Gashapong Cupid เมื่อผมสุ่มกาชาเเล้วได้เป็นกามเทพ

“เอาล่ะนี่คือห้องทำงานของฉัน ต่อไปนายก็เรียกฉันตามปกติเหมือนเป็นรุ่นพี่ก็แล้วกัน ไม่ต้องไปเรียกท่านผอ. หรือท่านผู้ดูแลอะไรหรอกนะ คิดเสียว่าฉันเป็นเทพที่มาจุติก่อนคนหนึ่งก็พอ อีกอย่างพวกเราที่นี่ก็อยู่ในฐานะนักบวชผู้เผยแผ่คำสอนเหมือนกันทั้งนั้นแหละ”“อย่างนั้นผมขอเรียกว่าคุณถังก็แล้วกันนะครับ” กามเทพหนุ่มเริ่มรู้สึกดีกับกามเทพรุ่นใหญ่ที่ให้ความเป็นกันเองกับตน“เรียก ‘คุณ’ เหรอ?...มันดูห่างเหินไปหน่อยนะ เรียกฉันว่า ‘พี่ชาย’ น่าจะดีกว่า” ถังลู่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้กับกรจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ รอยยิ้ม และแววตามีเลศนัยของเทพหน้าสวยนั้นทำให้กามเทพหนุ่มถึงกับขนลุก“เฮ้ย! มะ...ไม่ดีหรอกครับคุณถัง คุณเกิดก่อนผมตั้งหลายร้อยปี แถมยังเป็นหัวหน้าของที่นี่ ยังไงผมก็ต้องให้ความเคารพคุณนะครับ แหะๆ” กรถอยหลังออกมาจากคนตรงหน้าอย่างรวดเร็ว พร้อมตอบกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ตอนนี้ใบหน้าของกรเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อแห่งความวิตกกังวล“แหมๆๆ ฉันแค่ล้อเล่นเองน่า ช่วงนี้มีแต่คนออกไปทำเควสที่โบสถ์ก็เลยเหลือแค่ฉันกับภารโรงเท่านั้น พอนายมาก็หายเหงาไปเยอะเลยล่ะ ดีใช่ไหมล่ะ” ถังลู่อธิบายพร้อมเผยรอยยิ้มทรงเสน่ห์ อันงดงามหวานหยดย้อยดั่งเทพธิดาลงมาโปรดให้กับชายหนุ่มตรงหน้า แม้แต่บรรยากาศรอบข้างก็เปล่งประกายวิ้งๆ อย่างกับเอฟเฟคเปิดตัวละครในอนิเมะอย่างไรอย่างนั้น‘กับดัก! นี่มันคือกับดักชัดๆ’ กรที่เห็นรัศมีความงามอันเจิดจ้าของผู้ดูแลโบสถ์ ก็ถึงกับต้องเตือนตัวเองว่าคนตรงหน้าแม้จะงดงามเพียงใด แต่เขาก็ยังเป็นผู้ชายอยู่ดีสุดท้ายกามเทพฝึกหัดก็รีบขอตัวลาไปห้องพักเพื่อไม่ให้ตกหลุมพรางกับดัก จนกลายเป็นเหยื่อของถังลู่ ท่าทางของกรนั้นเกร็งไปทั้งตัวพร้อมด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลนแปลกๆ แต่ยังไม่ทันที่กรจะก้าวออกไปพ้นประตูห้อง เสียงทุ้มของผู้ดูแลก็เรียกขานหยุดยั้งกามเทพหนุ่มเอาไว้เสียก่อน“เดี๋ยวก่อน ฉันมีเรื่องสุดท้ายจะบอกนาย” น้ำเสียงของถังลู่ในครั้งนี้ไม่ได้ล้อเล่น แต่กลับเป็นความจริงจังที่กรไม่อาจมองข้ามได้ เขาจึงตัดสินใจหันหลังกลับไปด้วยความกังวลอีกครั้ง“คุณถังมีเรื่องอะไรจะบอกผมอีกเหรอครับ?”“ไม่ว่าใครจะด่าว่าพวกเราเป็น ‘เทวดาตกสวรรค์’ แต่นายอย่าได้ย่อท้อเป็นอันขาด ทำเควสเสร็จเดี๋ยวนายก็ได้กลับไลเทนเนียแล้ว พยายามเข้าล่ะ กร” ถังลู่กล่าวให้กำลังใจเทพหนุ่มตรงหน้า พร้อมชูนิ้วโป้งขึ้นมาให้กำลังใจเขาด้วยก่อนที่จะหันหลังให้ แล้วยืนมองออกไปนอกหน้าต่างเงียบๆ“...