(นิยายแปล) สะใภ้หนุ่มแสนดี พบคุณผีประจำบ้าน

ตอนที่ 6 ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วเหรอ

        “ร่างกายคุณไม่แข็งแรงอยู่แล้ว ยังจะพันผ้าเช็ดตัวเดินเตร็ดเตร่อยู่ท่ามกลางหิมะอีก ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วเหรอ” ลี่หนานเสวียนปั้นหน้าเคร่งขรึมพลางจ้องเข้าไปในผ้าเช็ดตัว

        ลู่โจวสังเกตเห็นสายตาของอีกฝ่าย ใบหน้าพลันร้อนผ่าว รีบหดขากลับเข้ามาทันที

        ลี่หนานเสวียนยิ้มมุมปาก เขาถอดเสื้อคลุมทหารลายพรางออกอย่างรวดเร็วแล้วนำไปห่อหุ้มร่างกายลู่โจว จากนั้นพาอีกฝ่ายกลับห้อง

        หลังจากลู่โจวเปลี่ยนชุดนอนเสร็จก็เห็นลี่หนานเสวียนยังยืนอยู่ในห้องของเขาก็ถาม “ดึกขนาดนี้แล้ว คุณยังไม่ไปอาบน้ำนอนอีก”

        ลี่หนานเสวียนไม่มีทีท่าว่าจะเดินออกไป เขายืนพิงกรอบประตูพลางมองไฟสีเขียวด้านนอก “คืนนี้คุณเจอเ๹ื่๪๫แปลกๆ บ้างหรือเปล่า”

        “ไม่นะ” ลู่โจวไม่ได้ตั้งใจจะบอกเ๱ื่๵๹ที่ลี่หนานอีส่งคนแกล้งเป็๲ผีมาหลอกเขาและแอบดูเขาอาบน้ำ

        “คุณไม่คิดว่าไฟสีเขียวข้างนอกมันแปลกเหรอ”

        ลู่โจวพยักหน้า “ก็ค่อนข้างแปลกนะ ไฟสีเขียวไม่เหมาะสำหรับให้แสงสว่างเลย พรุ่งนี้คุณสั่งให้ลุงตี๋ส่งคนมาเปลี่ยนเป็๲ไฟสีขาวเถอะ”

        คำพูดของเขาราวกับเป็๞เ๹ื่๪๫ขบขันที่ทำให้ลี่หนานเสวียนหัวเราะออกมา “ได้”

        ลู่โจวถามอย่างสงสัย “คุณหัวเราะอะไร”

        “ไม่มีอะไร” ลี่หนานเสวียนกลั้นหัวเราะ ทว่าในดวงตาสีนิลยังเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

        ลู่โจวอ้าปากหาว “ผมจะนอนแล้ว”

        “นอนเถอะ” ลี่หนานเสวียนปิดประตูห้อง จากนั้นถอดเสื้อตัวนอกพลางเดินไปที่เตียงนอน

        ลู่โจวพลันได้สติ ดวงตาเบิกกว้างอย่างตื่นตระหนก “คุณจะทำอะไร”

        ลี่หนานเสวียนตอบอย่างใสซื่อ “ก็นอนน่ะสิ”

        “คุณไม่กลับไปนอนห้องตัวเองเหรอ”

        “นี่คือห้องของผม” ลี่หนานเสวียนกางแขนออกแล้วล้มตัวลง พร้อมถือโอกาสกดลู่โจวนอนลงบนเตียง

        “คุณ...”

        “วันนี้ผมเหนื่อยมาก มีอะไรค่อยคุยพรุ่งนี้นะ” ลี่หนานเสวียนกอดเขาแล้วหลับตา ผ่านไปไม่กี่วินาทีก็มีเสียงกรนดังขึ้นเบาๆ

        ลู่โจวมองเห็นรอยคล้ำใต้ตาลี่หนานเสวียนจึงไม่ได้ปลุกอีกฝ่ายให้ตื่น เขาค่อยๆ ดึงผ้าห่มด้านข้างมาคลุมบนตัวพวกเขาอย่างเบามือจึงไม่ทันได้เห็นคนข้างกายยกยิ้มบางๆ ที่มุมปาก

        คืนนี้ผ่านไปอย่างเงียบสงบ ตอนที่ลู่โจวตื่นนอนตอนเช้า ลี่หนานเสวียนก็กลับมาจากการออกกำลังกายพอดี

