ตอนที่ 7 ผู้เล่นคนเดียวของโลก
ลอเรน่ากระแอมออกมาเบา ๆ เมื่อเห็นนทีกำลังลวนลามเธอด้วยสายตา ทำให้เขาได้สติแล้วกลับมายิ้มให้เธอก่อนที่จะพูดต่อ
"ผม นที หรือเรียกทีเฉย ๆ ก็ได้ เจ๊ฟังให้ดีนะ เจ๊คงจำได้ว่าก่อนหน้านี้มันมีเสียงประหลาดดังอยู่ในหัวใช่มั้ย?" นทียิงคำถามพร้อมดูปฏิกิริยาของเธอไปด้วย
มีเื่หนึ่งที่เขาต้องยืนยันให้แน่ใจ ลอเรน่าเงยหน้ามองเพดานทำท่าทางครุ่นคิดอยู่สักพักแล้วเธอก็พยักหน้า
"ฉันก็จำไม่ค่อยได้หรอก..แต่จำได้แค่ว่าโลกเปลี่ยนแปลงไป อะไรสักอย่างนี่แหละ" ลอเรน่าตอบเสียงแ่
"ใช่แล้วเจ๊ แล้วนี่ก็คือโลกที่เปลี่ยนแปลงไปแล้ว ไม่เหมือนกับโลกใบเก่าที่เราเคยรู้จัก ที่ผมพบเจอมาจนถึงตอนนี้ก็มีคนกลายเป็ซอมบี้และสัตว์กลายพันธุ์เพราะผมเห็นสุนัขมันก็บ้าคลั่งเหมือนกัน"นทีเอ่ยพลางนึกถึงสถานการณ์สยดสยองที่เขาเพิ่งประสบมา
"แล้วหลังจากนั้นล่ะ เจ๊ได้ยินอะไรอีกไหม ?" นทีถามจี้ถึงสิ่งที่เขา้ายืนยัน
ลอเรน่าหลับตาครุ่นคิดอยู่สักพักหนึ่งแล้วเธอก็ส่ายหัว
"ฉันได้ยินแค่คำพูดพวกนั้นล่ะ มันมีอะไรมากกว่านั้นอีกเหรอ?" เธอตอบเอียงคอด้วยสีหน้าสงสัย ลอเรน่ามีความรู้สึกว่านทีกำลังปิดบังบางอย่างจากเธออยู่
จากคำพูดของลอเรน่าทำให้นทีมีข้อสันนิษฐานขึ้นมาประการหนึ่ง มีทางเป็ไปได้ว่าพลังที่เขาได้รับมาจากระบบนั้นจะมีเขาแค่เพียงคนเดียวในโลก แต่นทีก็ยังไม่สามารถฟันธงได้ เพราะเขาคิดว่าถ้าทั้งโลกมีแค่เขาคนเดียวที่กลายเป็ผู้เล่น งั้นมนุษยชาติก็คงถึงคราวสูญสิ้น
ถ้าหากใครก็ตามที่อยู่เื้ัสิ่งเหล่านี้ ้าให้มนุษยชาติปรับตัวเพื่อความอยู่รอดแล้วละก็ พวกเขาก็สมควรที่จะให้ทำให้มีผู้เล่นมากกว่านี้ แต่นทีไม่รู้ถึงหลักเกณฑ์ในการได้รับพลัง เขาสลัดความคิดเหล่านี้ทิ้งไปแล้วเริ่มถาม ลอเรน่าต่อ
"เจ๊มีริสแบน แบบนี้ไหม?" นทียกข้อมือข้างขวาที่มีริสแบนคล้ายรอยสักอะไรสักอย่างให้เธอดู
"นั่นมันรอยสักนี่นาไม่เห็นจะเหมือนริสแบนตรงไหน นายอายุแค่นี้ก็สักแล้วเหรอ" ลอเรน่าตอบกลับเมื่อได้เห็นริสแบนของนที เธอไม่คิดว่ามันคือริสแบนสักนิดเพราะมันแทบจะกลืนไปกับข้อมือของนทีด้วยซ้ำ
"เอาล่ะ ๆ ผมเข้าใจแล้ว งั้นถ้านี่ล่ะ" นทีกดริสแบนเพื่อให้หน้าต่างโฮโลแกรมลอยขึ้นมา
"เจ๊มองเห็นไหม?" นทีชี้ไปที่จอสเตตัสโฮโลแกรมที่ลอยอยู่กลางอากาศ
"เห็นอะไร? ไม่เห็นจะมีอะไรเลย" ลอเรน่าตอบกลับด้วยท่าทางหงุดหงิด เธอคิดว่านทีกำลังแกล้งเธอ แต่ก็สงสัยเหมือนกันว่าจริง ๆ แล้วมันควรจะมีอะไรที่เขาเห็นแต่เธอไม่เห็น