ขอบคุณครับ” กรอึ้งไปเล็กน้อย เพราะเขานึกว่าจะโดนผู้ดูแลแทะโลมเสียแล้ว แต่กลับกลายเป็นว่าถังลู่ได้ให้กำลังใจกับตน ซึ่งนั่นก็ทำให้กรยังรู้สึกว่าคนคนนี้ไม่ได้ติดเล่นอย่างที่แสดงให้เห็นภายนอก เพราะอย่างไรแล้วเขาก็คือกามเทพที่ผ่านพ้นชีวิตเทพมาถึง 380 ปีแล้ว กรเดินออกมาจากอาคารหลักก็มาถึงตึกสองชั้นด้านหลัง ซึ่งมองไม่เห็นจากด้านหน้าถนน อาคารแห่งนี้คือที่พักสำหรับบุคลากรของโบสถ์แห่งนี้นั่นเอง มันเป็นอาคารสองชั้นทรงโคโลเนียลที่จะมีระเบียงทางเดินอยู่หน้าห้องทุกห้อง ส่วนบันไดขึ้นลงก็จะอยู่ที่ตรงกลางของตึก และมีห้องทั้งหมดถึง 16 ห้อง แม้ว่ารูปทรงของมันจะดูโบราณแต่อาคารแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นมาใหม่เป็นปูนทั้งหลัง ไม่ได้ใช้โครงสร้างไม้เช่นอาคารแบบโบราณ คนที่สร้างตึกหลังนี้คงชอบรูปแบบของอาคารเก่าอย่างแน่นอน“โอ้โห! มาดูใกล้ๆนึกว่าอยู่โรงแรมหรูสไตล์วินเทจ คุณถังนี่มีรสนิยมเหมือนกันนะเนี่ย” กรเปลยออกมาด้วยความชื่นชม เพราะเขาค่อนข้างถูกใจดีไซน์ของมันไม่น้อย กรขึ้นมาถึงชั้นสอง และเดินต่อไปจนถึงห้องหมายเลข 10 ซึ่งต่อไปจะเป็นห้องของเขา แต่ในขณะที่กามเทพหนุ่มเสียบกุญแจเข้าไปในรู ความทรงจำบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา ภาพที่ตัวเขาเองกำลังเปิดประตูห้องห้องหนึ่ง แต่เมื่อเปิดเข้าไปมันไม่ใช่ภาพของห้องรูหนูในวิมานกามเทพ แต่กลับเป็นห้องโถงที่กว้างใหญ่มีบันไดงดงามวนขึ้นไปถึงชั้นสอง ตรงหน้าของเขามีเปียโนสีดำตัวใหญ่ตั้งอยู่ และมีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเล่นเพลงที่ไพเราะจับใจ เพียงแต่ว่าจู่ๆกรก็กลับปวดหัวขึ้นมาอย่างแรง เขาถึงกับทรุดเข่าลงไปกับพื้น ตามด้วยลงไปนอนเกลือกกลิ้งบนพื้นอย่างทุรนทุราย“อีกแล้วเหรอ! ทำไม! ทำไมฉันถึงปวดหัวอีกแล้ว ภาพที่เข้ามาในหัวนี่มันคืออะไร?” กามเทพหนุ่มดึงทึ้งเส้นผมตัวเองหวังให้คลายความเจ็บปวด แต่ฟันของเขายังคงขบแน่นจากความทรมานที่เกิดขึ้น ดวงตาของชายหนุ่มแดงก่ำผิวหนังที่เสียดสีไปกับพื้นเริ่มถลอก เขาทรมานเกินกว่าจะเปล่งเสียงได้ ไม่อย่างนั้นคงจะตะโกนเรียกถังลู่ที่อยู่ตึกด้านข้างไปแล้ว ในใจของกรตอนนี้ว่างเปล่า เขาไม่ได้พยายามจดจำภาพที่เข้ามาในสมอง แต่เขาต้องการให้ความทรมานนี้หายไปแม้ว่าจะไร้ซึ่งหนทางก็ตาม ทันใดนั้นประตูห้องหมายเลข 9 ที่อยู่ด้านข้างสุดทางเดินก็เปิดออก ชายสวมแว่นตาวัยกลางคนตกใจกับสิ่งที่เขาเห็นเป็นอย่างมาก เมื่อเปิดประตูห้องออกมาก็พบกับคนนอนกลิ้งเกลือกทุรนทุรายอยู่กับพื้น แต่เขาก็สามารถตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว เขาพุ่งตัวเข้าไปนั่งข้างๆกร พร้อมกับประทับฝ่ามือลงบนหน้าอกกามเทพหนุ่ม“เปิดใช้งานสกิล! รักษา!” ชายสวมแว่นเปล่งถ้อยคำออกมา พร้อมแสงเรืองรองสีทองเปล่งประกายจากฝ่ามือนั้น แล้วรัศมีแสงอันศักดิ์สิทธิ์ก็แผ่กระจายไปทั่วร่างของกรอย่างรวดเร็ว ในตอนนี้กามเทพฝึกหัดรับรู้ได้ถึงพลังงานอันอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างกาย