ภายในจวนแม่ทัพพิทักษ์ประจิมรับรู้เพียงว่าฮูหยินของท่านแม่ทัพเดินทางมาเพื่อดูแลสามีที่ไม่ได้กลับบ้านถึงสองปีเศษ การดูแลชายแดนฝั่งตะวันตกติดพันยาวนาน ทำให้สามีภรรยาห่างเหิน ว่ากันว่าท่านแม่ทัพห้ามมิให้ฮูหยินเดินทางมาที่นี่ เพราะแร้นแค้นกันดารแต่เมื่อทุกคนได้เห็นโฉมหน้างดงามของนางแล้วจึงไม่แปลกใจที่ท่านแม่ทัพทะนุถนอมยิ่งนัก
ทว่านอกจากหมอทหารแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าสมองของฮูหยินท่านแม่ทัพได้รับการกระทบกระเทือนจนความจำเสื่อมนางจำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่ชื่อของตนเองทุกครั้งที่นางพยายามเค้นสมองคิดว่าตนเองเป็ใครและเหตุใดจึงได้รับอุบัติเหตุหนักหนาถึงเพียงนี้นางจะทรมานจากการปวดศีรษะจนแทบอยากกัดลิ้นตายไปเสีย ทำให้นางตัดสินใจไม่หวนคิดถึงเื่เ่าั้และสามีของนางก็เห็นพ้องต้องกัน นางจึงไม่พูดเื่ที่ตนความจำเสื่อมกับใคร
“ชื่อของข้าคือหรูซื่อเป็บุตรสาวของท่านราชครูหลิวได้รับสมรสพระทานกับแม่ทัพซุนหลวนคุนตอนอายุสิบสอง...เอ๊ะ!ข้าแต่งงานกับท่านั้แ่อายุสิบสองหรือเ้าคะ”
ซุนหลวนคุนพยักหน้ารับ แสร้งยกถ้วยชาขึ้นจิบกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่างในใจ
“ตอนนั้นท่านแต่งกับข้าท่านอายุเท่าใดกัน” นางเอียงคอถามอย่างสงสัย สามีนางช่างแสนดีและใจเย็นนัก ค่อยๆสอนให้นางเรียนรู้เื่ของตนเองไปที่ละเื่สองเื่
“ตอนนั้นข้าอายุสิบเก้า”
“แล้วตอนนี้?”
“ยี่สิบสาม”
“เช่นนั้นตอนนี้ข้าอายุ...”นางยกนิ้วขึ้นนับ “สิบหกใช่ไหมเ้าคะ”
“อืม ปีนี้เ้าอายุสิบหกแล้ว”
“ข้ากับท่านก็แต่งงานกันมาห้าปีแล้วสินะ”นางถามเองตอบ แต่เห็นเขาพยักหน้ารับก็ลอบมองสีหน้าของเขา “ห้าปีมานี่ข้ากับท่านใช้ชีวิตอย่างไรเ้าคะ”
“ข้า...”เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้น “ตอนนั้นเ้าอายุแค่สิบสอง ข้าต้องออกรบ จึงให้เ้าอยู่กับมารดาข้าที่เมืองหลวง เราไม่ได้อยู่ด้วยกันเท่าไหร่นักแต่งงานห้าปียังไร้ทายาท มารดาข้าร้อนใจจึงให้เ้ามาอยู่ข้างกายข้าที่นี่”
“แต่งงานห้าปียังไร้ทายาทข้านี่บกพร่องเสียจริง” สีหน้านางเป็กังวลยิ่ง
“อย่าคิดมากไป ไม่ใช่ความผิดของเ้า”เขาอึกอัก
“เอ๋? หรือท่านพี่ไม่สบายเ้าคะ”นางยื่นมือไปแตะท่อนแขนของเขา
“ไม่ใช่อย่างที่เ้าคิด” เขาเบือนหน้าไปทางอื่นแต่ตัดสินใจว่าจะไม่บอกนางว่า เขากับนางยังไม่ได้ร่วมหอกันอย่างแท้จริง
เขาแต่งกับนางที่อายุเพียงสิบสองคืนเข้าหอนางก็หลับน้ำลายไหลก่อนเขาจะเข้ามาเปิดผ้าคลุมหน้าเสียอีกนางยังเด็กมากสำหรับเขา แม้ผู้อื่นจะแต่งงานั้แ่อายุยังน้อยแต่เขาอยากให้ทุกอย่างค่อยเป็ค่อยไป เขารอนางได้ และคิดว่าจะรอต่อไปแต่ไม่รู้ว่าเหตุใดมารดาจึงส่งนางมาเช่นนี้