นทีจึงสรุปได้ทันทีว่าเธอไม่สามารถมองเห็นจอโฮโลแกรมของเขาได้ อาจเพราะเธอไม่ได้รับพลังมาเหมือนเขา หรืออาจจะเป็เพราะจอโฮโลแกรมเหล่านี้เป็ของส่วนตัวที่ให้แค่เ้าของที่สวมใส่มันนั้นมองเห็นสิ่งเหล่านี้เท่านั้นก็ได้ นทีมองไปที่ช่องไอเท็ม เขาหยิบน้ำยาฟื้นฟู MP เล็กออกมา ทันใดนั้นก็ปรากฏขวดแก้วใสขนาดเล็กรอบ ๆ ขวดมีแสงสีฟ้าจาง ๆ ในมือเขาทันที
"นายทำได้ยังน่ะ! นี่นายเป็นักมายากลจริง ๆ ใช่ไหม?" ลอเรน่าถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
นทีไม่ได้ตอบคำถามลอเรน่าเพราะเขาคิดว่าอธิบายให้เธอมากไปกว่านี้ก็คงต้องเจาะลึกไปถึงความลับของเขา แล้วเขาก็ยังไม่คิดจะแบ่งปันความลับนี้ให้กับใคร จากนั้นเขายกขวดขึ้นมากระดกเข้าไปทั้งหมดทันที เขารู้สึกเหมือนมีพลังงานบางอย่างไหลผ่านและซึมซาบไปทุกส่วนของร่างกาย จากนั้นเขาก็ตรวจสอบค่าสถานะ MP มันเปลี่ยนเป็ 18/30 แล้ว
ก่อนหน้านี้ที่นทีเช็กสถานะนั้นมันเหลือแค่ 6 และคำอธิบายของน้ำยาฟื้นฟู MP เล็กนั้นเพิ่มแค่ 10 หน่วย แต่ในหน้าจอที่แสดงผลนั้นกลับกลายเป็ 18 แทนที่จะเป็ 16 ทำให้เขารู้ว่าในระหว่างที่เขายืนคุยกับลอเรน่านั้น พลังมานาของเขาก็ค่อย ๆ ฟื้นกลับมาเองด้วยเช่นกัน ทำให้เขาโล่งใจในทันที
ในตอนแรกเขาคิดถ้ามานาของเขาไม่ฟื้นฟู เขาต้องหาน้ำยาฟื้นฟูมานามาเติมตลอด น้ำยา 5 ขวดที่เขาได้รับตอนเริ่มต้นที่ตอนนี้เหลือเพียง 4 ขวดนั้นคงไม่เพียงพอแน่ ๆ โดยเฉพาะตอนนี้ที่เขาไม่รู้ว่าจะหาน้ำยาเหล่านี้เพิ่มได้อย่างไร
"นี่..นายตอบมาสิ นายทำได้ยังไงน่ะ?" ลอเรน่าถามย้ำเมื่อเธอเห็นว่าเขาเริ่มเหม่อและเมินเธอ
"คำก็นายสองคำก็นาย ผมมีชื่อนะ..แล้วผมก็แนะนำตัวเองไปแล้วด้วย เจ๊ไม่คิดว่าการไม่เรียกชื่อคนที่เขาอุตส่าห์เสี่ยงตายมาช่วยเจ๊ มันจะดูใจร้ายไปหน่อยเหรอ?" นทียกมือขึ้นขยี้ตาทำท่าทางเหมือนจะร้องไห้
เมื่อลอเรน่าเห็นท่าทางของนทีแล้วก็รู้สึกหมั่นไส้ อยากจะเข้าไปบีบคอเขาให้ตายคามือ
"ก็ได้ ฉันจะเรียกชื่อนาย แต่นายก็เลิกเรียกฉันว่าเจ๊สักที ฉันยังไม่แก่ขนาดนั้นนะ!" ลอเรน่าตอบกลับด้วยท่าทีฉุนเฉียว เธอรู้สึกเหมือนโดนด่าทุกครั้งที่นทีเรียกเธอว่าเจ๊
"งั้น..นที นายจะบอกได้รึยังว่านายทำได้ยังไงน่ะ?" ลอเรน่าถามซ้ำอีกครั้ง ความอยากรู้ทำให้เธอไม่ปล่อยเขาไปง่าย ๆ"ความอยากรู้อยากเห็นทำให้แมวตายได้นะลอเรน่า เธออยากจะรู้จริง ๆ เหรอ" นทีตอบกลับด้วยท่าทียียวน
เขารู้สึกชอบท่าทางอยากรู้อยากเห็นแต่ก็ไม่ยอมที่จะลดตัวลงเพื่อจะได้คำตอบนั้นเขารู้สึกว่านี่เป็สเน่ห์อย่างหนึ่งของเธอ
"ชิ ฉันไม่อยากรู้แล้วก็ได้ ถ้านายไม่อยากบอกก็ช่างมันเถอะ ฮึ่ม!" ลอเรน่ายกมือขึ้นกอดอกแล้วหันหน้ามองไปทางอื่น
เธอแสดงท่าทางหงุดหงิดและโกรธเกรี้ยว แต่เธอไม่รู้เลยว่าท่าทางเหล่านี้มันทำให้นทีอยากจะแกล้งเธอเข้าไปอีก แต่เขาก็ต้องอดใจไว้
