่ที่บ้านของลุง” ฮั่วเสี่ยวเหวินสัมผัสได้ถึงความดีใจของเฉินเทียนเหลยผ่านทางโทรศัพท์

        เวลาผ่านไปเนิ่นนานฮั่วเสี่ยวเหวินไม่ยอมพูดอะไรออกมา แต่คนที่อยู่อีกฝั่งนั้นพูดไม่หยุด กระทั่งรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ เฉินเทียนเหลยจึงถามว่าเธอยังอยู่หรือไม่

        “คุณลุง ฉันไม่สบาย รู้สึกว่าป่วยหนักมากด้วย กลัวว่าวันหน้าจะไม่ได้เจอคุณลุงอีก อยากเจอเป็นครั้งสุดท้าย” เห็นว่าอีกฝ่ายจะวางสาย ฮั่วเสี่ยวเหวินจึงตัดสินใจโกหกออกไป

        “ฮั่วเสี่ยวเหวิน เธออย่าพูดจาเหลวไหล ลุงจะไปรับตัวเธอมารักษาเดี๋ยวนี้” เฉินเทียนเหลยร้อนใจ ปลอบใจฮั่วเสี่ยวเหวินอีกสองสามประโยคก่อนจะวางสายไป

        ฮั่วเสี่ยวเหวินวางหูโทรศัพท์ลงเบาๆ ก่อนจะย่อตัวนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง ในใจรู้สึกเจ็บแปลบ คุณลุงเป็นผู้พันคงมีภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบเยอะมากแน่นอน แต่เธอกลับหลอกให้เขามาหาเพียงเพราะความเห็นแก่ตัวของตัวเอง

        หากขอร้องต่อหน้า ไม่รู้ว่าเขาจะปฏิเสธหรือไม่? เรื่องราวไม่ได้ง่ายอย่างที่เธอคิด ตอนแรกคิดว่าแค่คุณลุงช่วยออกหน้าให้ พี่เจียหมิงก็ไม่ต้องติดคุกแล้ว แต่ใครจะไปคิดว่าคุณลุงของเธอกลับไม่คิดจะช่วย

        นั่นสินะ คุณลุงชอบเธอตั้งขนาดนี้ ย่อมอยากให้เธอกลับไปกับตัวเองโดยเร็ว จะยอมช่วยพี่เจียหมิงออกมาได้อย่างไร

        “ฮั่วเสี่ยวเหวิน เป็นอย่างไรบ้าง? พรุ่งนี้คุณลุงของเธอจะมาที่หมู่บ้านไหม? ฉันต้องเตรียมตัวหรือเปล่า?”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินรู้สึกขบขัน ที่เมื่อครู่หัวหน้าหมู่บ้านเป็นมิตรกับเธอขนาดนั้นเป็นเพราะเช่นนี้นี่เอง ตั้งใจมาแอบฟังเธอคุยโทรศัพท์เพื่อ ‘อาชีพทางการเมือง’ ของตัวเองโดยเฉพาะ

        “คุณลุงจะมาแล้วก็กลับ” ฮั่วเสี่ยวเหวินตอบราบเรียบแล้วเดินออกไป

        “ฮั่วเสี่ยวเหวิน เธอไม่เป็นอะไร ดีเหลือเกิน” เจ้าอ้วนวิ่งออกมาจากห้อง ดีใจเมื่อเห็นฮั่วเสี่ยวเหวิน เขาจับมือเธอกระโดดไปมา

        “ฉันไม่เป็นไร” ฮั่วเสี่ยวเหวินฝืนยิ้ม

        “พวกเราไปเล่นกันเถอะ ฉันจะยกของเล่นให้เธอเล่นหมดเลย” เจ้าอ้วนพูดด้วยความจริงใจ แต่น่าเสียดายที่มีช่องว่างระหว่างวัย แม้ร่างกายของฮั่วเสี่ยวเหวินจะอยู่ในวัยสิบขวบ แต่จิตใจของเธอเป็นผู้ใหญ่แล้ว

        “วันนี้ฉันยังมีธุระ ไว้ค่อยมาเล่นด้วยกันวันหลังนะ”

        “เธอมีธุระอะไร? ฉันช่วยได้นะ!” เมื่อได้ยินว่าเธอมีธุระเจ้าอ้วนจึงไม่รั้งให้เล่นด้วยกันต่อ เขาวางมาดเป็นผู้ใหญ่แทน แต่เสียงเด็กน้อยกลับทำให้อดหัวเราะออกมาไม่ได้

        “เจ้าอ้วน ฉันรู้ว่านายดีกับฉันมาก แต่นายช่วยเรื่องนี้ไม่ได้” นึกถึงจางเจียหมิงแล้ว ฮั่วเสี่ยวเหวินก็รู้สึกเศร้าเสียใจขึ้นมาอีกครั้ง

        “ฉันช่วยไม่ได้แต่ก็ยังมีคุณปู่ของฉันนะ” เจ้าอ้วนหันไปอ้อนหัวหน้าหมู่บ้าน “ไม่ว่าฮั่วเสี่ยวเหวินจะมีปัญหาอะไร คุณปู่ก็จะช่วยใช่ไหมครับ”

