ตอนที่23
พี่น้องร่วมสาบาน
แม้ไม่อาจใช้ทักษะจิตปราณประสานเช่นเดียวกับหลงจิวเมิ่งแต่ต้าฮวนนั้นนับเป็ผู้เชี่ยวชาญพื้นฐานในการรักษาที่แท้จริงมากกว่าหลิงจิวเมิ่งอยู่หลายส่วนโอสถบำรุงปราณหนึ่งเม็ดถูกบีบผสมรวม ก่อนจะใช้ลมปราณอัดประสานบดบี้...หนึ่งโอสถหนึ่งพิษร้ายเข้าสู่ปลายเข็มเงินเล่มที่ปักค้างแม้ปรสิตจะแฝงตัวอยู่ในเส้นชีพจรแต่การไหลเวียนโอสถบำรุงปราณยังต้องอาศัยโลหิตนำพา ต้าฮวนกดลมปราณควบคุมมิให้โลหิตไหลเวียนสะดวกทำให้โอสถผสมที่ส่งเข้าไปรวมรั้งไม่แตกกระจาย เส้นชีพจรที่ได้รับโอสถบำรุงฟื้นฟูก่อเกิดเป็ลมปราณขุมหนึ่ง ซึ่งยังมิถูกดูดซึมฝึกฝนภายในร่างแต่ต้าฮวนไม่อาจควบคุมปริมาณพิษหยินที่นำส่งแม่นยำดุจเดียวกับหลงจิวเมิ่งที่ใช้ทักษะจิตปราณประสานจึงอัดใส่เข้าไปจนเต็มแน่นในคราเดียว
เหล่าปรสิตแหวกว่ายจากทุกจุดที่หลงเหลือมารวมตัว ด้วยพวกมันเห็นลมปราณจำนวนมากต่างอาหารโอชะแหวกพุ่งเข้าสูบกินด้วยความกระหายอยาก แต่ลมปราณอัดแน่นไปด้วยพิษหยินในทุกส่วนเมื่อตัวแรกกินจนเกินพอดีกลายเป็ร่างแตกะเิตกตาย แต่ซากที่แตกมิได้หยุดเพียงนั้นด้วยลมปราณที่ผสมรวมทั้งพิษและลมปราณส่วนเกินกลับฟุ้งกระจายมีสภาพดุจเดียวกับพิษโอสถของจิตปราณประสานกลายเป็ห่วงโซ่สังหารให้ปรสิตที่ตามหลังเข้ามาติดกับโดยง่าย
จุดแต้มแดงของพลังหยางเคลื่อนรวมปูดบวมบริเวณเข็มเงินเล่มที่เจ็ดอย่างรวดเร็วก่อนจะยุบตัวลงด้วยความไวไม่แตกต่าง แต่ผลพิษที่ใส่เข้าไปจนมากเกิน กลับทำให้จุดชีพจรเริ่มแปรเปลี่ยนเป็สีฟ้าอมม่วงมากเข้าไอเย็นจึงเริ่มจับตัวเป็เกล็ดขาวห่อหุ้ม
ต้าฮวนสมกับที่ศึกษาตำรารักษามานานกว่าง้างปากของหลงหย่งฝูยัดเอาโอสถสลายพิษพร้อมด้วยตัวยากระตุ้นลมปราณ ตั้งใจฟื้นฟูชีพจรพร้อมเร่งขจัดพิษในคราวเดียวก่อนจะใช้ลมปราณผลักดันโอสถผสมให้ไหลลงไปในลำคอ แต่เพียงโอสถยังมิมั่นใจว่าจะดีพอต้าฮวนจึงอัดกำปั้นกระแทกลมปราณพุ่งตรงเข้าไปบริเวณกลางหน้าอก ส่งผลราวสายฟ้าแล่นจี้ไปยังหัวใจที่หยุดนิ่งให้เริ่มขยับเคลื่อนไหวอีกครั้ง