"โอเค ๆ ผมบอกได้แต่ก่อนอื่นผมมีอะไรอยากจะขอสักหน่อย ถือว่าเป็รางวัลที่ผมมาช่วยคุณแล้วกันนะ"นทีเลิกแกล้งเธอ
"รางวัล..รางวัลอะไร อย่าบอกนะว่า.." ลอเรน่าจ้องมองใบหน้าของนที
ต่อให้นทีจะพยายามทำตัวเหมือนกับว่าไม่ได้สนใจในตัวเธอแค่ไหน แต่เธอก็มองเห็นสายตาที่เขามองมายังเรือนร่างของเธอโดยเฉพาะส่วนนั้น เมื่อนทีเห็นสีหน้าที่แสดงออกว่าไม่พอใจของลอเรน่า เขาก็ยิ้มออกมา
"ใช่แล้ว..แล้วสิ่งนั้นก็คือ ไฟล์หนังสือ E-book ทั้งหมดที่เธอมี นั่นแหละสิ่งที่ผม้า" นทีตอบด้วยสีหน้าจริงจัง
"นั่นไงนายมันพวกโรคจิตนี่เอง นาย้าไฟล์หนังสือ....ฮะ? ไฟล์หนังสือ?!" ลอเรน่าเผยสีหน้าสับสน
เกิดความเงียบขึ้นระหว่างชายหนุ่มและหญิงสาว เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึง้าสิ่งที่ดูไม่มีประโยชน์อย่างไฟล์ E-book แต่เมื่อเธอนึกถึงเวลาตลอดสามปี ที่เขามาแอบอ่านหนังสือ ทำให้เธอฉุกคิดได้ ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอคือเนิร์ด เขาคือหนอนหนังสือตัวพ่อ!
‘นี่สเน่ห์ของฉันก็สู้หนังสือไม่ได้งั้นเหรอเนี่ย?!’ ความคิดนี้แล่นผ่านในหัวของเธอ แวบแรกที่คิดถึงคำขอเธอคิดเป็ร่างกายของเธอ หรืออะไรก็ตามที่ชายหนุ่มวัยกลัดมัน้าจากหญิงสาว แต่มันกลับกลายเป็หนังสือซะอย่างนั้น
"นาย..นาย้าไฟล์หนังสือ E-Book ของฉัน?" ลอเรน่าถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่าเธอไม่ได้หูฝาดไป เมื่อมองไปยังใบหน้าที่กำลังอมยิ้มของนที เธอก็รู้สึกว่าเธอกำลังถูกกลั่นแกล้ง เธอกำลังถูกเขาปั่นหัวอยู่! แต่คำตอบของนทีก็ทำให้เธอแปลกใจ
"ใช่แล้ว ผม้าไฟล์หนังสือ E-Book ทั้งหมด และถ้าเป็ไปได้ถ้าก็นำไฟล์ทั้งหมดลงในคินเดิ้ลหรือแท็บเล็ตให้ผมมาด้วยนะ เธอคงไม่ต้องใช้ของแบบนั้นในโลกที่เปลี่ยนไปแล้วหรอกใช่มั้ยล่ะ" นทีพยักหน้ายืนยันคำตอบของเขา
"นายจะเอาไปทำอะไรล่ะ? แล้วนายแน่ใจเหรอว่าฉันติดหนี้บุญคุณนาย นายอย่าลืมนะว่านายแอบมาอ่านหนังสือที่นี่ไปแล้วตั้งเท่าไร! ั้แ่ครั้งแรกที่นายมาที่นี่จนถึงตอนนี้นายอ่านไปครึ่งร้านฉันได้แล้วมั้ง! อย่าคิดจะปฏิเสธเชียวล่ะ" ลอเรน่าชี้ไปยังกล้องวงจรปิดแล้วเอามือกุมอกแล้วเชิดหน้าขึ้นประหนึ่งว่าเธอคือผู้คุมเกมนี้
นทีรู้ดีว่าเธอกำลังบอกเขาว่าเธอมีหลักฐานที่เขามาแอบอ่านหนังสือและเธอสามารถแจ้งตำรวจจับเขาได้ถ้ายังเหลือตำรวจอยู่ล่ะก็นะ
"ลอเรน่า...เธอแน่ใจเหรอว่าจะเอาแบบนี้?" นทียกคทาเวทย์ขึ้นมาพร้อมลูบไปที่คริสตัลสีแดงแล้วก็แสยะยิ้ม
