ตอนที่ 11
ข้อตกลง?
เขาผายมือให้เธอเข้าไปนั่งในห้องเป็มารยาทซึ่งเธอเองก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไรเพราะยังไงวันนี้ก็คงมีเื่ให้ต้องคุยกันอยู่แล้วหญิงสาวก้มหน้ามองมือตัวเองที่กำลังสั่น หัวใจเต้นไม่เป็จังหวะ มีทั้งความรู้สึกเขินอาย กลัว และคาดหวัง...
"ฉัน..."
"ผม..."
พอเปิดปากกลับกลายเป็ทั้งสองคนพูดออกมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย
"คุณพูดก่อนสิคะ"เธอว่า
"ผม...ผมอยากจะบอกว่าขอโทษสำหรับเื่ที่เกิดขึ้นในวันนั้น"
จันทร์เ้าจ้องมองใบหน้าของเขาอย่างเหม่อลอยรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงมากพาให้คิดถึงเื่ราวในคืนนั้นขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ ใบหน้า ดวงตา จมูกหรือแม้กระทั่งริมฝีปาก…
ใบหน้าของเธอขึ้นสีแดงระเรือจนต้องใช้มือขึ้นมาทำทีเป็คันจมูกเพื่อปกปิดความประหม่าของตัวเอง ซึ่งการกระทำของเธอก็ไม่ได้แตกต่างจากชายหนุ่มเท่าไหร่
พอร์ชก็นึกไปถึงเื่ราวของคืนนั้นอีกครั้งคิดถึง่เวลาที่เราทั้งคู่เร่าร้อนบนเตียงอยู่ด้วยกันมันเป็อะไรที่เขาปรารถนามานาน
ทั้งที่…
"เื่มันเกิดขึ้นแล้วฉันไม่โทษคุณหรอกค่ะ"
เขาเหลือบสายตาขึ้นมามองเธอเพื่อจับสังเกตสีหน้าที่กำลังสับสนและเป็กังวลอยู่ ถึงปากเธอจะบอกว่าไม่โทษเขาแต่ลึกๆในใจเธอก็คงรู้สึกแย่ไม่น้อยเพราะคืนนั้นเป็ครั้งแรกของเธอและเขาดันเป็ผู้ชายนิสัยไม่ดีพรากความบริสุทธิ์นั้นไป
"ผมขอโทษจริงๆครับ ขอโทษที่เข้าใจคุณผิดคิดว่าคุณเป็ผู้หญิงอย่างว่าด้วยและก็ขอโทษสำหรับเื่…แต่ผมไม่ได้มีเจตนาไม่ดีนะครับ"
"ฉันเข้าใจค่ะ ฉันเองก็ต้องขอโทษคุณด้วยเหมือนกันที่ด่าคุณไปวันก่อน"
หญิงสาวแทบอยากจะมุดดินหนีหายไปจากตรงนี้วันนั้นด่าเขาไปแรงมากด้วย ถ้าเป็ผู้ชายคนอื่นคงเอามีดมาปาดคอเธอไปแล้วมั้ง
แต่ดูเขาสิเขายังทำเหมือนไม่คิดจะใส่ใจกับสิ่งที่เธอพูดด้วยซ้ำ
สำหรับพอร์ชคำพูดที่เธอด่าไม่มีทางที่เขาจะลืมแน่ เพียงแต่เขาเข้าใจในสิ่งที่เธอทำ ว่าเป็เพราะอะไรถึงได้ไม่คิดอะไรให้มากกว่านั้นและอีกอย่างเขาเป็คนที่ดูถูกเธอก่อนก็สมควรแล้วที่หญิงสาวจะโกรธ
ั้แ่คบกับนาตาชาเขาก็ไม่เคยมีอะไรกับใครมาก่อนจนกระทั่งมาเจอกับเธอแล้วสิ่งที่เกิดขึ้นก็ทำให้เขารู้สึกแย่เป็อย่างมากที่ทำลายสิ่งที่ผู้หญิงพยายามรักษามาตลอด
"ผมจะรับผิดชอบคุณเอง"
"ห๊ะ!!”
เดี๋ยวนะ!!
จันทร์เ้ากะพริบตามองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อไม่นึกว่าจะได้ยินคำพูดนี้ออกมาจากปากของเขา คำว่า ‘ผมจะรับผิดชอบคุณเอง’ คงไม่ได้หมายถึง…
“หมายความว่ายังไงคะ"
"เรามาลองคบกันดูดีไหมครับ"
"!!??"
“หรือว่าคุณมีแฟนแล้ว?”
