ซูเจี๋ยนจำได้ว่าเขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์สถานการณ์เลวร้ายถึงขีดสุดแม้แต่ตัวซูเจี๋ยนเองก็ยังคิดว่าตนย่อมต้องตกตายไปแล้วอย่างไม่ต้องสงสัย
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน หลังจากฝืนยกเปลือกตาตื่นขึ้นมาอย่างยากลำบากสิ่งแรกที่เขามองเห็นก็คือภาพฉากสีขาวบริสุทธิ์ผืนหนึ่ง
ตอนแรกซูเจี๋ยนก็คิดง่ายๆแค่ว่าตัวเองคงจะได้อยู่บน์แล้วแต่ถึงอย่างนั้นในใจก็ยังแอบประชดประชันขึ้นเงียบๆ :์นี่ก็ขาวโพล๊นขาวโพลนไปซะหมด ดูไปก็เหมือนโรงพยาบาลเลยไม่ใช่รึไงกันเนี่ย?
จนกระทั่งกวาดตามองอย่างละเอียดแล้วจึงได้แต่เหม่อลอยอึ้งงันไป : อ๊ะ นี่มันโรงพยาบาลจริงๆ นี่หว่า!
ซูเจี๋ยนตื่นเต้นดีใจขึ้นมาทันใดดูเหมือนเขาจะเป็พวกบุญหนักศักดิ์ใหญ่อยู่หน้าปากทางไปปรโลกแล้วยังรอดพ้นกลับมาได้!
ทว่าตื่นเต้นดีใจอยู่ได้เพียงครู่เดียวซูเจี๋ยนก็พลันนึกถึงอีกเื่หนึ่งขึ้นมาได้ ไหนๆ ก็ไม่ตายแล้วจะยังไงก็ขออย่าให้ต้องพิการเลยเถอะ ไม่งั้นก็คงอนาถเกินไปแล้ว!
คิดได้ดังนั้นเขาก็รีบเปิดผ้าห่มสำรวจดูร่างกายของตัวเองโชคดีที่แขนขายังอยู่ครบ แม้ว่าท่อนขาจะถูกห่อพันไว้หนาเตอะก็เถอะแต่ก็ไม่ได้ต้องเข้าเฝือกทั้งสองข้าง อีกทั้งพอลองขยับดูก็พอได้แม้จะรู้สึกเ็ปอยู่บ้าง แต่ก็ยังดีที่ยังมีความรู้สึกมั่นใจได้ว่าไม่พิการแน่ๆ แล้ว ดูเหมือนว่าคงจะมีอะไรแตกหักไปบ้างเท่านั้นไม่ได้มีปัญหาอะไรใหญ่โต มีสิ่งเดียวที่ดูจะไม่ถูกต้องก็คือดูเหมือนท่อนขานั้นจะเรียวบางลีบเล็กลงไปมากทีเดียวเื่นี้ทำให้ซูเจี๋ยนรู้สึกเป็กังวลขึ้นมา : หรือเป็เพราะนอนนิ่งๆบนเตียงนานเกินไป กล้ามเนื้อเลยหดลีบเหี่ยวแห้งไปหมดแล้ว? น่าจะใช่...ดูๆ ไปแล้ว เหมือนว่าขนขาที่เคยขึ้นเรียงตัวพรึ่บอยู่เต็มไปหมดนั่นก็เหี่ยวแห้งร่วงโรยไปตามกันด้วย……
ซูเจี๋ยนพ่นลมหายใจเหยียดยาวออกมาอย่างโล่งอกล้มตัวนอนผึงกลับลงไปบนเตียง กางแขนกางขาออกจนสุดด้วยความสบายอารมณ์ในใจรู้สึกถึงแสงอาทิตย์อบอุ่นสาดส่องเฉิดฉาย ประสบภัยพิบัติครั้งใหญ่รอดมาได้แบบไม่ตายไม่พิการ อนาคตของผู้แซ่ซูคนนี้ต้องสดใสรุ่งโรจน์แน่นอนวะฮ่ะฮ่ะฮ่า!
ซูเจี๋ยนฉีกยิ้มโง่งมด้วยความดีอกดีใจอยู่อย่างนั้นแล้วจู่ๆ ก็ต้องขมวดคิ้วเข้าหากัน เมื่อรู้สึกคันยุบยิบบนใบหน้าพอยื่นมือออกไปก็คว้าจับได้เส้นผมยาวเหยียดเส้นหนึ่ง ซูเจี๋ยนก็ไม่ได้คิดอะไรมากเพียงจับดึงด้วยความตั้งใจว่าจะหยิบมันโยนทิ้งไปไม่คาดว่าเส้นผมนี้กลับไม่ใช่ผมไร้รากที่ติดปลายนิ้วมาเปล่าๆกลับดึงเอาหนังศีรษะที่อยู่ข้างใต้ขึ้นมาด้วยจนรู้สึกเจ็บแปล๊บ
ซูเจี๋ยนตกตะลึงไปชั่วขณะเอื้อมมือไปััด้วยความใ สุดท้ายก็หยิบเอาปอยผมสีดำเงางามมาได้ปอยหนึ่งนิ่งอึ้งโง่งมไปในฉับพลัน นี่เป็ผมของเขาจริงๆ เหรอเนี่ย? แต่ว่าผมของเขายาวสลวยขนาดนี้ั้แ่เมื่อไหร่กันเป็ไปได้หรือไม่ว่าเขาสลบไสลไม่ได้สติแบบนี้มาสองสามปีแล้ว?