เมื่อลอเรน่าเห็นท่าทีของนทีเธอก็ก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัวพลางมองไปยังคทาเวทย์ที่อยู่ในมือของนที แล้วหันไปมองน้ำแข็งที่ปักอยู่ที่พื้น ที่จนตอนนี้มันก็ยังไม่ละลายหายไป เธออยากจะเป็ผู้คุมสถานการณ์แล้วแสดงว่าเธอเหนือกว่าเขาโดยยกเื่ที่เขาทำผิดต่อเธอในอดีตมาอ้าง แต่เธอก็ลืมนึกถึงจุดที่ว่าเธอไม่มีอะไรที่จะต่อกรกับเขาได้เลย
"ถึงผมจะชอบนิสัยแบบนี้ของคุณแค่ไหน แต่ตอนนี้เวลาของผมมีจำกัด และมันก็มีค่ามากสำหรับผม เพราะฉะนั้นแล้วเราเลิกทำอะไรที่มันทำให้เวลาของเราทั้งคู่หมดไปโดยไร้ความหมายเถอะ คุณส่ง E-book ทั้งหมดมาแล้วเราก็แยกย้ายกันไปตามทางของใครของมันดีกว่านะ" นทีเริ่มหมดความอดทนกับสถานการณ์ตรงหน้า
เขายังมีสิ่งที่ต้องทำในการเอาชีวิตรอดในโลกใบใหม่อีกมากมาย เขาสังเกตเห็นหน้าของลอเรน่าที่มีสีแดงระเรื่อ แต่เขาก็คิดว่าเพราะเธอกำลังโกรธ
"บอกมาเถอะว่าคุณ้าอะไรแล้วผมจะดูว่าผมสามารถช่วยคุณได้หรือเปล่า ถ้าผมเห็นว่าผมสามารถทำได้ผมก็จะทำ แต่ถ้าผมตัดสินแล้วว่ามันเหนือความสามารถของผม ผมก็จะไม่ทำแล้วผมก็ไม่สนใจด้วยว่าคุณจะให้หรือไม่ให้ไฟล์ E-Book กับผม เพราะผม้ามันและผมก็จะต้องได้มัน!" นทียื่นยื่นคำขาด
เขารู้ว่าที่ลอเรน่าแสดงออกแบบนี้ เพราะเธอ้าอะไรบางอย่างจากเขา แต่เธอเลือกที่จะทำเป็ว่าควบคุมสถานการณ์ได้และเหนือกว่าเขา ถึงนทีจะไม่ได้ไม่ชอบนิสัยนี้ของเธอนั้น แต่เขาก็ไม่มีเวลามาต่อล้อต่อเถียงกับเธอ
"ฉัน..ฉัน้าให้นายพาฉันไปยังสถานที่นึง มันไม่ได้ไกลจากที่นี่สักเท่าไร นายต้องพาฉันไปได้แน่ และที่นั่นยังมีไฟล์ E-Book ของฉันทั้งหมดจริง ๆ รวบรวมไว้ที่นั่น มันมากกว่าที่ฉันมีอยู่ที่นี่ถึง 10 เท่า ถ้าหากนายพาฉันไปล่ะก็ ฉันสัญญาว่าจะมอบมันให้กับนายโดยไม่มีข้อแม้ ดังนั้นได้โปรดพาฉันไปเถอะนะ" ลอเรน่าตอบกลับเสียงสั่นตามด้วยการวิงวอน
ลอเรน่ารู้ดีว่าเธอไม่มีอะไรที่จะต่อรองกับเขาได้เลย ในตอนแรกเธอจึงเลือกใช้ความผิดในอดีตของเขามาเป็ข้อต่อรองแต่ผลลัพธ์กลับทำให้สถานการณ์แย่ลงไปอีก แต่เธอก็พบแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ เมื่อรู้ว่านทีมีสิ่งที่้านั่นก็คือไฟล์ E-book เธอไม่รู้หรอกว่าเขาจะเป็เนิร์ดหนังสือแค่ไหน แต่เธอก็ทำได้แค่เพียงเสี่ยงดวง และยื่นข้อเสนอของเธอออกไปเท่านั้น โดยหวังว่ามันจะเพียงพอให้เขาช่วยเหลือเธอ
หลังจากที่นทีได้ฟังข้อเสนอของลอเรน่าแล้วนั้น เขาก็รู้สึกสนใจขึ้นมาทันที เขาเคยได้ยินลูกค้าที่มาถามถึงไฟล์ E-Book ว่าที่ร้านมีเท่าไร คำตอบที่เธอบอกตอนนั้นคือ หนึ่งหมื่นเล่ม! นั่นหมายความว่าหากเขาสามารถพาเธอไปส่งได้ยังจุดหมาย เขาจะได้ E-Book ถึง หนึ่งแสนเล่ม!
