ย้อนอดีตกลับมารักเธอ

“ไม่มีอะไรหรอกพี่” บาสตอบแต่มีเหรอที่พี่น้ำจะเชื่อ เธอยังถามอีก “มันจะไม่มีอะไรได้ยังไง ตกลงเรากับยายทรายทะเลาะกันเหรอ? ถ้ามีเรื่องอะไรก็บอกพี่ได้นะ” พี่น้ำคิดว่าบาสคบกันทราย เธอกังวลว่าน้องชายจะทำอะไรให้ทรายไม่พอใจ จนถึงขั้นรังเกียจขนาดเอาพ่วงมาคืนในหนึ่งวัน“พี่น้ำ บาสไม่มีอะไรกับพี่ทรายจริงๆ ส่วนทำไมพี่ทรายถึงเอาพ่วงกลับมาคืน...บางทีเธออาจจะเหนื่อยเกินไปก็ได้ถึงเลิกขาย”“ยายทรายเป็นผู้หญิงลุยๆ เธอไม่ได้เป็นอย่างที่บาสพูดนะ”“จริงเหรอ?”“จริง”“แล้วสนิทกันมากหรือเปล่า”“ก็...ระดับหนึ่งนะ”“อ้อเหรอ ถ้างั้นคงรู้เรื่องทุกอย่างของพี่ทรายใช่มั้ย” “อ่า....” พี่น้ำเม้มริมฝีปาก ก่อนจะบอกว่า “พี่ไม่รู้เรื่องทุกอย่างของยายทรายหรอก เพราะอยู่คนละกลุ่มเพื่อนกัน แต่ก็พอรู้มาบ้าง มีอะไรเหรอ? บาสอยากจะรู้อะไรเกี่ยวกับยายทราย” “เปล่า บาสรู้จักพี่ทรายดีอยู่แล้วพี่ไม่ต้องกังวลหรอก” บาสส่ายศีรษะ พี่น้ำไม่รู้จริงๆถึงว่าไม่งั้นคงบอกเขาไปตั้งแต่ตอนแรก คงไม่ปล่อยให้ยืดเยื้อแบบนี้หรอก
บาสถอนหายใจก่อนจะเข้าไปในห้องครัว พี่น้ำยังเดินตามเข้ามา เธอมองไปที่น้องชายก่อนจะบอกว่า“ถ้ามีอะไรก็กลับไปคุยกับมันได้นะ ยายทรายไม่ได้เป็นคนใจแข็งหรอก ออกจะใจอ่อนด้วยซ้ำ” บาสมองพี่น้ำแล้วส่ายหน้า สงสัยเธอจะคิดไปว่าเขาถูกพี่ทรายบอกเลิกซึ่งความจริงมันไม่ใช่แบบนั้นเลยเด็กหนุ่มเปิดฝาชีดู ไม่มีอะไรมากนอกจากหมูทอดและปลาทอด เขาถอนหายใจก่อนจะถามพี่น้ำ “แล้วพ่อกับแม่ไปไหนเนี่ย พี่เมย์ก็ไม่อยู่ อยู่บ้านแค่พี่คนเดียวเหรอ” “ก็ไปจับปลาไง ส่วนยายเมย์วันนี้นึกไงไม่รู้ถึงได้ตามไปด้วย” พี่น้ำนั่งชันเข่า วันนี้เธอสวมกางเกงวอร์มสีดำของโรงเรียน ผมที่ถูกรวบไว้เป็นประจำปล่อยลงมาพาดไหล่ ทำให้เธอต่างจากตอนไปเรียนอย่างชัดเจน ลุคนี้เธอดูโตขึ้น“จริงดิ? พี่เมย์ไปจับปลาเนี่ยนะฝนจะตกหรือเปล่าเนี่ย” บาสหัวเราะก่อนจะตักข้าวใส่จานแล้วเริ่มลงมือทานอาหาร มันควรเป็นมื้ออร่อยเพราะอาหารทุกอย่างถูกปรุงโดยแม่หน่อย เเต่เขากลับรู้สึกว่ารสชาติมันไร้ซึ่งความอร่อย เขารู้สึกอยากจะคายออกมาแต่ยังฝืนทนกินไปจนหมด ในหัวยังมีแต่เรื่องของพี่ทรายนั่นทำให้เขากินอะไรไม่อร่อย มันแย่มากความรู้สึกอย่างนี้ ชีวิตก่อนเขาไม่ได้มีความรู้สึกแบบนี้เพราะงั้นตอนนี้เลยไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี สีหน้าเด็กหนุ่มค่อนข้างแย่ พี่น้ำเห็นบาสนิ่งเงียบนานจึงถามว่า “เป็นอะไร...กับข้าวไม่อร่อยเหรอ” “อร่อยสิ แต่มันรู้สึกเหงาแปลกๆเท่านั้นเอง” บาสปิดฝาชีก่อนจะลุกขึ้นพร้อมกับจานเปล่าในมือ พี่น้ำมองน้องชายเอาจานไปแช่น้ำแล้วถอนหายใจ เกิดเรื่องอะไรขึ้นระหว่างทั้งสอง? เรื่องนี้คงมีแต่พวกเขาเท่านั้นที่รู้ส่วนเธอที่อยากรู้ได้แต่ถอนหายใจ