“ที่นี่ทุรกันดารมากหากมีสิ่งใดที่เ้า้าก็บอกป้าหวงฝูได้ คนในจวนก็เหมือนคนของเ้า้าใช้งานใดก็สั่งการได้ทันที”
“ข้าอยู่ที่นี่ไม่ลำบากอะไร”นางระบายยิ้มหวานเกลือนใบหน้า ดวงตาพราวระยับดุจดวงดาราเล่นเอาคนจ้องมองถึงกับตาพร่าไปชั่วขณะ “ท่านแม่ทัพใจดีกับข้ามาก”
“ท่านพี่”
“....” หญิงสาวนิ่งไป
“เรียกข้าว่าท่านพี่”
“ท่าน...ท่านพี่” แก้มเนียนฝาดสีเืขึ้นมาทันทีนางรู้สึกไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย หรือว่า เพราะว่าไม่ได้อยู่ใกล้ชิดกันนางจึงเขินอายอย่างนี้
ได้เห็นท่าทีเขินอายของนางแล้วหัวใจพลันคันยุบยิบ เขาโน้มหน้าเข้าไปใกล้แล้วกระซิบ
“หากไม่มีผู้อื่นเ้าจะเรียกข้าว่าหลวนคุนก็ได้”
ลมหายใจอุ่นร้อนคลอเคลียใบหู ทำให้หญิงสาวไม่กล้าเงยหน้าขึ้นจึงพยักหน้ารับแทนคำตอบ
“หลวนคุน ลองเรียกดูสิ”
“หลวนคุน” นางทำตามเขาสั่งช้อนตาขึ้นมองเห็นสีหน้าพอใจของเขาแล้วก็ใจเต้นรัวขึ้นมา
ดีจริง เขาคงพอใจสินะ สามีของนางช่างดีเหลือเกิน
หรูซื่อคิดว่าตนเองโชคดีนักแต่งงานห้าปีไร้ทายาท สามีไม่แสดงท่าทีรังเกียจ ซ้ำยังดูแลเอาใจใส่อย่างดี
“แล้ว...แล้วครอบครัวของข้าเป็อย่างไรเ้าคะ พวกเขารักข้าหรือไม่ ดีกับท่านหรือเปล่าแล้ว...แล้วมารดาของท่าน เอ่อ แม่สามีของข้า รักใคร่เอ็นดูข้าหรือไม่เ้าคะเอ๋...เหมือนว่าข้าจะได้ยินท่านพูดเื่อนุ”
คำถามของนางทำเอาดวงตาของเขาวูบไหวครู่หนึ่งแต่กระนั้นเขากักเก็บมันไว้ได้ทัน กลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มเอ็นดู
“บิดามารดาของเ้ามีบุตรชายสามคนเ้าเป็บุตรคนที่สี่เป็บุตรสาวคนเดียวและบุตรคนเล็กเป็แก้วตาดวงใจของท่านราชครูข้าได้ให้คำมั่นสัญญาว่าจะดูแลเ้าอย่างดีมิให้เ้าเจ็บช้ำน้ำใจบิดาเ้ามีมารดาเพียงผู้เดียวไม่มีหญิงอื่น ข้าเองก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน เ้าไม่ต้องกังวลไป ข้าไม่มีหลายภรรยาให้เ้าต้องปวดใจส่วนเื่รับอนุนั้น เป็ความใจร้อนของมารดาข้าเอง”
“ท่าน...ท่านพี่อย่าได้ตำหนิมารดาของท่านเช่นนั้น”นางรีบพูดขึ้น “แต่งงานกันห้าปีไร้ทายาท แม่สามีไม่ขับไล่ข้าก็นับว่าดียิ่งนักหาก...หากว่าข้าไม่สามารถมีทายาทให้ท่านพี่ ท่าน...ท่านสามารถมีอนุได้”
“ข้าไม่รับอนุไม่รับภรรยารอง ขอมีเพียงเ้าคนเดียวเท่านั้น”
น้ำเสียงหนักแน่นมั่นคงทำให้หัวใจของหรูซื่อสั่นไหวนางเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคมปลาบคู่นั้น พลันรู้สึกร้อนผ่าวทั่วไปใบหน้าริมฝีปากคลี่ยิ้มอ่อนหวานอย่างไม่รู้ตัว
“เ้าเหนื่อยมาทั้งวันแล้วพักผ่อนเถิด อย่าลืมกินยาที่ท่านหมอสั่งไว้ด้วย”
“ข้าทราบแล้ว” เพียงคิดถึงรสขมในชามยานั้น นางก็เบ้ปากออกมา