สมองนทีแล่นคำนวณอย่างเร็วจี๋ สมมติให้หนังสือเ่าั้มีความยาวเล่มละสามร้อยหน้า นั่นเท่ากับ สามสิบล้านหน้า! หากเขาสามารถและอ่านหนังสือเ่าั้ได้ทั้งหมดเขาจะมีค่าความฉลาดถึง 3,000 แต้ม!! แค่คิดน้ำลายนทีก็เริ่มไหล
"เจ๊ไม่โกหกใช่ไหม? เจ๊มี E-book อยู่แสนเล่มจริง ๆ นะ?" นทีถามย้ำ เขาดีใจจนเผลอเรียกเธอว่าเจ๊อีกครั้ง
ลอเรน่าแสดงสีหน้าแปลกใจโดยไม่ได้ยินที่เขาเรียกเธอว่าเจ๊ เธอแปลกใจที่เขารับรู้ถึงจำนวน E-book ที่เธอแต่เธอไม่ได้สนใจว่าเขาจะรับรู้ได้อย่างไร สิ่งที่เธอ้าคือให้เขาพาเธอส่งไปเท่านั้น
"ใช่แล้วฉันจะโกหกนายทำไม หากนายพาฉันไปถึงที่หมายฉันจะมอบไฟล์ทั้งหมดให้กับนายทันที แล้วฉันจะไม่ขออะไรจากนายอีก" ลอเรน่ายืนยันหนักแน่น เธอรู้ดีว่าตอนนี้เธอต้องทำให้เขาเชื่อใจเท่านั้น
นทีคิดถึงผลประโยชน์ของการต่อรองในครั้งนี้ ถ้านทีต้องพาลอเรน่าที่ไม่มีความสามารถเหมือนเขาไปด้วย เขารู้ดีว่าเธอจะมาเป็ตัวถ่วง แต่ลึก ๆ เขายัง้าคนเคียงข้างในเวลาแบบนี้
เวลาที่โลกดูเหมือนจะพบจุดจบได้ในทุกขณะ เขาเริ่มมองอีกมุม หากเขาต้องทิ้งมอเตอร์ไซค์คันเก่าไปขับรถยนต์ เขาก็ยังขับไม่เป็ หรือการขนเสบียงต่าง ๆ ถ้าเขาต้องทำคนเดียวคงเชื่องช้าเป็อย่างมาก การมีลอเรน่าไปด้วยก็อาจจะไม่ใช่เื่เลวร้ายเสียทีเดียว
"ก็ได้...แต่ก่อนอื่น ลอเรน่าฟังให้ดีนะ คุณต้องเชื่อใจผม ต่อให้สถานการณ์จะดูบ้าบอหรือคำสั่งของผมจะดูไม่เข้าท่าแค่ไหนก็ตาม แต่สิ่งที่คุณต้องทำคือเชื่อผม เชื่อในคำพูดของผม ถ้ายอมรับเงื่อนไขเหล่านี้ได้ ผมจะพาคุณไปส่ง ดีล?" นทีกล่าวออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง
สิ่งสุดท้ายที่เขา้าในเวลานี้คือตัวถ่วง เขาไม่อยากมีปัญหาในภายหลัง หากเธอเลือกที่จะให้เขาดูแลความปลอดภัยของเธอ สิ่งที่เขา้าคือความเชื่อมั่นและจะไม่ทำให้เขาตกอยู่ในอันตราย
6K