แต่แล้วซูเจี๋ยนก็ต้องขมวดคิ้วฉับ เมื่อจู่ๆก็เหลือบมองเห็นอะไรบางอย่าง นั่นมันอะไร ทำไมหน้าอกของเขาถึงได้โค้งนูนออกมาแบบนั้น?เดี๋ยว เดี๋ยวนะ เดี๋ยวก่อนเลย! เหยดแม่ใครก็ได้ช่วยบอกทีว่าเขามีหน้าอกก้อนนี้ขึ้นมาได้ยังไง?!
ด้วยจิตใจที่เต้นระทึก ซูเจี๋ยนค่อยๆยกมือสั่นเทากดลงไปบนหน้าอกตัวเอง
ทั้งนุ่มนิ่มละมุนละไมและใหญ่โต......
ซูเจี๋ยนอกสั่นขวัญหาย อะไรอีก! นี่มันไม่ใช่แล้วมั้ง?นี่เป็อาการประสาทหลอนหลังฟื้นขึ้นมาจากสภาพหมดสติหรือว่าเป็เพราะผลข้างเคียงจากยากันแน่น้องชายคนนี้ก็แค่หลับตาแล้วลืมตาขึ้นมาอีกทีเองนะหน้าอกก็ใหญ่ขึ้นได้ขนาดนี้แล้วเหรอ? นี่ถ้าเป็สาวน้อยอกแบนที่ไหนสักคนก็อาจจะนับได้ว่าเป็เื่ดีแต่พอเป็ชายหนุ่มโตเต็มวัยอย่างฉันนี่มันก็ออกจะพิลึกกึกกือเกินไปแล้วไม่ใช่รึไง!
ซูเจี๋ยนรีบแก้ปมเสื้อออกดูทันทีและแล้วก็ได้พบกับทรวงอกทั้งสองเต้า ทั้งกลมกลึงและอวบอิ่มทั้งขาวเนียนละเอียดและบอบบาง กะประมาณคร่าวๆ น่าจะสักคัพ C34 เห็นจะได้ หากเป็เมื่อก่อน เขาก็คงคิดว่านี่เป็เครื่องเคราชั้นเลิศประดุจดั่งพวกดาราสาวญี่ปุ่นในฝันของบรรดาสหายหนุ่มๆทั้งหลายเป็สาวงามผู้ยากจะพานพบในทั้งสามโลกที่เหล่าชายฉกรรจ์พากันเฝ้าถวิลหาทั้งวันทั้งคืนอะไรแบบนั้นแต่อนิจจา สิ่งที่ใฝ่ฝันหาทั้งกลางวันกลางคืนนี้กลับมาปรากฏอยู่บนร่างกายตัวเอง.......
ซูเจี๋ยนร้อนใจจนพ่นลมออกมายาวเหยียด : เหยดแม่นี่มันไม่ใช่แค่เื่ต้มตุ๋นหลอกลวงป๊ะป๋าคนนี้แบบธรรมดาๆ ซะแล้วนี่หว่า!
จู่ๆมาเจอแบบนี้ก็รู้สึกว่าทนรับไม่ได้อีกต่อไปแล้วซูเจี๋ยนรีบแก้ชุดคนไข้ออกดูร่างกายผอมบางของตัวเองอย่างละเอียด หน้าอกคู่นี้เป็เพียงจุดเริ่มต้นใครจะรู้ได้ว่าตำแหน่งอื่นๆ จะมีอาการข้างเคียงประหลาดๆ อะไรโผล่ขึ้นมาอีกหรือไม่
ความเป็จริงได้พิสูจน์แล้ว หลายครั้งหลายหนยิ่งหวาดกลัวสิ่งไหน มันก็ยิ่งชอบเกิดขึ้น
หลังจากเปิดกางเกงออกดูครึ่งหนึ่งซูเจี๋ยนที่ทำใจกล้าทั้งที่เดิมทีก็หนาวะเืๆอยู่แล้วพลันกลายเป็เยือกแข็งจนแทบตกตายไปตรงนั้น นั่นมันอะ อะ อะไร! ค...ค...ใครก็ได้บอกฉันทีว่านี่มันเกิดเื่อะไรขึ้น?เป็เขาที่ตาฝาดมองผิดไปเองใช่มั้ย? นี่มันต้องเป็แค่ภาพในจินตนาการแน่นอน!หรือว่าที่จริงแล้วเป็ดวงตาของเขาที่ได้รับาเ็? ทะ ทะทะ ทำไมเขาถึงไม่เห็นซูเจี๋ยนน้อยของเขาล่ะ!
