[ ตี๋ ]
“เราถามได้ไหม” นิวไม่ตอบแต่พยักหน้า “ทำไมนิวถึงไปมีเื่กับผู้ชายคนนั้นล่ะหรือว่าผู้ชายคนนั้นมาทำอะไรนิวก่อน”นิวเงียบไปสักพักแล้วเล่าว่าผู้ชายคนนั้นคือแฟนเก่าของเขาแล้วผู้หญิงคนที่เจอเมื่อคืนก็คือเพื่อนสนิทของเขาเขาสองคนแอบมีอะไรกันและสวมเขาให้กับนิ้วตลอดเวลาที่นิวกับผู้ชายคนนั้นคบกันผมเองก็ได้แต่อึ้งๆตอนแรกก็ไม่อยากจะเชื่อว่านิวจะเป็เกย์แต่แววตาของนิวที่เล่าเื่นั้นทำให้ผมเชื่อสนิทใจว่ามันเป็เื่จริง ขณะที่นิวเล่านัยตาของนิวเหมือนมีน้ำใสๆคลอตลอดเวลาผมเห็นสีหน้าของนิวตอนนี้ ทำให้ผมไม่กล้าทำอะไรต่อ ผมจึงบอกนิวไปว่า "นิวโชคดีแล้วนะที่ออกมาจากคนไม่ดีทั้งสองคนนั้นได้เราไม่อยากให้นิวเสียใจอยากให้นิวคิดว่ามันเป็โชคดีที่คนไม่ดีออกจากชีวิตมึงไป" พอผมพูดจบนิวก็มีสีหน้ากลับมาดีขึ้นผมเลยคุยเื่สัพเพเหระไปเรื่อยๆจนรู้ว่านิวเป็รุ่นน้องผมตอนนี้นิวเรียนการบริหารและการจัดการอยู่ปี 4 กำลังจะไปฝึกงาน เราก็คุยกันไปเรื่อยๆจนทานข้าวเสร็จผมกับนิวก็ล้างจาน "เดี๋ยวเราไปส่งนิวนะ นิวพักอยู่แถวไหน"นิวทำสีหน้าเกรงใจผมจึงว่าต่อ"ไม่เป็ไรไม่ต้องเกรงใจถือว่าเราไถ่โทษที่ทำนิวโดนตบละกัน" นิวไม่ตอบอะไรได้แต่พยักหน้าผมจึงไปส่งนิวที่คอนโดของเขา ผมจอดรถหน้าคอนโดนิวหันมาขอบคุณแต่เหมือนมีอะไรจะพูดกับผมอีก ผมจึงถามว่ามีอะไรหรือเปล่านิว "เรา เรา เราขอไลน์ตี๋ได้ไหม อืมเผื่อคราวหน้าเราจะได้เลี้ยงข้าวตี๋คืนไง" "อ๋อนึกว่าเื่อะไรแค่นี้เองไม่เห็นต้องอ้ำๆอึ้งๆเลย"พอเราสองคนแลกไลน์กันเสร็จผมก็ขับรถมาที่คอนโดเพื่อนผม ผมจึงโทรหาไอ้ทีแล้วบอกกับมันว่าผมถึงแล้วให้มันลงมารับผมที่ล่างคอนโดหน่อย ผ่านไป 3 นาทีมันก็ลงมารับผมพร้อมกับทักทาย "ไงมึงได้ข่าวว่าแฟนเก่าสุดที่รักมึงมาหาแต่เช้าเลยไม่ใช่หรอวะ ไงมาหากูวะ"มันว่าจบมันก็ขำแต่ผมกลับไม่ขำด้วย มันก็หยุดขำแล้วทำสีหน้าไม่ถูกได้แต่พูดว่าขอโทษแล้วพูดว่า"ก็กูคิดว่ามึงลืมมีนาได้แล้วนี่หว่าก็เลยพูดเล่น" ผมเลยตอบไปว่า"ก็คนเคยรักอ่ะมึงเขามาขอคืนดีกูก็หวั่นๆแต่จะให้กูกลับไปมันคงเป็ไปไม่ได้แล้วว่ะมึง" "เออกูรู้ว่ามึงไม่กลับไปหรอก แต่ทำไมมึงทำหน้าเครียดอย่างนั้นหรือมึงหวั่นไหวอยากให้โอกาสเขาอีกครั้ง"มันพูดด้วยสีหน้าใที่เห็นหน้าผมเครียดผมรู้ครับว่าผมเครียดแต่ผมไม่ได้เครียดเื่ที่มีนามาขอโอกาสหรือหวั่นไหวอะไรมากหรอกครับ แต่ที่ผมทำหน้าเครียดเนี่ยเพราะผมดึงอีกคนเข้ามาเกี่ยวกับเื่นี้ด้วย