ความเจ็บปวดภายในหัวของเขาค่อยๆคลายลง บาดแผลตามร่างกายที่เกิดขึ้นขณะที่ตัวเขาเกลือกกลิ้งกับพื้นก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง ซึ่งมันรวดเร็วมากจนเหมือนกับว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน กรในตอนนี้นอนแผ่หลาอยู่กับพื้นพร้อมกับหายใจหอบเหนื่อย หลังผ่านความเจ็บปวดทรมานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สายตาของกามเทพหนุ่มในตอนนี้มองตรงขึ้นไปยังเพดานที่ไร้ฝ้า ซึ่งเขาก็เห็นเพียงแต่คานปูน และกระเบื้องหลังคาเท่านั้น ส่วนในใจก็รู้สึกโล่งอกทันทีที่ผ่านความเจ็บปวดนั้นมาได้“เป็นยังไงบ้าง? ตอนนี้” ชายวัยกลางคนกล่าวถามอย่างอ่อนโยน“เอ๋?...เอ่อ ก็ไม่ปวดหัวแล้วครับ คุณช่วยผมไว้เหรอครับ?” กรที่เพิ่งตั้งสติได้ เมื่อมีคนทักเขาจึงต้องเรียบเรียงความคิดสักครู่“ใช่ ผมใช้สกิลรักษาคุณเมื่อตะกี้เอง เดี๋ยวผมประคองคุณเข้าไปในห้องดีไหม?” ชายวัยกลางคนในเสื้อเชิ้ตขาวแขนยาวกับกางเกงสแล็ค บอกกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตร“อ่า...ครับ ขอบคุณครับ” กรที่ยังสับสนอยู่เล็กน้อยกล่าวตอบรับคำอาสาของผู้หวังดี ในที่สุดกรก็ได้เห็นภายในห้องพักห้องใหม่ของเขา หลังชายวัยกลางคนประคองเทพหนุ่มเข้ามา ห้องนี้ถูกตกแต่งไว้ด้วยสไตล์โคโลเนียลดั่งเช่นภายนอก เฟอร์นิเจอร์ทั้งหมดล้วนทำจากไม้ ดีไซน์ของพวกมันก็เหมือนของใช้เก่าแก่เมื่อ 100 – 200 ปีก่อน โดยเฉพาะเตียงนอนที่มีม่านสีขาวติดไว้ด้วยยิ่งทำให้ห้องนี้มีมนต์ขลัง“ห้องหรูอย่างกับโรงแรมห้าดาวเลยนะครับเนี่ย” กรกล่าวในขณะที่เขากำลังนั่งลงไปบนที่นอน“ก็ผู้ดูแลคนก่อนเขาชอบแบบนี้น่ะ พวกเราก็เลยพลอยได้ใช้ของดีไปด้วย คุณก็ใช้ของพวกนี้ระวังๆหน่อยแล้วกัน คุณถังเขาก็ยังอยากที่จะรักษาของพวกนี้ไว้นานๆเป็นที่ระลึกถึงผู้ดูแลคนก่อนด้วยล่ะนะ” ชายวัยกลางคนอธิบายที่มาที่ไปในอดีตของห้องพักแห่งนี้ ซึ่งท่าทางของเขาก็บ่งบอกชัดเจนว่าคิดถึงเรื่องราวในอดีตอยู่ไม่น้อย กรที่เมื่อคุยกับคนที่ช่วยเหลือเขาไว้มาสักพักก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้แนะนำตัวเลย ซึ่งเป็นการเสียมารยาทมากเขาจึงรีบกล่าวทันที แม้ว่ามันจะล่าช้าไปสักหน่อย“ผมชื่อกรณ์ เป็นกามเทพฝึกหัดครับ ต้องขอบคุณคุณมากที่ช่วยผมไว้”“อ้อ...เป็นกามเทพนี่เอง ส่วนผมชื่อเดวิด เป็นเทพแห่งการรักษา ระดับ 4 ครับ คุณโชคดีมากเลยนะที่ผมยังไม่ได้ออกไปทำเควสน่ะ” ชายวัยกลางคนแนะนำตัวด้วยอัธยาศัยดี“เอ๋? โชคดีงั้นเหรอครับ?”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 25

นิยายแนะนำ

Gashapong Cupid เมื่อผมสุ่มกาชาเเล้วได้เป็นกามเทพ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 25

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้