“ระยะนี้ข้าต้องฝึกทหารอาจไม่ได้มาหาเ้าทุกวัน รอให้ข้าจัดการเื่ในกองทัพเรียบร้อยแล้ว จะมีเวลามาอยู่กับเ้ามากขึ้นหาก้าสิ่งใดก็บอกป้าหวงฝูให้นางจัดการให้ได้”
“เ้าค่ะ ท่านอย่าได้กังวลเลยข้าจะไม่ทำให้ท่านลำบากใจ”
ซุนหลวนคุนใจลอยไปชั่วขณะเขายื่นมือไปเกี่ยวไรผมที่ลงมาเคลียแก้มออกทัดใบหูให้นางแล้วลุกขึ้นยืนพยักหน้าให้นางเล็กน้อยแล้วเดินออกจากห้อง ไออุ่นจากฝ่ามือของเขาทำให้หรูซื่อยกมือขึ้นแตะแก้มหัวใจยังคงหวามไหวกับถ้อยคำหนักแน่นที่เขายืนยันกับนาง
“ฮูหยิน”
“ป้าหวงฝู” หรูซื่อได้สติรีบขานรับ
นางหวงฝูเห็นอาการใจลอยของฮูหยินก็ป้องปากหัวเราะเบาๆสามีเพิ่งเดินออกไป ภรรยาก็ใจลอยด้วยคิดถึงเสียแล้ว
“ฮูหยินอย่าได้ห่วงเลยเ้าคะ”
“ข้าไม่ได้ห่วงอะไรเสียหน่อย” นางหลุบตาลงซ่อนความเขินอายไว้
“ั้แ่ฮูหยินมาที่จวนนี้ ท่านแม่ทัพปลีกตัวมาเยี่ยมฮูหยินทุกวัน ตอนที่ท่านยังไม่ได้สติก็มาเฝ้าอยู่ใกล้ๆใครต่อใครก็พูดกันว่าท่านแม่ทัพรักฮูหยินมาก”
“จริงหรือ?” นางเงยหน้าขึ้นหัวใจพองโตด้วยความดีใจ เขา...ห่วงใยนางจริงๆ ใช่ไหม?มิใช่เพราะรับปากกับบิดาของนาง
“จริงสิเ้าค่ะ” นางหวงฝูหยิบหวีมาแปรงผมให้นางชอบแปรงผมให้หรูซื่อ เส้นผมนุ่มสลวยไม่หยาบกระด้างเป็มันขลับ ทั้งที่ไม่ได้ใส่น้ำมันแต่อย่างใดแสดงว่าได้รับการดูแลเอาใจอย่างดี
“ป้าหวงฝู” นางเรียกอย่างเกรงใจหรูซื่อขบริมฝีปากครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจเอ่ยออกมา“แม่สามีส่งข้ามาดูแลท่านพี่ ข้าเดินทางมาเพียงลำพัง ไม่รู้ต้องทำอย่างไรบ้างป้าหวงฝูแนะนำข้าได้บ้างหรือไม่ แต่งงานกันห้าปียังไร้ทายาท ข้าละอายใจยิ่งนัก”
“เื่นี้อาจเพราะท่านทั้งสองไม่ได้อยู่ใกล้กันว่ากันว่าท่านแม่ทัพห่วงชายแดนไม่ได้กลับบ้านมาหลายปี วันนี้ฮูหยินอยู่ตรงนี้แล้วก็ถือโอกาสนี้มีทายาทกับท่านแม่ทัพสิเ้าค่ะ”
“จะทำได้อย่างไร” นางถามอย่างงุนงง“ข้าต้องขึ้นเขาไหว้พระบูชาเ้าแม่กวนอิมขอให้ท่านประทานบุตรหรือ?”
นางหวงฝูหลุดเสียงหัวเราะออกมาฮูหยินช่างน่ารักไร้เดียงสาเหลือเกิน
“ไม่ต้องทำเช่นนั้นหรอกเ้าค่ะฮูหยินแค่หาเวลาใกล้ชิดกับท่านแม่ทัพ อยู่ด้วยกันมากขึ้นกว่านี้”
“ป้าหวงก็พูดเองมิใช่หรือว่าท่านแม่ทัพปลีกตัวมาหาข้าทุกวัน”นางเอียงคอถามอย่างสงสัย เผลอวางมือลงบนท้องแค่ใกล้ชิดกันนางก็จะมีทายาทให้เขาได้หรือ?
คราวนี้นางหวงฝูเข้าใจแล้วว่าเพราะฮูหยินไร้เดียงสาเพียงนี้ ท่านแม่ทัพถึงได้ทะนุถนอมดั่งวางนางในอุ้งมือแต่เื่นี้ปล่อยให้เข้าใจผิดเนิ่นนานย่อมไม่ดี แต่งงานกันห้าปีไร้ทายาท จะยิ่งสั่นคลอนตำแหน่งฮูหยินท่านแม่ทัพเอาได้
“เื่มีทายาทนั้นท่านแม่ทัพจะสอนฮูหยินเองเ้าค่ะ แต่ฮูหยินก็ต้องให้ความร่วมมือด้วยเช่นกัน”
“ได้แน่นอน”
นางพยักหน้ารับอย่างขันแข็ง เพื่อมีทายาทให้ตระกูลซุน นางต้องทำได้สิ!
1.13M