เมื่อการฟื้นคืนชีวิตสำเร็จ ต้าฮวนจึงกลับมาจับจ้องไปที่จุดแต้มแดงบริเวณเข็มเงินเล่มสุดท้ายการเฝ้ารอคอยด้วยสมาธิเกินขอบขั้นที่เคยกระทำมาก่อนในชีวิตทำให้เวลาแต่ละเสี้ยววินาทีที่ผ่านพ้นตรงหน้าของต้าฮวนล้วนรู้สึกยืดยาวออกไปอย่างไม่อาจบรรยาย
“หายไปแล้ว” ต้าฮวนเผลออุทานออกมาด้วยความตื่นเต้นเมื่อเห็นว่าแต้มแดงของหยางหมดไปจากจุดชีพจรลมปราณทุกจุดเรียบร้อยซึ่งหมายถึงปรสิตน่าจะถูกทำลายจนหมดสิ้นแล้ว
แม้หนึ่งบ่วงปมถูกขจัดแต่พิษหยินร้ายแรงยังคงอยู่ โอสถขจัดพิษที่ใช้ก่อนหน้าทำได้เพียงแค่ขจัดพิษส่วนน้อยเท่านั้น หากผู้รักษาเป็หลงจิวเมิ่งก็อาจจะยังมือไม้ปั่นป่วนเพราะขจัดหนึ่งจุดกลับก่อปัญหาอีกหนึ่งจุด แต่ต้าฮวนเข้าใจเื่การรักษาถ่องแท้กว่าการใช้พิษเมื่อมาถึงขั้นนี้ล้วนเบาใจลงไปกว่าหกส่วน การลงมือกลายเป็คล่องแคล่วยิ่งขึ้นจากหัวใจที่เต้นรัวเริ่มที่จะเข้าสู่ภวังค์สมาธิ หลังจากนี้ไม่จำเป็ต้องอาศัยพลังจิติญญาอีกเข็มเงินเล่มสุดท้ายถูกคีบออกจากร่างของหลงหย่งฝู ก่อนจะแทนที่ด้วยเข็มกลวงระบายโลหิตพิษซึ่งต้าฮวนพกติดตัวเอาไว้เสมอ ปลายแหลมถูกเสียบปักเข้าไปตรงตำแหน่งเส้นโลหิตดำ โดยรอบบริเวณที่โลหิตคลั่งอยู่ก่อนหน้าเพราะถูกลมปราณบีบอัดเอาไว้ด้วยความแม่นยำ โลหิตที่ปะปนพิษหยินรุนแรงส่วนใหญ่ถูกระบายออกในทันทีแต่เพียงไม่กี่ลมหายใจต่อมาปลายเข็มกลวงก็กลายเป็อุดตันด้วยโลหิตที่ควบแน่นจนกลายเป็น้ำแข็งแต่เมื่อมาถึงขั้นตอนนี้ต้าฮวนเพียงแค่ถอนดึงและสับเปลี่ยนเข็มกลวงระบายโลหิตเล่มใหม่ หาได้ลำบากหรือหวาดเสียวเช่นก่อนหน้า
หลังจากระบายโลหิตเสียออกไปหลายรอบพร้อมป้อนโอสถสร้างโลหิตเพิ่มเติม ร่างของหลงหย่งฝูค่อยเริ่มปรากฏเืฝาดขึ้นมาทีละน้อยไอเย็นที่แผ่ออกเบาบางลงจนแทบจะไม่หลงเหลือ หลังจากเข็มกลวงระบายโลหิตถูกสับเปลี่ยนอีกสองรอบเรี่ยวแรงที่ฮึดฝืนของต้าฮวนก็มาถึงจุดสิ้นสุดแม้ปลายนิ้วยังคงจับค้างอยู่ที่จุดแมะของหลงหย่งฝู แต่ศีรษะกลับคล้อยหนักลงต่ำ ฟุบหลับลงไปทั้งอย่างนั้น