        กฎการรับประทานอาหารของตระกูลลี่มีไม่มากนัก หากไม่ใช่๰่๥๹วันหยุด ไม่จำเป็๲ต้องทานมื้อเช้าหรือทานอาหารพร้อมกัน เช่นเดียวกับมื้อเย็นเมื่อวาน ที่ภรรยาของท่านจอมพลไม่ได้เชิญเขาไปทานอาหารด้วยกันเพราะไม่อยากให้เขารู้สึกอึดอัด

        เช้านี้ก็เช่นเดียวกัน ลู่โจวกับลี่หนานเสวียนทานมื้อเช้าง่ายๆ ที่บ้านหยางเหมินก่อนจะออกจากบ้าน

        เมื่อขึ้นรถเรียบร้อย ลู่โจวก็ถาม “คุณจะพาผมไปไหน”

        ลี่หนานเสวียนตอบตามตรง “ผมได้ยินคุณปู่บอกว่าคุณร่างกายอ่อนแอและขี้โรคมา๻ั้๫แ๻่เด็ก มักเจ็บป่วยเล็กน้อยจนถึงรุนแรงเสมอ พออายุสิบแปดปีถึงดีขึ้นมาหน่อย เมื่อวานผมนัดเพื่อนที่โรงพยาบาลไว้ วันนี้จะให้เขาช่วยตรวจร่างกายคุณอย่างละเอียด”

        ลู่โจวตกตะลึงเล็กน้อย ในใจเกิดความรู้สึกซาบซึ้งอยู่เล็กๆ “ไม่มีประโยชน์หรอก เมื่อก่อนผมเคยตรวจร่างกายอย่างละเอียดมาแล้ว แต่ก็ตรวจไม่พบอะไร”

        ลี่หนานเสวียนจ้องอีกฝ่าย “คุณไม่น่าจะเป็๞คนที่มีร่างกายอ่อนแอนะ”

        “คุณหมายความว่ายังไง”

        ลี่หนานเสวียนไม่ตอบ เปลี่ยนหัวข้อสนทนาแล้วถามต่อ “ผมได้ยินมาว่าคุณสอบเข้ามหาวิทยาลัยมาตลอด แต่ไม่เคยสอบผ่านเลยใช่ไหม”

        ลู่โจวรู้สึกโกรธขึ้นมาเมื่อลี่หนานเสวียนเอ่ยถึงเ๱ื่๵๹นี้ ทั้งๆ ที่เขาคะแนนดีมาก เป็๲อันดับหนึ่งของชั้นปี แต่ทุกครั้งที่ถึงวันสอบเข้ามหาวิทยาลัย ถ้าเขาไม่เกิดอุบัติเหตุบนถนนจนพลาดการสอบ ก็ต้องเป็๲ตอนที่ส่งกระดาษคำตอบแล้วกลายเป็๲กระดาษเปล่าอย่างไม่มีเหตุผล หรือไม่ก็มีคนแอบแก้ไขบางคำตอบของเขา เขาเคยสงสัยว่ามีใครบางคนจงใจแอบเล่นงานเขาจึงส่งคนไปตรวจสอบ แต่กลับไม่พบเบาะแสอะไรแม้แต่นิดเดียว สุดท้ายได้แต่สรุปว่าเขาโชคร้ายเกินไป

        ๻ั้๫แ๻่เด็กเขาโชคร้ายมาตลอด ไม่ประสบอุบัติเหตุรถชนตอนออกจากบ้าน ก็โดนปล้นตอนออกจากบ้าน พอโชคร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าในที่สุดก็ชินไปเอง

        “ใช่ ผมสอบมาแปดปีแล้ว แต่ก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำที่ผมอยากเข้าไม่ได้สักที”

        ลี่หนานเสวียนเห็นท่าทางห่อเหี่ยวของอีกฝ่ายก็ยกมือขึ้นลูบผมลู่โจว “มีผมอยู่ทั้งคน รับรองว่าปีหน้าคุณจะต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำได้แน่นอน”

        ๲ั๾๲์ตาลู่โจวเปล่งประกายขึ้นมา “จริงเหรอ”

        ลี่หนานเสวียนกล่าวแฝงความนัย “รอให้คุณแต่งเข้าตระกูลลี่ก่อน จะได้รู้ว่าจริงหรือไม่จริง”

        ลู่โจว “...”