เอี๊ยดดดดด! โครม!
เสียงโลหะบดขยี้กันดังสนั่นหวั่นไหว เศษกระจกแตกกระจายราวกับพายุฝน โลกทั้งใบหมุนคว้างอย่างไร้ทิศทางในเสี้ยววินาที รถสปอร์ตคันหรูพุ่งชนอัดก็อปปี้จนสภาพยับเยินไม่มีชิ้นดี
ความเ็ปแสนสาหัสพุ่งปราดไปทั่วร่างราวกับกระดูกทุกชิ้นกำลังถูกบดให้เป็ผุยผง กลิ่นคาวเืคละคลุ้งตลบอบอวลไปทั่วโพรงจมูก ของเหลวสีแดงฉานไหลทะลักออกจากทวารทั้งห้า ร่างกายของไป๋ลู่กระตุกเกร็งอย่างรุนแรง พยายามดิ้นรนเฮือกสุดท้ายเพื่อไขว่คว้าอากาศหายใจ
เธอรู้ตัวดี... เธอกำลังจะตาย
แต่ความเคียดแค้นในอกมันสุมทรวงจนแทบะเิ ใครจะไปยอมตายง่ายๆ แบบนี้! ชีวิตบัดซบที่พังพินาศเพราะฝีมือคนชั่วพวกนั้น เธอยังไม่ได้คิดบัญชีกับพวกมันเลยสักนิด!
ภาพความทรงจำตลอด 28 ปีฉายวาบเข้ามาในสมองราวกับม้วนฟิล์มภาพยนตร์ที่ถูกกรอกลับ...
กาลครั้งหนึ่ง เธอเคยเป็ถึง 'ลูกสาวแห่งชาติ' ที่คนทั้งประเทศประคบประหงมไว้กลางฝ่ามือ ไม่ว่าเธอจะเหวี่ยงวีนหรือก่อเื่วินาศสันตะโรแค่ไหน ทุกคนก็พร้อมจะให้อภัย เพียงเพราะใบหน้าที่งดงามราวกับพระเ้าตั้งใจปั้นมาอย่างดี
แบรนด์หรูระดับโลกต่างพากันส่งคอลเล็กชันใหม่ล่าสุดมาประเคนให้ถึงหน้าประตูบ้าน เพียงแค่เธอหยิบจับอะไร สิ่งนั้นก็จะกลายเป็แรร์ไอเทมที่คนแย่งกันซื้อจนเกลี้ยงสต็อกในพริบตา
อายุ 18 ปี เธอกวาดทั้งรางวัลร้อยดอกไม้และไก่ทองคำเข้ากระเป๋าอย่างง่ายดาย ปีถัดมาก็คว้าตำแหน่งราชินีจอเงินจากเวทีม้าทองคำมาครองอย่างสมศักดิ์ศรี เป็ดาวค้างฟ้าที่เจิดจรัสที่สุดในวงการบันเทิง ผู้กำกับแย่งตัวกันแทบตาย นายทุนพร้อมทุ่มเงินไม่อั้นเพื่อขอแค่ได้ลายเซ็นเธอในสัญญา
ทว่า เมื่อกาลเวลาผันผ่าน จากจุดสูงสุดร่วงลงสู่สามัญ ทั้งหมดเพราะพฤติกรรมสุดจะเพลียที่เธอขยันหาทำจนชื่อเสียกระฉ่อน ทั้งทำตัวเย่อหยิ่ง ดูิ่ทีมงาน ใช้ตัวแสดงแทน ถ่ายละครซ้อนหลายเื่ ด่าทอแฟนคลับ ทำร้ายคนในกองถ่าย ดื่มเหล้าเมาแล้วขับ ใช้เงินฟุ่มเฟือย เล่นการพนัน ติดหนี้นอกระบบ จัดปาร์ตี้มั่วสุม ใช้ร่างกายเป็ใบเบิกทาง แล้วสุดท้ายก็ถูกคนทั้งประเทศแบนจนดับสนิท!