จากแรกเริ่มเข้าสู่ราตรีกาลผันเปลี่ยนเป็ดวงสุริยันขึ้นเด่นเกือบกลางศีรษะ จนกระทั่งราตรีกาลอีกค่ำคืนมาเยือนเวลานี้กำลังจะเข้าสู่่ของยามเบ้า(ตีห้า)ของวันที่สองผู้ที่ฟื้นตื่นขึ้นมาเป็คนแรกจากทั้งสามชีวิตคือหลงจิวเมิ่ง
เด็กหนุ่มแววตาหมองเศร้ามองดูร่างที่หลับใหลของผู้เป็บิดาด้วยความรู้สึกผิดแม้บิดาของตนรอดจากความตายฟื้นคืน แต่คงไม่อาจกลับสู่เส้นทางฝึกฝนซึ่งก็มิต่างจากชีวิตก่อนแม้แต่น้อย
...ข้าเร่งร้อนจนเกินไป ประเมินวิถีของปรสิตร้ายพวกนี้ผิดไปไม่คิดว่าพวกมันมิได้อยู่แค่ชีพจรหัวใจ ทำให้คำนวณวิธีการผิดพลาดไปไม่อาจรักษาให้ท่านพ่อฟื้นคืนเป็ปกติ ช่างโง่งมยิ่งนัก
เมื่อเห็นว่าหน้าอกของบิดาตนเองสะท้านขึ้นลงสม่ำเสมอ หลงจิวเมิ่งจึงเลื่อนสายตาแปลกพิกลมายังร่างของต้าฮวนที่นอนฟุบร่างท่อนบนอยู่บนเตียงด้านข้างบิดาตนเอง
...เหตุใดเ้าต้าฮวนจึงสลบไสลราวกับหมดสิ้นเรี่ยวแรงเช่นนี้สิ่งที่ข้ากำชับก็เพียงแค่ให้ถอนดึงเข็มเงินออกเท่านั้นนี่นา
ความสงสัย ทำให้หลงจิวเมิ่งกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้อง จึงค่อยพบว่ามีเข็มและโลหิตพิษแห้งตกอยู่บนพื้นเป็จำนวนมากรวมถึงหากมองดี ๆ บนเตียงเองก็พบเช่นกัน
...นี่เ้าต้าฮวนมันทำอะไรกันแน่
หลงจิวเมิ่งไม่รีรอ เบียดร่างที่ยังคงหลับอยู่ของต้าฮวนออก พลางชะโงกร่างสอดแทรกเข้าไปตรวจสอบชีพจรของผู้เป็บิดาในทันที
“์...ลมปราณในร่างของท่านพ่อฟื้นคืนกลับมาได้อย่างไรกัน”หลงจิวเมิ่งเอ่ยพลางเขย่าร่างของต้าฮวนโดยแรง
“งืม งืม วันนี้พอแล้ว พอแล้ว ข้าขอนอนต่ออีกหน่อยน่า...”ต้าฮวนเอ่ยละเมอสลึมสะลือก่อนจะฟุบกลับไปบนเตียงเช่นเดิม
“ไม่ได้ ไม่ได้ เวลานี้พวกเราต้องฉลองกันแล้ว” ใบหน้าของหลงจิวเมิ่งกลายเป็เบิกบานตื่นเต้น
ต้าฮวนที่ถูกปลุกซ้ำซากยังคงสะลึมสะลือ เงยศีรษะขึ้นมาหันมองซ้ายทีขวาทีพลางขยี้ตาชมดูด้วยความแปลกใจ “เกิดอะไรขึ้นกัน ทำไมข้าถึงอยู่ที่นี่ได้ละ”
“เป็ข้าต่างหากที่ต้องถามเ้าว่าเกิดอันใดขึ้น”หลงจิวเมิ่งยกนิ้วโป้งให้กับต้าฮวน “เหตุใดท่านพ่อของข้าถึงได้กลับมามีชีพจรลมปราณเป็ปกติอีกครั้งกัน”