บาสเดินจากบ้านไปทางสามแยก หลบอยู่ตรงหัวมุมดูร้านป้าชมพู วันนี้พี่ทรายช่วยป้าแกขายด้วย เด็กหนุ่มรู้สึกประหลาดใจยิ่ง เขาคิดว่าเธอจะนั่งร้องไห้อยู่ในห้องคนเดียวแต่สิ่งที่เห็นกลับไม่ใช่ เธอยังคงยิ้มให้กับลูกค้าและเสิร์ฟผัดหมี่ราวกับไม่มีอะไร“นั่นสินะ” เด็กหนุ่มถอนหายใจก่อนจะเดินกลับบ้าน บางทีเขาอาจคิดมากไปคนเดียว บางทีคนที่รู้สึกอาจมีแค่เขา สุดท้ายมันจึงกลายเป็นความรู้สึกฝ่ายเดียว... “เหมือนมีใครมองเลยแฮะ?” พี่ทรายหันไปมองหน้าบ้าน เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่เด็กหนุ่มเดินจากไป เขาจึงไม่เห็นใบหน้าของเธอ...ดวงตาของเธอยังเศร้าหมองไม่ต่างจากเมื่อวาน ถึงแม้จะเห็นเธอยิ้มแต่นั่นเป็นรอยยิ้มที่ไร้ความรู้สึก
บาสยืนอยู่หน้ากระจกบนชั้นสอง ใบหน้าไร้ซึ่งรอยยิ้ม มีเพียงดวงตาที่แสนเย็นชาเท่านั้น สักพักจึงยิ้มออกมาและหัวเราะกับตัวเองในกระจก “มันอาจจะเป็นเราที่คิดไปเองตั้งแต่แรก สุดท้ายมันก็เป็นอย่างนี้...เฮ้อบาสมึงนี่โง่จริง คิดเหรอว่าคนอย่างพี่ทรายที่หุ่นดีสูงขาวจะหันมาชอบ ดูตัวมึงสิเตี้ยกว่าเธอตั้งเยอะ ทุกครั้งที่อยู่ด้วยกันเธอต้องก้มหน้าลงมา ฮ่าฮ่า ฟังแล้วตลกชะมัด” เขาฉีกยิ้มกว้าง สักพักรอยยิ้มนั้นหายไป “ชีวิตที่สอง...เราควรที่จะทำให้พ่อแม่ภูมิใจเเทนที่จะมาสนใจความรัก รางวัลชีวิตที่ได้มาจะต้องไม่สูญเปล่า!” เด็กหนุ่มมองหน้าตัวเองในกระจกด้วยรอยยิ้ม มันไม่ใช่รอยยิ้มสมเพชตัวเองอีกต่อไปแต่เป็นรอยยิ้มที่แน่วแน่! ตอนนี้เขาได้ตัดสินใจแล้ว เป้าหมายนั่นคือการทำให้พ่อแม่มีชีวิตที่สุขสบายก่อนตาย บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลที่ย้อนเวลากลับมาตกเย็นบาสบอกกับที่บ้านว่ามีเรื่องอยากจะคุยด้วย ทุกคนมองหน้ากันแปลกๆ บาสอยากจะขายอะไรอีกหรือ? หรือว่ามีไอเดียใหม่ๆจะเสนออีก“มีอะไรเหรอลูก รีบๆพูดมาสิแม่จะได้กลับไปดูละคร” แม่หน่อยเร่งเร้า แกติดละครตอนเย็นมากช่วงนี้ “มีไอเดียใหม่อีกเหรอ รีบๆพูดมาสิพ่อรอฟังไม่ไหวแล้ว รู้มั้ยว่าตอนนี้พ่อขายได้วันละเท่าไหร่ ห้าพัน! พ่อข่ายได้วันละห้าพัน!” ใบหน้าของพ่อรุ้งในตอนนี้เต็มไปด้วยความสุข