แล้วเขาอาจจะเดือดร้อนกับเื่ที่ผมดึงเขามาเกี่ยวผมรู้ว่ามีนาไม่ยอมหยุดแน่ๆ มีนาเป็คนเอาแต่ใจครับอยากได้อะไรก็ต้องได้ ทุกครั้งที่มีนาอยากได้อะไรเขาก็ต้องได้ แม้จะเป็วิธีที่ได้มาโดยไม่ถูกต้องเขาก็ทำ ผมเล่าเื่ที่ผมเครียดให้ไอทีฟังมันเองก็เครียดพอเื่ "ไอ้ทีมึงช่วยกูคิดหน่อยสิว่ากูควรทำไงดีกูไม่อยากให้นิวเดือดร้อนเพราะกูว่ะ"ไอ้ทีมันก็พูดว่า"มึงถ้าลองคิดเล่นๆนะถ้ามีนาสืบหาที่อยู่ของนิวแล้วส่งคนดักไปทำร้ายนิวจะทำไงดีวะ และถ้าให้กูคิดเล่นๆอีกมึงต้องพานิวมาอยู่คอนโดมึงหรือไม่มึงก็ย้ายไปอยู่คอนโดนิว"ผมนั่งคิดไปสักแป๊บไอ้ตามเพื่อนที่เข้าห้องน้ำอยู่ก็เดินออกมาพร้อมกับพูดว่า"พวกมึงจะรีบตีโพยตีพายกันไปทำไมยังไม่ได้เกิดอะไรขึ้นสักหน่อย รอให้มันมีอะไรเกิดขึ้นก่อนแล้วพวกมึงค่อยหาทางแก้"พอไอ้ตามพูดจบผมก็เออออกับมันไปก่อนเพราะตอนนี้ยังไม่เกิดอะไรขึ้นผมนั่งคุยกันเื่ต่างๆไปสักพักผมจึงหยิบโทรศัพท์มาแล้วเข้า แอพ ไลน์ หานิว
New vee.
นิวเราอยู่คอนโดเพื่อนนะ ไม่ไกลจากคอนโดนนิวเท่าไหร่ ถ้ามีนามายุ่งหรือมีใครแปลกๆนิวโทรหาเราได้เลยนะ
ห้ามเกรงใจนะ!!!!
[ นิว ]
ผมเดินขึ้นคอนโดแล้วคิดเื่พี่นะกับเพื่อนในกลุ่มของผมที่แอบคบกันทั้งที่พี่เขาก็คบกับผมอยู่ ผมไม่คิดเลยว่าคนที่ผมรักทั้งสองคนจะกล้าทำกับผมขนาดนี้หรือว่าเพราะผมไม่ใช่ผู้หญิงพี่นะเลยไม่อยากจะจริงใจกับผมและไม่อยากคบกับผมต่อ ผมเองก็รู้เื่นี้มา 2 อาทิตย์แล้วครับแต่ผมก็ไม่กล้าทำอะไรจนเมื่อวานนี้ผมรู้ว่าเขาสองคนนัดกันที่ร้านนั่งชิวแห่งหนึ่งผมจึงตามไปดูครับดูให้เห็นกับตาว่าเื่ที่ผมรู้มามันจริงมากแค่ไหน นั่นแหละครับเพราะความอยากเห็นกับตาจึงทำให้ผมยอมรับความจริงไม่ได้ ผมจึงดักรออยู่หน้าร้านครับรอเขาทั้งสองคนเดินออกมาจากร้าน ผมเห็นทุกอย่างเห็นเขากอดกันจูบกันใจผมที่แตกสลายอยู่แล้วแตกเป็เสี่ยงๆเลยครับ ผมเจ็บ!! เจ็บมากครับมันผิดหวังทุกอย่างคนที่บอกว่ารักเราจะอยู่ข้างเราเขาทั้งสองกลับหักหลังเราผมโคตรรู้สึกแย่เลยครับผมไม่กล้าเดินเข้าไป ได้แต่รอรอให้เขาทั้งสองออกมาผมพยายามตั้งสติแต่นั่นแหละครับ ขนาดผมรู้เื่มา 2 อาทิตย์แล้วผมยังทำใจไม่ได้ที่เห็นกับตาขนาดนี้ ใกล้เวลาที่ร้านจะปิดแล้วผู้คนก็ทยอยออกจากร้านและกลับกันครับคนที่ผมรอทั้งสองก็กำลังเดินตรงออกมาผมจึงเดินเข้าไปหา เขาทั้งคู่มีสีหน้าในะครับ ใเล็กน้อย เอ๊ะ ไม่สิใเยอะเลยแหละ ผมถามพี่นะด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ไหนพี่บอกประชุมกลับดึกไงครับทำไมมาอยู่นี่ล่ะครับ" พี่นะได้แต่อ้ำๆอึ้งๆ ยังไม่ทันที่พี่นะจะตอบเพื่อนของผมก็พูดขึ้นมา "อ๋อพี่นะมาพบลูกค้าที่นี่อ่ะนิว" เพื่อนผมรีบแก้ตัวให้พี่นะพี่นะก็เออออตามที่เพื่อนว่า ผมจึงพูดกับเพื่อนผมไปว่า"เลิกโกหกแล้วพูดความจริงมาเถอะ" ทั้งสองมีสีหน้าใมากขึ้นเหมือนจะรู้แล้วว่าผมต้องรู้อะไรมา แต่เขาสองคนก็พยายามโกหกไม่พูดความจริงกับผมสักทีซึ่งมันทำให้ผมหมดความอดทนผมเกลียดคนโกหกมากครับเกลียดที่สุดผมฟังเื่โกหกของเขาทั้งสองคนที่แต่งขึ้นมาแต่มันก็ฟังไม่ขึ้น เพราะผมรู้ความจริงทั้งหมดและยังเห็นกับตาจนผมหมดความอดทนแล้วผมจึงด่าทั้งคู่ด่าไปว่า "เมื่อไหร่พวกมึงจะเลิกตอแหลวะ กูรู้หมดทุกอย่างพวกมึงยังจะแถอีกหรอเห็นกูเป็ควายนักหรอถึงได้โกหกกูมา 4-5 เดือนขนาดนี้พวกมึงแมร่งเหี้ยว่ะ" พอจบคำว่าเหี้ยว่ะ ผมก็โดนพี่นะต่อยลงไปกองกับพื้น พี่เขาหนักครับหนักจนผมมึน มึนมากๆ จนมีคนกลุ่มหนึ่งเข้ามาแยกพี่เขาผมทั้งเจ็บ ทั้งเคว้งคว้าง ทั้งผิดหวังทั้งหมดหวัง ความรู้สึกผมตอนนี้มันไม่อยากทำอะไรมันไม่อยากพูดกับใครมันทำอะไรไม่ถูกครับ ขณะที่ผมคิดเื่เมื่อคืนไปเรื่อยเปื่อยก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นผมจึงรีบรับสายคนที่โทรเป็เพื่อนสนิทของผมชื่อ ยูริ
"ฮัลโหล"
"เป็ไงบ้างมึงเมื่อคืน ไอ้นัทเล่าให้กูฟังว่ามึงจะตามพี่นะกับอีเจนไปที่ร้านนั่งชิวที่ 2 คนนั้นนัดกัน กูกับมันก็ตามไปแล้วนะมึงแต่กูตามไปก็ไม่เห็นมีใครแล้ว่ แล้วร้านก็ปิดแล้วอ่ะมึงตกลงยังไงมึงเจอพี่เขาไหมแล้วมีอะไรเกิดขึ้นไหม แล้วมึงไม่กลับคอนโดมึงเป็อะไรมึงไปไหน แล้วเมื่อคืนกูก็ติดต่อมึงไม่ได้มึงรู้ไหมว่ากูกลับอีนัทติดต่อมึงทั้งคืนเป็ห่วงจะแย่" ผมรับสายเพื่อนผม ผมพูดแค่ฮัลโหลยังไม่ทันตอบอะไรมันก็ไล่ยาวจนผมตอบไม่ทันแล้วก็ไม่รู้ว่าผมจะตอบคำถามไหนก่อนดี ผมเล่าเื่ทั้งหมดให้เพื่อนผมฟังแล้ว แล้วมันก็บอกว่าจะมาหาผมที่คอนโดประมาณบ่ายสามโมง ผมวางสายแต่กลับได้ยินเสียงแจ้งเตือนของไลน์ดังขึ้นรัวๆผมกดเข้าไปดูตี๋ทักมาบอกผมว่าอยู่คอนโดเพื่อนแล้ว เป็ห่วงผมผมรู้สึกหวิวๆ ผมรู้ว่าเขารู้สึกผิดที่ดึงเอาผมไปเกี่ยวกับเื่แฟนเก่าของเขาแต่ผมก็รู้สึกดีที่เขายังเป็ห่วงผมต่างจากคนใกล้ตัวที่คบกันมาตั้งนานแต่กลับหักหลังผมจนได้ ผมเข้าห้องอาบน้ำและรอให้ยูริมาหาผมผมได้ยินเสียงเคาะประตูผมก็เอะใจไหนยูริบอกจะมาบ่ายสามแต่นี่เพิ่งจะบ่ายสองเอง ผมเดินไปที่ประตูและส่องไปที่ตาแมวใช่ครับมันไม่ใช่ ยูริ แต่เป็.........
17K