“อา...ใช่แล้วข้ารักษาท่านอาหย่งฝูอยู่” ต้าฮวนอุทานดังก่อนจะลุกพรวดขึ้นไปจับดูชีพจรของหลงหย่งฝูดุจเดียวกับที่หลงจิวเมิ่งกระทำก่อนหน้าก่อนจะแสดงความตื่นเต้นยินดีออกมา ดุจเดียวกับที่หลงจิวเมิ่งกระทำหลังจากนั้นสองสหายรักต่างรู้ตัวว่าเสียงดังจนเกินไป จึงเห็นพ้องทยอยออกไปสนทนากันยังอีกห้องหนึ่งปล่อยให้คนป่วยที่ยังไม่ฟื้นคืนดีได้หลับใหลอย่างสงบ
การพูดคุยเื่ราวการรักษาเป็ไปอย่างออกรสออกชาติแม้ชีวิตก่อนหลงจิวเมิ่งจะรับรู้อยู่เต็มอกว่าต้าฮวนนั้นมีความสามารถเป็นักปรุงโอสถที่เก่งกาจแต่กลับไม่คิดว่าในวัยเท่าเทียมกับตนเองเวลานี้ต้าฮวนก็ฉายแววความเป็เ้าแห่งโอสถให้เห็นแล้ว แถมบุคคลที่ต้าฮวนช่วยรักษาจนฟื้นคืนราวปาฏิหาริย์ยังเป็บิดาของตนเองอีก หลงจิวเมิ่งไม่มีถ้อยคำหรือสิ่งของใดติดตัวซึ่งล้ำค่าพอตอบแทนต้าฮวนหากทำเพียงสำนึกขอบคุณอยู่แต่ในใจ ก็มิใช่นิสัยดั่งเดิมที่เปิดเผยตรงไปตรงมาดั่งคำมีคุณต้องทดแทนมีแค้นต้องชำระ ของเหล่าสหายบนเส้นทางมิจฉาชีพร่วมพเนจรในชีวิตก่อน
“ต้าฮวน หากข้าจะขอสาบานเป็พี่น้องกับเ้าเ้าเห็นว่าเป็เช่นไร”
“สาบานเป็พี่น้อง นี่เ้ามิได้พูดเล่นใช่มั้ย”
“แน่นอน”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ประเสริฐ ประเสริฐยิ่งนัก มีหรือที่ข้าจะปฏิเสธถ้าเช่นนั้นวันนี้ข้าจะได้เป็พี่ใหญ่แล้วละสิ”
“เดี๋ยว ๆ ใครกันยกให้เ้าเป็พี่ใหญ่”
“ก็ข้าอายุมากกว่าเ้า ข้าก็ต้องมีศักดิ์เป็พี่ใหญ่”
“เ้า...เ้า เดี๋ยวก่อน ...”
แม้ทั้งสองจะถกเถียงกันไปมาอีกพักใหญ่แต่สุดท้ายการสาบานเป็พี่น้องของทั้งสองก็เกิดขึ้น ท่ามกลางรุ่งสางอันหนาวเหน็บบึงน้ำแข็งงดงามสะท้อนแสงแรกของวัน อาบร่างของพี่น้องร่วมสาบานที่พร้อมจะตายแทนกันได้จนเรืองรองอล่ามราวกับเป็นิมิตรหมายอันดีจากสวรง์
“ต้าฮวน...ความฝันสูงสุดบนเส้นทางฝึกตนของเ้าคือสิ่งใดกัน”
“เรียกพี่ใหญ่ต้าฮวนถึงจะถูก”
“อย่าเื่มากน่า พี่น้องที่เท่าเทียม ก็คือเท่าเทียม”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ในเมื่อน้องเล็กเ้าอยากรู้...”