เงินที่แกได้มาแต่ละวันมากกว่าทำนาทั้งปีซะอีก แล้วแบบนี้จะไม่ให้แกดีใจได้ยังไง แต่ถึงแม้จะรายได้ดียังไงแต่พ่อรุ้งยังไม่เลิกอาชีพทำนา แกยังไปดูไร่นาบ่อยๆ“บาสจะเปิดร้านจิ้มจุ่มในตลาด” บาสพูดความในใจออกมา“จะเปิดร้านในตลาด? นั่นต้องใช้เงินมากเลยไม่ใช่เหรอ บาสมีเงินพอหรอลูก” แม่หน่อยถามด้วยความเป็นห่วง“มีพอสิครับ เงินจากขายหมูปิ้งไม่ใช่น้อยๆนะ”“แล้วบาสจะเลิกขายหมูปิ้งหน้าโรงเรียนเหรอ?” พี่เมย์ถาม“ใช่”“เอ้าทำไมล่ะ ก็ขายดีออกนี่นา ลูกค้าติดแล้วเสียดายแย่” “จะเอาเวลาที่ไหนไปขาย บาสจะต้องไปเรียนโรงเรียนที่ตลาด กว่าจะขายหมดรถสองแถวก็ออกไปแล้ว นอกซะจากว่าซื้อรถมาขับเอง แต่ใช่ว่าจะไปทันเสมอไป บาสเลยเลิกขายน่ะพี่” ใช่บาสไม่มีเวลามาขายหน้าโรงเรียนแล้ว หลังจากเข้าเรียนมัธยมปลายคงไม่เหมือนเก่า ถ้าขายแล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปโรงเรียน“อย่างนี้นี่เอง...แล้วทำไมไม่ให้แม่ขายแทนล่ะ” “จะบ้าเหรอพี่ พี่ไม่สงสารแม่ไง” บาสไม่เห็นด้วย มันก็เป็นอีกวิธีหนึ่งที่ทำได้แต่เลือกไม่ทำ จะให้แม่หน่อยยืนปิ้งหมูทั้งทอนเงินลูกค้าเหรอ? ไม่นั่นมันหนักเกินไป แม่อายุมากแล้วทำไม่ไหวหรอก“แม่ไม่เป็นไรหรอกลูก แค่ปิ้งหมูปิ้งเอง” ถึงแม้แม่หน่อยจะยืนกรานว่าไม่เป็นไร แต่เขาก็ไม่เห็นด้วยเด็ดขาด“แล้วลูกจะขายที่ไหนล่ะ” พ่อรุ้งถาม “หลังโรงเรียนโนนเหล็กครับ” บาสตอบ “ที่นั่นเป็นตึกแถวสามชั้น ราคาน่าจะไม่แพงมาก” “สามชั้น! นั่นมันต้องแพงมากเลยไม่ใช่เหรอ? เราเช่าแค่ชั้นล่างก็พอล่ะมั้ง” แม่หน่อยเป็นกังวล เเกไม่ค่อยรู้เรื่องเหล่านี้นัก เมื่อได้ยินว่าสามชั้นก็คิดไปต่างๆนาๆ ว่ามันต้องเป็นเงินหลายหมื่น “บาสกะว่าจะพักอยู่ที่นั่น จะเปิดร้านตอนเย็นปิดร้านก็ดึกดื่นเที่ยงคืนถ้ากลับบ้านคงไม่มีเวลาพักผ่อน ถ้าทำแบบนั้นบาสคงไม่มีเวลาเรียนหรืออ่านหนังสือ วิธีที่บอกจะทำให้บาสมีเวลาพักผ่อนและไม่ต้องขึ้นรถจากบ้านไปโรงเรียน อ้อพี่น้ำพี่เมย์ด้วยนะ ย้ายมาอยู่ด้วยกันเลย”บาสบอกความในใจออกไป ใจจริงอยากจะเปิดร้านเนื้อย่าง แต่เมื่อมองเงินในบัญชีที่มีอยู่ทำให้เขาล้มเลิกความคิดนั้นไป ตอนนี้ทำสิ่งที่ทำได้ไปก่อนหลังจากนั้นจึงจะขยับขยาย แม่หน่อยกับพ่อรุ้งมองหน้ากัน ถ้าหากทำอย่างที่บาสบอกก็จะประหยัดค่ารถเด็กสามคน และจะเอาเงินตรงนั้นไปช่วยบาสในการจ่ายค่าเช่า เมื่อทบทวนเรื่องที่ลูกชายบอกทั้งสองก็ถอนหายใจ พ่อรุ้งมองหน้าบาส ถามให้แน่ใจว่า “มันจะขายได้จริงๆใช่มั้ย ไอ้จิ้มจุ่มเนี่ย”“ขายได้สิพ่อ รู้มั้ยว่าตรงนั้นน่ะทำเลดีมาก อีกอย่างบาสก็ขายแค่ชุดละ 79 บาทเท่านั้น”“เอ้าแล้วมันจะได้กำไรเหรอ ขายถูกซะขนาดนั้น” แม่หน่อยเป็นกังวล กลัวว่าลูกชายจะไม่ได้อะไร “ได้สิครับ ราคานี้เป็นราคาปกติแล้ว อีกอย่างหนึ่งถ้าเรามีที่ซื้อเนื้อหมูและผักที่ถูกลงนั่นจะช่วยได้เยอะเลย” การขายพวกหมูกระทะหรือจิ้มจุ่มย่างแรกเลยคือแหล่งวัตถุดิบ วัตถุดิบจำต้องสัมพันธ์กับราคาขาย ถ้าไม่งั้นแล้วเราจะไม่ได้กำไรเลย มีร้านเนื้อย่างร้านใหญ่อยู่ มีโต๊ะประมาณห้าสิบถึงเจ็ดสิบโต๊ะ แต่ทว่าเขากลับไม่ได้กำไรเลย หมดไปกับค่าเช่าที่และวัตถุดิบราคาแพงรวมถึงพนักงานหลายคน นั่นเป็นสิ่งที่บาสได้เรียนรู้จากเจ้านาย ถึงแม้เขาจะเป็นกรรมกรแบกหาม แต่ช่วงหนึ่งก็เคยเป็นเด็กเสิร์ฟร้านเนื้อย่าง สุดท้ายร้านที่ว่าก็ปิดตัวลงเพราะจ่ายค่าเช่าที่ไม่ไหว ส่วนหลังจากนั้นบาสไม่รู้เรื่อง
เมื่อตกลงกันได้วันรุ่งขึ้นพ่อรุ้งก็พาไปย้งตึกแถวที่ว่า คนที่ตามมาด้วยคือพี่น้ำกับพี่เมย์ ดูเหมือนสองสาวอยากจะมาดูชั้นบนสำหรับนอน เจ้าของตึกเป็นชายวัยสี่สิบชื่อว่าปิง ลุงเป็นคนที่ตลาดมีที่ดินมากมาย ชีวิตนี้แกคงไม่ต้องทำอะไรเพียงนอนกินค่าเช่าอย่างเดียวก็สบายแล้วบาสเข้าไปในตึก ข้างในพอที่จะจุโต๊ะได้ห้าถึงหกโต๊ะสบาย อีกทั้งยังเอาโต๊ะออกมาวางตรงทางเท้าได้อีกสี่โต๊ะ ถือว่าไม่เลวเลย ชั้นบนสองชั้นเป็นห้องนอนกว้างๆ มีห้องน้ำในแต่ละชั้นแบ่งกันอย่างชัดเจน ติดแอร์เย็นฉ่ำสบาย ส่วนราคาค่าไฟนั้นคงแพงหูฉี่ พี่น้ำกับพี่เมย์รู้สึกชอบห้องที่ว่ามาก ปฏิเสธไม่ได้ว่าพวกเธอเป็นผู้หญิงต้องการความส่วนตัว และห้องที่ว่านี่ก็ดีกว่าที่บ้านมากที่เป็นห้องนอนรวม แต่ถึงอย่างนั้นทั้งสองก็ต้องนอนด้วยกันอยู่ดี ซึ่งก็ไม่ได้คัดค้านอะไร เมื่อดูชั้นบนจนพอใจบาสก็ลงมาชั้นล่าง ห้องโล่งๆสีขาว หลอดไฟขาวดูสว่างจ้าเกินไป บาสอยากจะปรับปรุงร้านสักเล็กน้อยแต่ยังไม่ลืมว่าต้องซื้อโต๊ะและอุปกรณ์อื่นๆอีก“เป็นไงชอบหรือเปล่า” ลุงปิงถามพร้อมกับถูมือไปมา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่39 ก้าวต่อไป

คล้ายกับเรื่องย้อนอดีตกลับมารักเธอ ที่คุณอ่าน

ย้อนอดีตกลับมารักเธอ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่39 ก้าวต่อไป

คล้ายกับเรื่องย้อนอดีตกลับมารักเธอ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้