หนังตาของซูเจี๋ยนสั่นสะท้านไปหมด ค่อยๆเหล่มองตรงหว่างขาอีกครั้งด้วยจิตใจจดจ่อเคร่งเครียด
ฟ้า-ถล่ม-ดิน-ทลาย!
เช็ดแมมมมมมม่!เ้าไก่น้อยของเขามลายสลายสิ้นไปแล้วจริงๆ! เ้าลูกตุ้มแสนรักทั้งสองใบนั่นก็ไม่เหลือแล้วด้วย!
ซูเจี๋ยนรู้สึกคล้ายมีขบวนตัวอักษรคำว่า ‘เช*ดแม่’ ลอยอึกทึกครึกโครมเป็พรวนผ่านไปตรงหน้าเหมือนฝูงม้าแห่ง‘เช่าหนี่มา’ ที่ย่ำผ่านปลักหญ้าโคลนเลนไปรัวๆ[1] ทั้งหัวใจตับม้ามไตล้วนถูกกระทืบจนแหลกละเอียด......
อุบัติเหตุรถชนครั้งนี้กล่าวได้ว่าร้ายแรงมากอย่างแท้จริงแล้วเป็ไปได้อย่างไรที่เขายังอยู่ในสภาพครบถ้วนขนาดนี้แขนขาไม่ได้ขาดหายไปสักข้างเดียว ที่แท้กลับเป็ตำแหน่งนี้เองที่ขาดหายไป!แม้เขาจะภาวนาแค่ว่าไม่ให้แขนขาขาด แต่ก็ไม่ได้ยินยอมพร้อมใจให้ตำแหน่งสำคัญอย่างนี้ต้องมาาเ็เสียหายสักหน่อย!ไก่น้อยแสนสำคัญหนึ่งเดียวของท่านชายแบบนี้กลับต้องกลายเป็ไก่บินหายไข่ไก่แตกกระจาย นี่์กำลังเล่นตลกอะไรกับเขาเล่นตลกอะไร เล่นตลกอะไรกันแน่.......
เดี๋ยวนะ! ไม่ใช่แล้ว!
ซูเจี๋ยนขยับอุ้งมือสั่นระริก ค่อยๆ ควานคลำสำรวจบริเวณตำแหน่ง‘เ้าไก่น้อยบินหายไข่ไก่แตกกระจาย’ ของตัวเองอย่างเชื่องช้าเพียงครู่เดียวก็รีบชักมือกลับแทบไม่ทัน หัวจิตหัวใจยิ่งสั่นสะท้านซูเจี๋ยนเบิกตาจ้องมองแขนขาเรียวยาวขาวเนียนละเอียดพร้อมกับมือเท้าเรียวเล็กเพรียวบางไปทั้งเนื้อทั้งตัวของตนเองด้วยความแตกตื่นหวาดกลัวขั้นสุดขานี่ไม่มีขน แถมยังเป็เรียวขาแสนงามคู่หนึ่ง เส้นผมยาวสลวยนี่ก็อีกแถมยังมีหน้าอกนุ่มนิ่มคู่ใหญ่ แล้วก็ ‘เ้าไก่น้อยที่บินหายเ้าไข่ไก่ที่แตกกระจาย’ นั่นและยังมีมือเท้าเล็กเรียวคู่นี้.......
ซูเจี๋ยนคิดว่า เขาจะต้องกำลังฝันร้ายมากๆ อยู่แน่ดังนั้นเขาจึงสูดลมหายใจเข้าลึกเต็มปอด พร้อมกับหลับตาลงทุ่มเทความพยายามโน้มน้าวตัวเองอย่างหนักหน่วง : นี่ไม่ใช่ความจริงนี่ไม่ใช่ความจริง นี่ไม่ใช่ความจริง........
ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง หน้าอกก็ยังกลมกลึงอยู่เหมือนเดิม เ้าไก่ ก็ยังคงสูญหายไปเหมือนเดิมซูเจี๋ยนตระหนักได้ว่า ชีวิตนี้ คงไม่ง่ายดายอย่างที่คิดซะแล้ว......
……………………………….
เชิงอรรถ
[1] ฝูงม้าย่ำผ่านทุ่งหญ้าโคลนเลน (草泥马- cǎonímǎ) พ้องเสียงกับ ‘เช่าหนี่มา’ (肏你妈- càonǐmā)ที่แปลว่า f*ck your mother
นิยายเื่นี้มีลิขสิทธิ์อย่างถูกต้องตามกฎหมาย
556
