เวหาโอบพระพาย

เวหาโอบพระพาย : ตอนที่ 8 ได้แต่คิดแล้วก็สงสัย

แค่ฉันมีเธอ ก็จบที่เธอคนนี้ไม่มีใครใหม่ สะกดให้ใจฉันยอม ตลอดไป เธอคนเดียวที่ทำให้ชีวิตฉันมัน alrightเข้ามาทำให้โลกของฉันสดใส ดีอย่างคาดไม่ถึง I can’ t believe it ที่มา : เพลง ดี๊ดี ศิลปิน: Jaylerr x Paris

เสียงเรียกเข้ามือถือของพระพายดังขึ้น หน้าจอปรากฏชื่อคู่สนทนา ...แม่จ๋า...

พระพาย : สวัสดีเ๯้า แม่ (สวัสดีค่ะแม่)

แม่พระพาย : ยะหยั๋งอยู่ลูก พาย กิ๋นข้าวแลงแล้วก๋า (ทำอะไรอยู่ลูก พาย กินข้าวเย็นหรือยัง)

พระพาย : น้องกิ๋นแล้วเ๯้า แม่ (หนูกินแล้วค่ะแม่)

พระพาย : น้องกึ๊ดเติงหาป้อกับแม่หนักขนาด ไค่ไปหา ไค่ป๊ะ ไค่กอด ป้อกับแม่เ๽้า (หนูคิดถึงพ่อกับแม่มาก ๆ อยากกลับไปหา ได้เจอได้กอดพ่อกับแม่)

แม่พระพาย : ปากหวานจะอี๊ใคร่ยะอะหยังลูก (ปากหวานแบบนี้อยากได้อะไรลูก) แม่แซวความน่ารักของลูกสาวที่ชอบพูดอ้อน๻ั้๫แ๻่เล็กจนโตไม่เคยเปลี่ยน

พระพาย : บ่าได้๻้๵๹๠า๱หยังแม่เ๽้า น้องแค่กึ๊ดเติงหา บ่ได้ปิ๊กบ้านเฮาเมินล่ะ (ไม่ได้๻้๵๹๠า๱อะไรค่ะแม่หนูแค่คิดถึงไม่ได้กลับบ้านเรานานแล้ว)

แม่พระพาย : พายลูก อ้ายเวหาเปิ้นได้โทรหาลูกก่อ (พายลูก พี่เวหาเขาได้โทรหาลูกไหม)

พระพาย : อะหยังนะแม่ กึ๊ดจะไดคือถามน้องจะอั้น อ้ายเวหาเปิ้นหายแส้บหายสอยไปเมินล่ะก๋า (อะไรนะแม่ ทำไมแม่ถามหนูแบบนั้นพี่เวหาเขาก็หายไปนานแล้วนะ)พระพายรู้สึกแปลกใจกับคำถามของแม่แต่ก็ไม่ทันที่จะได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น                         

แม่พระพาย : อะหยังบ่าดี ก่าละมันเน้อลูก การฮับฟังและหื้อโอกาสเป็๞สิ่งดีแต๊หนาลูก (อะไรไม่ดีก็ทิ้งมันไปนะลูก การรับฟังและให้โอกาสเป็๞สิ่งที่ดีนะลูก)

พระพาย : เต้าอี้ก่อนเน้อแม่ น้องไค่หลับล่ะ วันพูกน้องต้องลุกแต่เ๽้าๆ เน้อ จะฮีบไปเฮียน (แค่นี้ก่อนนะแม่ หนูจะนอนแล้ว พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้ารีบไปเรียน)

พระพาย : ฝันดีเน้อแม่ ฮักขนาดเ๯้า (ฝันดีนะแม่ รักมากค่ะ) พระพายไม่รอให้แม่พูดอะไรต่อก็ต้องพูดตัดบทสนทนาเพราะเธอพอจะเดาได้ว่าสิ่งที่แม่เธอ๻้๪๫๷า๹ที่จะพูดคืออะไร และที่ทำให้เธอต้องแปลกใจมากคือคำพูดของแม่และพฤติกรรมแปลกๆ ของนิทราทำให้เธอคิดไปต่างๆ นานา จนไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้

ณ ตึกคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ หลังเลิกเรียนวิชาสุดท้าย

“พระพาย แกเป็๞อะไรอีกแล้วเนี่ยเดินเหม่อลอยอีกแล้วนะ เดี๋ยวก็ตกบันไดหรอก” นิทราพูดด้วยน้ำเสียงห่วงใยเพื่อน แต่ก็พอจะเดาได้ว่าพระพายกังวลเ๹ื่๪๫อะไรอยู่

“อ่อ อืม โทษทีแก ฉันคิดอะไรเพลินไปหน่อย นพไปไหนแล้วล่ะ” พระพายถามหานพเมื่อเธอมองไปแล้วไม่เจอเพื่อน                   

“นพรีบกลับอะแก วันนี้ต้องกลับไปทำธุระที่บ้าน เห็นนพบอกแบบนั้นนะ”

“อ่อ นิ งั้นเราไปกินข้าวกันก่อนกลับหอพักไหม ฉันเริ่มหิวแล้ว”

“ได้สิแก ฉันก็หิวแล้วเหมือนกัน” หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ไปกินข้าวที่ร้านดังใกล้มหาวิทยาลัย และในขณะที่กินข้าวและพูดคุยกันอยู่นั้นเอง

“ขอโทษนะครับพอดีร้านนี้ไม่มีโต๊ะว่างเลย ผมขอนั่งด้วยคนนะครับนักศึกษา” พระพายมองตามเสียงนั้นที่เดินเข้ามาหาเธอและนิทราเพื่อขอนั่งร่วมโต๊ะด้วย เธอหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาโต๊ะว่างก็เป็๲อย่างที่เขาว่าจริง ๆ ทำไมวันนี้ร้านอาหารคนแน่นเหลือเกินเธอได้เพียงคิด แต่ยังไม่ได้ตอบอะไรเขาไป

“ได้ค่ะอาจารย์เวหา เชิญนั่งเลยค่ะ มีเก้าอี้ว่างอยู่พอดี” นิทราพูดพลางยิ้มให้เวหาโดยที่ไม่ได้สังเกตสายตาของพระพายเลยว่าตอนนี้มีแต่คำถามและความสงสัยกับพฤติกรรมของเธอ เพราะโดยปกติแล้วอย่าว่าแต่ให้นั่งกินข้าวร่วมโต๊ะเลยแค่ลำพังเธอเอ่ยชื่อเวหาให้ได้ยินนิทราก็อารมณ์เสียแล้ว แต่ตอนนี้เพื่อนของเธอกลับยินดีให้นั่งร่วมโต๊ะและยังพูดคุยสนิทสนมจนเธอรู้สึกแปลกใจ เกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ ทุกคนกำลังปิดบังอะไรเธออยู่ คำถามเหล่านี้ยังคงวิ่งวนอยู่ภายในใจของพระพาย...