ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

       ทว่าทันใดที่อี้เฉินคิดจะฆ่าสังหาร บรรพบุรุษชรา ทูจิ้ว เขาก็ต้องหยุดชะงัก หอกเลือดภายในฝ่ามือเอาไว้กะทันหัน ครั้นเห็นด้านหลังชายแก่ ที่หอบหายใจเหนื่อย ปราณพลังภายในกายแห้งเหือด พร้อมจะตายตกลงทุกเมื่อ

       แต่บัดนี้ด้านหลังของชายแก่ มีดวงตาคู่ใหญ่แหวกท้องฟ้า ออกมาจากความว่างเปล่า แผ่ซ่านปราณพลังความตาย ซัดสาดออกมาทั่ว แม้แต่กายาอี้เฉินยังรับรู้ถึงอันตราย จากดวงตาที่กลิ้งกลอกไปมาคู่นั้น

       บรรพบุรุษชรา ทูจิ้ว ที่อยู่ในสภาพที่อิดโรย กายาเต็มไปด้วยบาดแผลหลุมเลือดใหญ่ จากหอกเลือดของอี้เฉิน เนื้อตัวแตกร้าว ราวกับใยแมงมุม จวนจะตายตกอยู่แล้ว เขาขำออกมาดังลั่นในทันใด “ฮ่าๆ ในที่สุดสวรรค์ก็เข้าข้างข้า บรรพบุรุษชรา ซู่หยาง เจ้าออกจากการปิดขั้นพลัง แล้วเช่นนั้นหรือ? รีบมาช่วยข้า แล้วจัดการ ไอ้เด็กโอหังนี้เร็วเข้า”

      “หืม!! นี่มันหมายความว่าอย่างไร” คำพูดนั้นของชายแก่ ทำให้อี้เฉิน สีหน้าบึ้งตึงไม่น้อย เมื่อรับรู้พลังจากดวงตาคู่นั้น ปลดปล่อยปราณพลังออกมา ไม่ธรรมดาเป็นอย่างยิ่ง

       “หรือว่าบรรพบุรุษชรา ซู่หยาง แห่งสำนักศาลาซากศพ เขาจะเป็นครึ่งก้าวจักรพรรดิแล้ว” อี้เฉินเอ่ยพูดพึมพำออกมา ด้วยความไม่อยากเชื่อ หอกเลือดในมือที่เขาถือ สั่นไหวน้อยๆ ขึ้นมา

       ก่อนอี้เฉินจะบีบรัด กำหอกเลือดในฝ่ามือ เอาไว้จนแน่น เหยียบฝีเท้า พุ่งปราดหมายมั่นจะฆ่าสังหาร บรรพบุรุษชรา ทูจิ้ว แห่งตำหนักภูต คิดจะจบปัญหา ที่อยู่เบื้องหน้า ให้ได้เสียก่อนในยามนี้

      ฉับพลันที่เสียงฆ่า!! ถูกอี้เฉินคำรามออกมาดังกู่ก้อง จู่ๆ กายาของเขาก็พลันหนักอึ้ง ราวกับถูกแรงกดดัน บางอย่างกดทับร่าง หอกเลือดในฝ่ามือพลันแข็งค้างอยู่ต่อหน้า บรรพบุรุษชรา ทูจิ้ว ที่เบิกตาออกกว้าง หายใจหอบเหนื่อยขึ้นมาถี่ยิบ ‘นึกว่าเขาจะตายตก  ในฝ่ามือของอี้เฉินเสียแล้ว’

        บรรพบุรุษชรา ทูจิ้วหัวเราะออกมาดังก้องในทันที ครั้นเห็นร่างสีดำขมุกขมัว ปรากฏออกมาจากดวงตาคู่ใหญ่ สืบฝีเท้าย่างกายมาเยือน “ฮ่าๆ!! เหมือนว่าโชคจะยังเข้าข้างข้าอยู่นะ ไอ้เด็กโอหังอี้เฉิน เหมือนว่าเจ้าจะช้า ไปก้าวหนึ่ง” ครั้นสิ้นเสียงของชายแก่ เขาเตะอี้เฉินที่ร่างถูกแรงกดทับ อันมากมหาศาล เข่าข้างหนึ่งกระแทกกลางอากาศ ออกมาดังก้อง ปัง!!