“เปล่า…” ถ้าเธอมีแฟน เธอจะยอมมีอะไรกับเขาหรือไงล่ะ ถามไม่คิด “แต่…”
จันทร์เ้าส่ายหน้าไปมาด้วยความหัวเสียเธอไม่รู้ว่าเขารู้สึกผิดถึงขนาด้ารับผิดชอบความสัมพันธ์ทางกายที่เกิดขึ้นหรือรู้สึกแย่เกี่ยวกับเื่ที่เกิดขึ้นกันแน่
“ฉันไม่้าให้คุณรับผิดชอบค่ะที่ฉันโทรหาคุณก็เพราะคุณให้นามบัตรฉันไว้และคิดว่าคุณอยากจะ…” อยากจะรู้จักฉันมากกว่านี้ แต่ใครจะไปคิดเล่า ว่าเขา… “เอาเป็ว่า ฉันไม่้าจริงๆ” เธอลุกขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่บ่งบอกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ “ขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้รู้สึกแย่ และขอโทษเื่ที่เกิดขึ้นในวันนี้ด้วยค่ะ”
“…”
เธอไม่มีความจำเป็ที่จะต้องพูดอะไรต่ออีกแล้วถึงมันจะขัดกับความรู้สึกจริงๆ ก็ตามแต่ยังไงเื่ระหว่างเรามันก็คงไม่มีทางเป็ไปได้อยู่แล้ว
เขาดูเหมือนหนุ่มนักธุรกิจที่มากความสามารถใบหน้าหล่อเหล่าแบบนั้นก็คงมีผู้หญิงติดพันไม่ขาดสาย แถมยังติดอันดับรวยระดับโลกเธอคงไม่คิดฝันว่าจะได้เป็มากกว่านี้…ถึงจะมีคิดบ้างในตอนแรก
พอร์ชไม่ทันได้เอ่ยปากรั้งเธอไว้หญิงสาวก็เปิดประตูออกจากห้องไปแล้ว
จันทร์เ้ากลับมาที่คอนโดนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ หน้าจอเขียนคำค้นหาว่า ‘พอร์ช นักธุรกิจชื่อดัง’ และก็มีรายการขึ้นมามากมายหนึ่งในนั้นก็มีประโยคหนึ่งที่ทำให้เธอนั่งนิ่งอยู่เกือบชั่วโมง
‘พอร์ชแต่งงานกับดาราสาวนาตาชาที่คบหาดูใจกันปีกว่า’
‘งานแต่งงานของดาราสาวนาตาชาที่สร้างความประทับใจให้ใครหลายคนมิรู้ลืม’
‘เ้าบ่าวสุดหล่อเอ่ยคำสัญญาที่มาจากความรู้สึกทำให้บรรยากาศกลายเป็สีชมพู’
ให้ตายสิ เธอไปมีความสัมพันธ์กับผู้ชายที่มีเมียแล้วและที่สำคัญเขามาขอเธอคบอีกต่างหากนี่มันเื่บ้าอะไรกัน เขาตั้งใจจะเลี้ยงเธอเป็เมียน้อยหรือไงถึงได้เสนอตัวเพื่อจะรับผิดชอบเื่นี้
“เหอะ” ดีนะที่เธอตัดสินใจไม่ตอบรับคำพูดของผู้ชายคนนั้นกล้าที่จะขอคบคนอื่นไม่รู้จักยางอายสักนิดถ้าเธอตอบตกลงคงได้กลายเป็ชู้หรือไม่ก็มือที่สามแน่
“จันทร์เ้า”
เสียงเพื่อนสนิทะโเข้ามาในห้องนอนทำให้เธอคลิกกดปิดหน้าต่างในคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็วก่อนจะตอบรับคำกลับไป
“ว่าไง”
“เอ่อ…” เรียวเปิดประตูเข้ามาในห้องค่อยๆเดินไปนั่งปลายเตียง สายตาเลิ่กลั่กพยายามหาคำพูดเพื่อสอบถามเื่ราวของจันทร์เ้า“แกทำอะไรอยู่”
“ฉันกำลังหางาน”
“หางานอะไร”
“ก็งานทั่วไปฉันอยากหางานทำ่ที่ยังอยู่กรุงเทพฯ”
“แล้วแกคิดจะไปสมัครที่ไหนบ้าง”
“ไม่รู้สิ กำลังดูอยู่”จันทร์เ้าปิดคอม หมุนเก้าอี้ให้หันไปทางเพื่อนสาวพลางกอดอก หรี่ตาลงเล็กน้อยอย่างจับผิด “เื่แกกับคุณพอลสันเป็มายังไง”
“อะ...อะไร”
“แกคบกับเขาแล้วเหรอ”
“ก็…ก็คงงั้น”
“ทำไมทำสีหน้าไม่มั่นใจแบบนั้น”
“เปล่าเื่ของฉันมันไม่มีอะไรหรอก แต่เื่ของแกอ่ะไม่แน่”
“เกี่ยวอะไร” จันทร์เ้าลุกขึ้นไปนั่งข้างเตียง สอดตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนหนาทำทีเป็ไม่สนใจที่เรียวพูด
“ไม่ต้องทำทีมาง่วงเลย เื่คุณพอร์ชตกลงจะเอายังไง”
“ไม่เอาอะไรทั้งนั้นแหละ”
“จันทร์เ้า…”
“ถ้าแกพูดถึงชื่อเขาอีกฉันจะเลิกคบกับแก” จันทร์เ้าทำเสียงเข้มเพื่อให้เรียวเลิกพูดถึงผู้ชายคนนั้น
“เอ้า”
“มานอนได้แล้ว”
“นอนก็ได้”
เธอควรยอมรับความจริงได้แล้วว่าผู้ชายคนนั้นเป็แค่คนที่ผ่านมาและผ่านไปถึงแม้สิ่งที่เกิดขึ้นจะเป็เพียงความตั้งใจของเธอแค่ฝ่ายเดียวก็เถอะและเธอไม่ใช่ชู้ใคร คนไม่รู้ย่อมไม่ผิด หวังว่าอนาคตเราจะไม่ต้องมาเจอกันอีก
2K
![พันธะรักนักเชิดหุ่น [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1710874383_2152656.webp)
