โลกของเกมส์ออนไลน์

    ตอนที่ 5: ดวงตาที่มองทะลุเงา

    หลังจากที่เนย์ได้รับไอเท็มต้องห้าม “Watcher’s Eye” จาก ZeroShade เขาก็เริ่มสังเกตสิ่งรอบตัวมากขึ้น แม้แต่เสียงลม เสียงฝีเท้า NPC หรือแม้แต่การเปลี่ยนท่าทางเล็กๆ ของผู้เล่นใกล้ตัว

    รวมถึง...มีอา

    หลังจากเหตุการณ์ “ไนท์วอร์เวิร์ม” ผ่านไป มีอาดูเหมือนร่าเริงเหมือนเดิม แต่เนย์สังเกตว่าเธอเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อยในบางจังหวะ

    เช่น—

    เธอพูดชื่อมอนสเตอร์ได้ล่วงหน้า ทั้งที่พวกมันยังไม่โผล่ออกมา

    เธอรู้ตำแหน่งของไอเท็มหายากในแผนที่โดยไม่มีใครเคยไปมาก่อน

    และบ่อยครั้ง...เธอ “มองเขา” นิ่งๆ เหมือนกำลังประมวลผลอะไรบางอย่าง

    วันหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองกำลังเก็บเลเวลในเขต๥ูเ๠าหิมะ
    มีอาหยิบไอเท็มชนิดหนึ่งขึ้นมา มันคือ “Crystal of Time” — คริสตัลระดับสูงที่ใช้ย้อนเวลาภายในเขตย่อย
    สิ่งแปลกคือ: มันดรอปจากมอนสเตอร์เลเวล 80

    “เธอไปได้ไอเท็มนี้มาจากไหน?” เนย์ถาม

    “เอ๋? ก็…เอ่อ…ดวงล้วน ๆ!” มีอาหัวเราะฝืน ๆ

    นั่นคือคำตอบที่ไม่ได้ผ่านความคิด…และผิดธรรมชาติเกินไป
    เนย์จ้องเธอเงียบ ๆ
    ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบ Watcher’s Eye จากช่องเก็บของ

    เสียงระบบกระซิบในหูเขาเบา ๆ

    [Watcher’s Eye: Activation Confirmed]
    [Scanning Target: Player ‘มีอา’...]

    ทันใดนั้น
    สายตาของเนย์ก็เห็น “บางสิ่ง” ที่ซ่อนอยู่ในเงาของเธอ

    ร่างของมีอายังคงเหมือนเดิม
    แต่...มีเงาอีกชั้นหนึ่งซ้อนทับอยู่ข้างหลังเธอ
    ราวกับสิ่งที่ “อยู่ข้างใน” กำลังซ่อนอยู่ภายในเปลือกของเด็กสาวผู้ร่าเริง

    และเหนือหัวของเธอ ปรากฏชื่อจาง ๆ ที่ไม่เคยมีในหน้าต่างข้อมูล

    ชื่อจริง: ?UNKNOWN—β.3.7.9
    สถานะ: Half-Sync Entity
    แหล่งกำเนิด: “ระบบเงา”

    เนย์เบิกตากว้างเล็กน้อย
    ...มีอาไม่ใช่ผู้เล่นทั่วไป
    เธอคือ “บางสิ่ง” ที่อยู่ระหว่าง “คน” กับ “ระบบ”

    ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร
    มีอาก็เงยหน้าขึ้นมา สบตาเขาตรง ๆ
    ราวกับเธอ...รู้ว่าเขาเห็นแล้ว

    เธอยิ้มบาง ๆ แล้วพูดเบา ๆ
    “เนย์...ถ้านายเห็น ‘ความจริง’ ของฉันแล้ว…
    นายยังจะไว้ใจฉันอยู่มั้ย?”

    เนย์ไม่ตอบทันที
    เขาเพียงปิด Watcher’s Eye ลง
    แล้วหันหลังเดินไปช้า ๆ

    เสียงเขาดังขึ้นเบา ๆ

    “…ถ้าเธอยังไม่ทำร้ายฉัน
    ฉันก็ยังไม่ทำร้ายเธอ”

    มีอายืนนิ่ง สีหน้าที่ปกติของเธอสั่นไหวเล็กน้อย
    แล้วเธอก็พูดด้วยเสียงที่เบา แต่จริงจังยิ่งกว่าครั้งไหน

    “งั้น…อย่าให้ฉันจำเป็๲ต้องเลือกด้านของ ‘ระบบ’ ก็แล้วกันนะ”

    เสียงลมพัดผ่านหิมะที่โปรยปราย
    ท่ามกลางสองเงาที่ต่างไม่แน่ใจว่าตัวเอง...อยู่ข้างไหนของเกมนี้