        ส่งให้ร่างอี้เฉินลอยกระเด็นออกไป ราวกับสายป่านว่าวที่ขาด ตัวงอเป็นกุ้งจากแรงเตะ ริมฝีปากกระอักเลือดสด ออกมาคำใหญ่ แม้จะเจอแรงกดดันอันมากมหาศาล จากขั้นครึ่งก้าวจักรพรรดิ อี้เฉินก็ไม่ยินยอมที่จะหมอบคลาน พยายามจะยันร่าง ลุกขึ้นยืนมาให้ได้ แม้กระดูกภายในร่าง ต้องแตกหัก ลั่นไปทั้งตัวก็ตาม ย๊าก!!

       ด้านบรรพบุรุษชรา ซู่หยาง แห่งสำนักศาลาซากศพ เขาหรี่ดวงตาจนเล็กแคบ เมื่อเห็นความดื้อรั้นของอี้เฉิน ริ้วคลื่นที่บ้าคลั่ง ซัดสาดลงมาจากท้องฟ้า กดทับร่างอี้เฉิน อย่างรุนแรง อี้เฉินก็ยังพยายามยืนหยัดลุกขึ้นยืนมาได้ ทำให้เขาประหลาดใจไม่น้อย “หืม!! เหมือนว่าเจ้าจะยังไม่รู้สถานการณ์ ของเจ้าสินะจักรพรรดิ อี้เฉิน บัดนี้ตำแหน่งผู้ปกครองดินแดนเทพ คงไม่เหมาะกับเจ้าอีกต่อไป ส่งตราประทับมังกร ออกมาเสีย แล้วข้าจะส่งเจ้าไปสบายเอง”

       ฉับพลันที่ บรรพบุรุษชรา ซู่หยาง สืบฝีเท้าก้าวเดิน ส่งอายความตาย แพร่กระจายออกมา ท่วมท้นท้องฟ้า ไปตามการย่างก้าวเดินที่โอหังของเขา พร้อมกับเศษหิน ที่กระจัดกระจาย บนยอดเขา ค่อยๆ ลอยขึ้นมาเหนือท้องฟ้า ประกอบเป็นสิ่งปลูกสร้าง ก่อนบรรพบุรุษชรา ซู่หยางจะลงไปนั่ง ราวกับเป็นบัลลังก์แห่งความตาย ที่น่าประหวั่นพรั่นพรึง พร้อมสายตาที่เย็นชา หันขวับปรายตามองอี้เฉิน เป็นสายตาเดียว

ครั้นเอ่ยน้ำเสียงประโยคหนึ่งขึ้นมา “เจ้ายังไม่หมอบคลาน กับพื้นอีกเช่นนั้นหรือจักรพรรดิอี้เฉิน เมื่ออยู่ต่อหน้าความตาย”

       ก่อนด้านหลัง บรรพบุรุษชรา ซู่หยาง จะปรากฏ ร่างวิถีธรรม ที่ก่อร่างฉายทอดยาว ลงมาจากฟากฟ้า น่าหวาดกลัวไม่น้อย เมื่อร่างใหญ่โต ราวกับนักรบโครงกระดูก ถือดาบแห่งความตายในมือ ฉายทอดยาวลงมา จากบนท้องฟ้าสูง สำแดงร่างวิถีธรรมออกมา สู่ครรลองสายตาหมู่ชน ประหนึ่งเป็นการประกาศกร้าวต่อทั่วหล้า

