บทที่ 2: เขตแดนแห่งพฤกษามายา (The Domain of Phantasmal Flora)
รหัสเข้าสู่รอยแยกมิติ ถูกส่งผ่านไปยังอุปกรณ์สื่อสารลับที่ฝังอยู่ในข้อมือของซีโร่
มันคือการเข้ารหัสแบบสามชั้น
ซึ่งมีเพียงผู้ที่ทรงอำนาจสูงสุด
ใน 'ปฏิทัตศูนย์' เท่านั้นที่เข้าถึงได้
รอยแยกที่ถูกส่งพิกัดมาตั้งอยู่ในส่วนลึกของเหมืองแร่ที่ถูกทิ้งร้าง
มันเป็ช่องว่างมิติขนาดใหญ่ที่บิดเบี้ยวและหมุนวนคล้ายกับของเหลวสีม่วงครามที่กำลังเดือดพล่าน
รอบ ๆ ขอบของมันคือเศษซากโลหะที่ถูกพลังงานมิติกัดกร่อนจนละลายเป็ไอ
ซีโร่ไม่ได้เตรียมตัวมากมายนัก เขาตรวจสอบกระเป๋าใบเล็กที่เต็มไปด้วยมีดเหน็บอาบพิษและอุปกรณ์ไฮเทคขนาดกะทัดรัดอีกสองสามชิ้น
เขาไม่จำเป็ต้องมีอาวุธหนัก เพราะร่างกายและทักษะของเขาคืออาวุธสังหารที่สมบูรณ์แบบที่สุดอยู่แล้ว
เขาไม่มีความลังเล ไม่มีแม้แต่ความตื่นเต้น ราวกับกำลังก้าวเข้าสู่ห้องอื่นในบ้านตัวเอง
ร่างสูงก้าวข้ามขอบของรอยแยกมิติสีม่วงครามอย่างเงียบงัน
วูบ!
ััแรกที่กระทบตัวเขาคือ ความชื้นที่หนาวเย็น กลิ่นหอมของดิน และสมุนไพรที่รุนแรงจนแสบจมูก
เมื่อดวงตาของเขาปรับเข้ากับแสงสลัวภาพตรงหน้าคือ ป่า
เป็ป่าที่ไม่เหมือนป่าใด ๆ ในโลกเดิมที่เขารู้จัก
มิติแห่งรากเงียบ เป็ดินแดนที่พืชพรรณครองโลก ต้นไม้ที่นี่สูงเสียดฟ้า ราวกับเสาหลักค้ำยันจักรวาล
ลำต้นของมันมีสีดำคล้ำ และมีเส้นใยเรืองแสงสีฟ้าอ่อน ๆ คล้ายเส้นเืที่วิ่งอยู่ใต้เปลือก
พืชทุกชนิดมีขนาดใหญ่โตมโหฬาร
บางชนิดมีลักษณะคล้ายสัตว์ที่กำลังจำศีล บ้างก็มีหนวดระยางค์ที่เคลื่อนไหวได้ช้า ๆ ราวกับกำลังหายใจ
พื้นดินเต็มไปด้วยรากไม้ขนาดเท่าตัวคน ที่สลับซับซ้อนราวกับ วงกต ตามชื่อมิติที่องค์กรตั้งไว้
แกร๊ก...
เขาย่ำเท้าลงบนพื้นเบา ๆ แต่เสียงที่เกิดขึ้นนั้นกลับดังสะท้อนก้องกังวานในความเงียบสงบของมิตินี้
[การวิเคราะห์สภาพแวดล้อม : มิติแห่งรากเงียบ]
บรรยากาศ: มีความเข้มข้นของพลังงานมิติสูง อากาศหนักและเย็นจัด
ภัยคุกคาม: พืชส่วนใหญ่มีพิษร้ายแรงเป็สิ่งมีชีวิต นักล่า ที่พรางตัว
การมองเห็น: เป็พื้นที่ที่มีแสงสลัว ยากต่อการระบุตำแหน่งของศัตรูในระยะไกล
ซีโร่เปิดใช้งานอุปกรณ์ขนาดเล็กที่ติดอยู่กับหู มันคือ "ตัวกรองเสียง" ที่ช่วยลดเสียงรบกวนรอบข้างลงเกือบทั้งหมด
และเพิ่มความถี่เสียงที่อ่อนไหวต่อการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิต
ทันใดนั้น เสียงกระซิบที่แทบไม่ได้ยินก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเขา— เป็เสียงเคลื่อนไหวของใบไม้ ที่สั่นไหวอย่างผิดธรรมชาติจาก้า
เขาเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วดวงตาของเขามองทะลุผ่านความมืดมัวของใบไม้ขนาดใหญ่
บนกิ่งไม้ขนาดมหึมามีร่างเงาสองร่างกำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว
นั่นคือเป้าหมายของเขา 'นักล่ารอยแยกเถื่อน'
นักล่าเถื่อนเหล่านี้แต่งกายด้วยชุดเกราะหยาบ ๆ ที่ผสมผสานชิ้นส่วนของโลหะที่เก็บได้จากโลกต่างมิติเข้าด้วยกัน
พวกเขาดูไม่เป็ระเบียบ แต่ก็มีความชำนาญในการเคลื่อนที่ในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยรากไม้และเถาวัลย์
"นั่นไง! มีใครบางคนตามมา! มันคือคนของ ปฏิทัตศูนย์ แน่นอน!"