        ทั้งที่คำพูดนี้น่าขัน แต่ฮั่วเสี่ยวเหวินกลับหัวเราะไม่ออก ท่าทีที่เขาให้คำมั่นสัญญาทำให้เธอตื้นตันใจ เหมือนดังเมื่อครั้งที่เขาพูดว่า ‘ฮั่วเสี่ยวเหวิน ฉันจะปกป้องเธอ’ ในอีกหลายปีข้างหน้า

        บนโลกนี้มีคนดีกับเธอไม่มากนัก ทุกคนล้วนคู่ควรให้ถนอม

        “อืม หากฮั่วเสี่ยวเหวินมีปัญหาก็บอกฉันมาได้เลย ฉันจะช่วยแน่นอน” หัวหน้าหมู่บ้านรีบใช้โอกาสนี้มาเอาใจ

        “ถ้าอย่างนั้นขอบคุณหัวหน้าหมู่บ้านมากค่ะ หากคนบ้านฮั่วมาเรียกให้ฉันกลับบ้าน หากคนบ้านฮั่วนำไม้มาโบยตี หากคนบ้านฮั่วขังฉันไว้ในบ้าน ฉันจะมาหาหัวหน้าหมู่บ้านแน่นอนค่ะ”

        หัวหน้าหมู่บ้านเป็นคนเช่นไร? เป็นคนประเภทที่หากไม่มีผลประโยชน์จะไม่ยอมทุ่มเท ฮั่วเสี่ยวเหวินจงใจยกเรื่องสามเรื่องที่เขาเคยปฏิเสธการช่วยเหลือออกมาพูดเพื่อยั่วโมโหเขา

        “ฮั่วเสี่ยวเหวิน เธอฟังฉันก่อน” หัวหน้าหมู่บ้านทำท่าประจบสอพลออีกครั้ง ฮั่วเสี่ยวเหวินอดหวนนึกย้อนถึงวันนั้นไม่ได้ วันนั้นหัวหน้าหมู่บ้านมีท่าทีแบบนี้เช่นกัน

        “ฮั่วเสี่ยวเหวิน การที่เด็กสาวที่ยังไม่แต่งงานแบบเธอไปอยู่บ้านคนอื่นนั้นไม่สมควร ถึงอย่างไรฮั่วต้าซานก็เป็นพ่อของเธอ เธอควรกลับบ้าน”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินจะจดจำท่าทีทรงเกียรติผ่าเผยจอมปลอมของเขาไปอีกนาน

        “ฮั่วเสี่ยวเหวิน เธอไม่รู้หรอกว่าการเป็นหัวหน้าหมู่บ้านลำบากขนาดไหน แม้ฉันจะสงสารเธอแต่ก็ต้องเป็นแบบอย่างให้คนในหมู่บ้านด้วย”

        หัวหน้าหมู่บ้านพูดพล่ามยาวเหยียด เขาพูดอย่างมีเหตุมีผลเหมือนออกมาจากก้นบึ้งหัวใจ แต่ฮั่วเสี่ยวเหวินฟังไม่เข้าหูแม้แต่ประโยคเดียว เธอพยักหน้ารับอย่างขอไปที

        ฮั่วเสี่ยวเหวินเดินออกมาจากบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านมาไกลโดยมีเจ้าอ้วนกระโดดโลดเต้นตามมา และเล่นเตะก้อนหินกระเด็นเป็นครั้งคราว

        “เจ้าอ้วน วันนี้ฉันมีธุระจริงๆ ค่อยมาเล่นด้วยวันหลังนะ?” ฮั่วเสี่ยวเหวินหยุดเดินหันไปเกลี้ยกล่อมเจ้าอ้วนที่กำลังทำหน้ามุ่ย

        ตอนแรกฮั่วเสี่ยวเหวินดีใจที่มีคนมาด้วย และมีคนให้คุยระหว่างทาง อีกอย่างเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสถานีตำรวจอยู่ที่ไหน มีหลายหัวย่อมดีกว่าหัวเดียว

        แต่เจ้าอ้วนมาด้วยจะมีประโยชน์อะไร เขาเป็นแค่เด็กคนหนึ่งหากถูกพ่อค้ามนุษย์จับตัวไป หัวหน้าหมู่บ้านจะปล่อยเธอไว้หรือ?

        ช่วงเที่ยงแสงแดดค่อนข้างจ้า ฮั่วเสี่ยวเหวินเดินจนร่างกายมีแต่เหงื่อ

        หลังจากที่มีหิมะตกลงมาประปราย ภายในตัวเมืองก็คึกคักกว่าปกติ

        “คุณลุง ไม่ทราบว่าสถานีตำรวจอยู่ที่ไหนหรือคะ?” ฮั่วเสี่ยวเหวินถามถึงที่ตั้งของสถานีตำรวจจากคนที่เดินผ่านไปผ่านมา