       จนบัดนี้อี้เฉินดูเล็กจ้อย เมื่ออยู่ต่อหน้าร่างฉายใหญ่ หมอบคลานอยู่กับพื้น จากแรงกดข่ม ที่บ้าคลั่ง พร้อมเสียงกัดกรามดังออกมาลั่น ของอี้เฉิน รับรู้ได้ทันทีว่า ชายผู้นี้ต้องการทุกๆ สิ่ง ที่เป็นของเขา

แม้แต่จินซู พร้อมกับเหล่าศิษย์ทั้งสาม ของอี้เฉิน ที่อยู่ภายในลูกบาศก์มิติ ใจกลางทะเลความรู้ของอี้เฉิน ยังเอ่ยเตือนตัวอี้เฉินออกมาเช่นกัน

        ด้านบรรพบุรุษชราทูจิ้ว แห่งตำหนักภูติ เขาเดือดดาลเป็นอย่างมาก เอ่ยพูดขึ้นมา พร้อมกับสืบฝีเท้าไปหาอี้เฉิน “รีบจัดการอี้เฉินเร็วเข้าเถอะ ข้าอยากจะได้ยินเสียง มันร้องโหยหวน มาตั้งนานแล้ว” ทันใดที่ฝ่ามือชายแก่ ปรากฏกระบี่ สีทองเตรียมจะแทงร่างอี้เฉิน ที่หมอบคลานอยู่กับพื้นเบื้องล่าง

        มันก็ทำให้ บรรพบุรุษชรา ซู่หยาง เกิดโทสะขึ้นมา ครั้นสะบัดฝ่ามือออกไปเบื้องหน้า กลุ่มควันวิญญาณความตายขมุกขมัว พุ่งปราดเข้ากลืนกิน ร่างชายแก่ในทันที “อ๊ากๆๆ เจ้า!! บรรพบุรุษชรา ซู่หยาง เจ้าทำอะไร เราลงเรือลำเดียวกันแล้วไม่ใช่หรือ? ไอ้เวรสุนัข เลี้ยงไม่เชื่องเอ๊ย”

         บรรพบุรุษ ซู่หยาง ใบหน้าซีดเผือดเย็นชา เอ่ยเสียงเหี้ยมออกมา ส่งชายแก่ในสายตา กลับคืนสู่ธุลีดิน ด้วยความเหี้ยมโหด “เจ้าขัดขวางการพูดคุย สนทนาของข้า กับจักรพรรดิอี้เฉิน จงกลายเป็นทหารหุ่นเชิด ของข้าเสียเถอะ เจ้าหมดประโยชน์แล้ว”

        เสียง“อ๊ากกก!! บัดซบ เจ้าจะต้องไม่ตายดี ไอ้เวรตะไล” ดังออกมา ด้วยความเจ็บแค้น ก่อนร่างที่ไร้ลมหายใจ บรรพบุรุษชราทูจิ้ว จะขยับไหวอย่างผิดรูป กลับมายืนข้างๆ ชายวัยกลางคน ใบหน้าเย็นชา ซีดเผือด ทำให้อี้เฉินที่เห็นกายาหนาวสั่น ด้วยความหวาดกลัวไม่น้อย ก่อนอี้เฉินจะค่อยๆ พยุงร่างตนเองขึ้นมา ยืนหยัดอีกครา

        บรรพบุรุษชรา ซู่หยาง เอ่ยประโยคหนึ่งขึ้นมา คำพูดนั้นทำให้อี้เฉินเดือดดาล เป็นโทสะ “ข้าเห็นสตรีนางหนึ่ง จากการสัมผัสของหัวหน้าองครักษ์ หยุนฟ่านซื่อ พบเจอสตรีนางหนึ่ง มีความวิเศษไม่น้อย ไม่คิดว่าจะเป็นชายาของเจ้า เกรงว่าข้าคงต้องใช้ร่างเจ้า ไปหานางสักคราแล้วกระมัง”