นักล่าคนหนึ่งะโเสียงแหบพร่า
นักล่าอีกคนไม่ตอบ เขาหยิบ ปืนพกพลังงาน ที่มีรูปทรงแปลกประหลาดขึ้นมาเหนี่ยมไกทันที
ชี่!
ลำแสงสีเขียวอ่อนถูกยิงออกมา เสียงของมันดังก้องในความเงียบ
แต่ซีโร่ไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อยเขารู้ดีว่าความเร็วของลำแสงนั้นเร็วกว่าปฏิกิริยาของมนุษย์ทั่วไป
เขาเพียงแค่เอนตัวหลบ ในทิศทางที่แม่นยำที่สุด ลำแสงยิงทะลุผ่านจุดที่เขาเคยยืนอยู่ไปกระทบกับต้นไม้ด้านหลังอย่างแรง ทำให้ลำต้นของมันเกิดรอยไหม้และส่งกลิ่นเหม็น
" เร็ว! หนีไป! มันคือ... หมายเลขศูนย์ ! "
นักล่าอีกคนะโด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นรูปลักษณ์ที่สงบและเยือกเย็นของซีโร่
การเป็ หมายเลข 0 นั้น ไม่ได้อาศัยการตลาดหรือการโฆษณา
หากแต่อาศัย ชื่อเสียงของความตาย
ที่สะสมมาจากภารกิจนับไม่ถ้วน
ฟิ้ววว!
ก่อนที่นักล่าทั้งสองจะะโหนีไปได้
ซีโร่ก็ได้ขว้างมีดเหน็บออกไปอย่างรวดเร็ว
มีดเล่มนั้นไม่พุ่งตรงไปยังเป้าหมายแต่พุ่งไป ตัดเถาวัลย์ ขนาดใหญ่ที่ค้ำยันกิ่งไม้ที่พวกเขายืนอยู่!
ครืนนนน
กิ่งไม้ขนาดมหึมาหักโค่นลงมาทันทีพร้อมกับแรงกระแทกที่รุนแรง
นักล่าทั้งสองเสียหลักและร่วงหล่นลงสู่พื้นดินที่เต็มไปด้วยรากไม้ขนาดใหญ่
ซีโร่เคลื่อนที่เข้าหาเป้าหมายทันทีด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป
ราวกับเขาสามารถ บิดเบือนพื้นที่รอบตัวเองได้
เขาเข้าไปประชิดตัวนักล่าที่กำลังพยายามลุกขึ้นมา
"แกนแห่งการหลอมรวมอยู่ที่ไหน"
ซีโร่ถามด้วยเสียงที่เ็า
นักล่าเถื่อนคนนั้นมองใบหน้าของซีโร่ด้วยความหวาดกลัว เขาเห็นความว่างเปล่าและความตายในดวงตาคู่นั้น
"ไอ้สารเลว... มันอยู่... อั่ก!"
ก่อนที่เขาจะพูดจบหนวดระยางค์สีดำ ขนาดเท่าท่อนแขนมนุษย์ก็พุ่งออกมาจากพื้นดินอย่างรวดเร็ว และ แทงทะลุ ลำคอของนักล่าเถื่อนคนนั้นอย่างฉับพลัน
เืสีเข้มฉีดพุ่งออกมาพร้อมกับร่างที่สิ้นลมของนักล่าเถื่อนที่ถูก พืชนักล่า ในมิตินี้ดึงลงไปสู่รากไม้เบื้องล่างอย่างรวดเร็ว
ซีโร่ชักมือกลับมาได้ทันเวลาดวงตาของเขากลับมาจับจ้องไปยังนักล่าอีกคนที่กำลังพยายามคลานหนีด้วยท่าทางสิ้นหวัง
"นักล่าเถื่อนอีกคน... ถูก พืชปิศาจ สังหารไปแล้ว..." เขาคิดในใจอย่างรวดเร็ว
เป้าหมายสุดท้ายกำลังคลานไปหากระเป๋าสะพายที่ทำจากหนังสัตว์ใบหนึ่งที่ตกอยู่ข้าง ๆ รากไม้ และในนั้นคือ แกนแห่งการหลอมรวม ที่เขา้า!
5K