อ้อ เกือบลืมไป จุดตกต่ำที่สุดคือเธอต้องติดคุกและเข้ารับการบำบัดสารเสพติด….เธอใช้เวลาทำลายชีวิตตัวเองไป 16 ปีเต็มๆ ในที่สุดก็พาตัวเองมาถึงจุดจบจนได้
หลังจากทบทวนเื่ทั้งหมด ไป๋ลู่ก็นึกนับถือตัวเองอยู่ไม่น้อย ในความสามารถพิเศษ เปลี่ยนไพ่ในมือที่ยอดเยี่ยมที่สุดให้กลายเป็เศษขยะเน่าๆ ได้เก่งขนาดนี้ นี่คงเป็ทักษะเฉพาะตัวที่หาใครเทียบได้ยากจริงๆ
ภาพตัดกลับมายังเหตุการณ์ก่อนหน้านั้นไม่กี่ชั่วโมง...
ลมหนาวพัดกรรโชกปะทะใบหน้าซูบตอบของหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าโรงพยาบาลจิตเวช ป้ายชื่อสถานพยาบาลหลุดล่อนทรุดโทรมไม่ต่างจากสภาพจิตใจของเธอ ไป๋ลู่เงยหน้ามองจอ LED ขนาดั์บนตึกสูงฝั่งตรงข้าม แสงไฟวูบวาบฉายภาพชายวัยกลางคนผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพเ้า
'ลู่อี้ถิง' แด๊ดดี้แห่งชาติ าาจอเงินผู้เป็ะ
กาลเวลาไม่อาจพรากความสง่างามไปจากเขาได้เลย ยิ่งอายุมากขึ้น เขากลับยิ่งดูทรงพลังและเปี่ยมเสน่ห์จนน่าหลงใหล ทว่าข้อความสีขาวบนพื้นหลังสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นในตอนท้ายกลับกระชากหัวใจเธอจนหลุดลอย
R.I.P ลู่อี้ถิง ขอให้คุณพักผ่อนอย่างสงบ
ไป๋ลู่หัวเราะลั่นทั้งน้ำตา เสียงหัวเราะแหบพร่านั้นเต็มไปด้วยความเ็ปและเย้ยหยันโชคชะตา
"พ่อคะ... เราสองคนนี่มันพ่อลูกกันชัดๆ โง่พอๆ กันเลย โดนคนคนเดียวกันหลอกใช้จนชีวิตพังยับเยิน ฉันมันโง่ที่ยอมให้ 'เสิ่นซินลั่ว' น้องสาวจอมปลอมนั่นแย่งทุกอย่างไป ไม่เว้นแม้แต่พ่อแท้ๆ ของตัวเอง"
น้ำเสียงของเธอสั่นเครือแต่แววตากลับลุกโชนไปด้วยไฟแค้น "แต่พ่อน่ะโง่กว่าฉันอีก! ทำไมต้องออกรับหน้าแทนลูกสาวกำมะลออย่างมันด้วย! ทำไมต้องจบชีวิตตัวเองเพื่อปกป้องคนชั่วพรรค์นั้น!"
เธอรู้ความจริงหมดแล้ว เสิ่นซินลั่วไม่ใช่น้องสาวแท้ๆ และไม่ใช่ลูกของพ่อด้วยซ้ำ ผู้หญิงคนนั้นเป็แค่อสรพิษที่แฝงตัวเข้ามาสูบเืสูบเนื้อตระกูลลู่ แต่พ่อของเธอกลับยอมตายเพื่อปกป้องมัน ยอมแลกชีวิตเพื่อคนที่ไม่คู่ควร!
มือผอมแห้งปาดน้ำตาออกจากใบหน้าอย่างลวกๆ ั์ตาดอกท้อคู่สวยที่เคยหม่นหมองแปรเปลี่ยนเป็แข็งกร้าวเย็นะเื
"ในเมื่อพ่อไม่อยู่แล้ว ฉันก็จะไม่อดทนอีกต่อไป ความแค้นทั้งหมดนี้ ฉันจะเป็คนชำระมันเอง พ่อรออีกนิดนะ... ฉันจะลากคอเสิ่นซินลั่วลงนรกไปกราบขอขมาพ่อเดี๋ยวนี้แหละ!"