       อี้เฉินยกฝ่ามือชี้หน้า บรรพบุรุษชรา ซู่หยาง ที่นั่งบนบัลลังก์ให้เขาต้องเงยหน้ามอง อย่างยากลำบาก รับรู้ได้ทันทีว่าสตรี นางนั้นที่ถูกพูดถึง คือหลินเฟย “เจ้า!! อย่าฝันไปหน่อยเลย”

        ทว่าอี้เฉินก็ล้วนรู้ดี บัดนี้เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ ของขั้นครึ่งก้าวจักรพรรดิ มีเพียงแต่ขั้นครึ่งก้าวจักรพรรดิ ด้วยกันเท่านั้น ถึงจะสามารถต่อกรได้ ฉับพลันร่างอี้เฉิน ขับเคลื่อนวิชาเคลื่อนที่มังกรทะยานนภา หนีหายออกไปปานสายฟ้าฟาด ไปพร้อมร่างเงาที่วูบไหว ออกไปเป็นทางยาวในฉับพลัน

        บรรพบุรุษชรา ซู่หยาง เขาหดดวงตาจนเล็กแคบ “หืม!! เจ้ายังคิดจะเก็บไม้ตาย เอาไว้อีกสินะจักรพรรดิอี้เฉิน เช่นนั้นข้าจะเล่นราชสีห์ ไล่จับหนูกับเจ้าหน่อยแล้วกัน” ฉับพลันบรรพบุรุษชรา ซู่หยาง โบกฝ่ามือส่งปราณจิตบางส่วน เข้าไปภายในหุ่นเชิด ก่อนจะส่งหุ่นเชิด พุ่งปราดออกไปไล่ล่า นำร่างอี้เฉินกลับมา เขามองว่าเพียงแค่หุ่นเชิดระดับสูง ก็เพียงพอจัดการอี้เฉินบัดนี้ได้ ไม่จำเป็นต้องให้เขาเปลืองแรง ออกไปไล่ล่า ฆ่าสังหารอี้เฉินด้วยตนเอง

        ...ไม่นานฉากการไล่ล่า ฆ่าสังหารอี้เฉินก็ปะทุเดือด ขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง กินพื้นที่ออกไปเป็นบริเวณกว้าง เหล่าประชาชน เองก็รับรู้เช่นกัน ว่าดินแดนเทพบัดนี้ มีผู้ยิ่งใหญ่ระดับ ครึ่งก้าวจักรพรรดิถือกำเนิด เกิดขึ้นมาใหม่

        กำลังทำการไล่ล่าฆ่าสังหาร คนผู้หนึ่งดังก้องออกไปทั่ว มหาอำนาจใหญ่หลายฝ่าย ต่างก็ไม่คาดคิดบัดนี้ ดินแดนเทพจะมีครึ่งก้าวจักรพรรดิ ปรากฏตัวขึ้นมา ไม่รู้ว่าภายภาคหน้าดินแดนเทพ จะแปรเปลี่ยนไปในทิศทางใด พวกเขาบัดนี้ยากจะคาดเดา

        ทว่ามีสตรีงามล่มเมืองนางหนึ่ง ที่จ้องมอง ไปยังบริเวณที่ท้องฟ้าแตกร้าว ออกเป็นทางยาวอย่างไม่วางตา พร้อมฝ่ามือทั้งสองของหลินเฟย ที่กุมเข้าหากันจนแน่น ราวกับเป็นการภาวนา หวังว่าอี้เฉินจะกลับมาหาตัวนาง อย่างปลอดภัย

       แหวนไม้เก่าที่หลินเฟยสวมใส่ ที่อี้เฉินมอบให้ หลินเฟยนางลูบคลำ มันอย่างทะนุถนอม หวังว่าเจ้าของ ของมันผู้นั้น จะกลับมาหาตัวนาง ได้อีกครา

***ถึง700ตอนแล้ว