ไป๋ลู่กระชากประตูรถ Maybach สีดำทมิฬ เหยียบคันเร่งมิดจนเครื่องยนต์คำรามกึกก้อง รถหรูพุ่งทะยานออกไปราวกับสัตว์ร้ายที่หลุดจากกรงขัง มุ่งหน้าสู่ความตายด้วยจิตสังหารที่พลุ่งพล่าน
ทันใดนั้น แสงไฟหน้ารถบรรทุกก็สาดส่องเข้ามาที่กระจกหน้าจนตาพร่ามัว
โครม!
วินาทีที่สติกำลังจะดับวูบ ไป๋ลู่กรีดร้องในใจอย่างบ้าคลั่ง
พระเ้า! ถ้าท่านมีจริง... ขอโอกาสให้ลูกอีกครั้งเถอะ ลูกสาบานว่าจะไม่กลับไปเป็คนโง่เง่าแบบเดิมอีกแล้ว!
...
กลิ่นฉุนกึกของน้ำยาฆ่าเชื้อกระแทกจมูกจนแสบโพรงจมูก แสงไฟสีขาวสว่างจ้าแยงตาจนต้องหยีตาลง
ไป๋ลู่พยายามกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ความมึนงงเข้าครอบงำสมอง เธอยังไม่ตายงั้นเหรอ? รอดมาจากสภาพรถพังยับเยินขนาดนั้นได้ยังไง?
ขณะที่กำลังสำรวจร่างกายตัวเองอยู่นั้น เสียงประตูห้องพักฟื้นก็ถูกผลักเข้ามา
"เสี่ยวลู่! เธอ... เธอฟื้นแล้วเหรอ?"
เสียงหวานใสที่คุ้นหูดังขึ้น พร้อมกับร่างของเด็กสาวคนหนึ่งที่ถลาเข้ามาเกาะขอบเตียง กระเป๋าแบรนด์เนมใบหรูในมือร่วงหล่นลงพื้นราวกับใเสียเต็มประดา
ไป๋ลู่ค่อยๆ หันไปมองเ้าของเสียง กล้ามเนื้อที่หางตากระตุกวูบโดยอัตโนมัติ ร่างกายจดจำปฏิกิริยาขยะแขยงนี้ได้ดีเยี่ยมยิ่งกว่าสมองสั่งการ
ผู้หญิงตรงหน้าคือ... เสิ่นซินลั่ว!
"ฮึก... ดีจังเลย ในที่สุดเสี่ยวลู่ก็ฟื้นแล้ว! รู้ไหมว่าเธอนอนสลบไปตั้งครึ่งเดือนแน่ะ พี่เป็ห่วงแทบแย่!"
เสิ่นซินลั่วบีบน้ำตาอย่างชำนาญ ใบหน้าสวยหวานอาบไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตอแหล "เสี่ยวลู่ พี่ขอโทษนะที่เป็ต้นเหตุทำให้เธอตกจากเนินสกี พี่ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ ก็พี่เพิ่งหัดเล่นสกีเพื่อเข้าฉากละครเื่นี้เป็ครั้งแรก มันเลยพลาดไปชนเธอเข้า... เสี่ยวลู่ เธอต้องยกโทษให้พี่นะ!"
ไป๋ลู่จ้องมองการแสดงตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า
ละคร? เนินสกี? ไม่ได้ตั้งใจ?
เดี๋ยวนะ... บทพูดน้ำเน่าแบบนี้ เหตุการณ์คุ้นๆ แบบนี้ มันเกิดขึ้นตอนที่เธออายุ 18 ปีไม่ใช่เหรอ?
ตอนนั้นเธอเพิ่งได้รับบทนางเอกละครเื่แรก ส่วนเสิ่นซินลั่วที่อิจฉาริษยาจนหน้ามืดตามัว แกล้งทำเป็เสียหลักพุ่งชนเธอตกเนินสกีสูงเจ็ดเมตรจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด
ดวงตาของไป๋ลู่เบิกกว้างขึ้น หัวใจเต้นรัวแรงราวกับกลองศึก ความคิดบ้าดีเดือดผุดขึ้นมาในหัวสมองอันชาญฉลาด
นี่เธอ... ย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่จริงๆ เหรอ?