“หากเ้ายังคงเล่นไม่เลิกข้าจะอุดปากเ้าด้วยก้อนหิมะกำนี้”
“ตกลง ตกลง ไม่เล่นก็ไม่เล่น ข้าใฝ่ฝันจะเป็นักปรุงโอสถที่เก่งกาจที่สุดบนปฐี”
“อืม ถ้านั้นคือฝันของเ้าข้าก็จะช่วยให้มันเป็จริงให้ได้ในสักวัน”
“พูดได้ดี เมื่อเ้ารู้ความใฝ่ฝันของข้าข้าเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าความฝันสูงสุดบนเส้นทางฝึกตนของเ้าละคือสิ่งใด”
“อืม ข้า้าที่จะปกป้องบุคคลที่ข้ารักทุกคนบนโลกนี้มิให้มีผู้ใดกล้ามารังแก”
“ความฝันของเ้ามันไม่เข้าใจยากไปหน่อยรึ””
“หากเอ่ยเช่นเมื่อครู่ก็คงเข้าใจยากแต่หากบอกว่าข้าจะกลายเป็เซียนะที่ไม่มีผู้ใดหาญกล้าต่อกรคงจะเข้าใจง่ายกว่าสินะ”
“หาเซียนะ สิ่งนั้นมีจริง ๆ ใช่มั้ย”
“แน่นอน เพียงแต่หนทางที่จะเดินไปถึงนั้นคงมิใช่ในเร็ววันนี้”
“งั้นข้าจะขอป็นพลัง ช่วยเ้าให้ไปถึงสิ่งที่ฝันได้เช่นเดียวกันโอสถยากเย็นเพียงใดที่ช่วยหนุนเสริม รับรองว่าจะปรุงให้โดยคิดราคาย่อมเยาว์”
“ย่อมเยาว์” หลงจิวเมิ่งเอ่ยพลางถลึงจาโต อ้าปากค้าง
“เออ เออ ไม่คิดก็ไม่คิด”
“เช่นนี้จึงตกลง” หลงจิวเมิ่งรับคำก่อนที่ทั้งสองจะหัวเราะร่าเสียงดังพร้อม ๆ กัน
การสนทนาหยุดลง เมื่อหลงจิวเมิ่ง จู่ ๆ ก็ลุกพรวด เดินกลับเข้าไปภายในเรือนไม้ก่อนจะกลับออกมาพร้อมด้วยตำราโอสถปึกหนึ่งที่ตนเองเขียนขึ้นก่อนหน้า นำมาวางไว้ที่ด้านข้างต้าฮวน“เ้าจงศึกษาสิ่งเหล่านี้ให้ดีหากไม่เข้าใจก็มาสอบถามข้าได้ใน่เวลาหนึ่งเดือนนี้”
ต้าฮวนรับตำราโอสถพิษมาจากหลงจิวเมิ่งด้วยสำนึกขอบคุณ
“จำเอาไว้ แค่่หนึ่งเดือนนี้เท่านั้น เพราะหลังจากเข้าสู่ฤดูพายุหิมะข้าจำเป็ต้องออกเดินทางไกล เพื่อค้นหาสิ่งของวิเศษชิ้นหนึ่ง”
“เ้าอยากให้ข้าติดตามไปด้วยไหม”
“ไม่จำเป็ ข้าไปคนเดียวจะเคลื่อนไหวง่ายกว่าอีกทั้งข้าเองก็มิได้คาดหวังว่าจะกระทำสำเร็จทั้งสิบส่วน เพราะสถานที่ซึ่งข้าจะไปนั้นอันตรายยิ่ง”หลงจิวเมิ่งมองดูฝ่ามือของตนเอง พลางนึกไปถึงอุปกรณ์ที่เคยฝากให้ต้าฮวนจัดสร้าง “แล้วก็อีกเื่ข้า้าให้เ้าเร่งช่างตีเหล็กนำสิ่งของที่ข้าไหว้วานจัดสร้างส่งมอบให้ทันก่อนที่ข้าจะออกเดินทาง”
“เื่นั้นไม่มีปัญหาไว้ใจข้าได้”
การสนทนายืดยาวต่อไปอีกเล็กน้อย ต้าฮวนจึงเป็ฝ่ายเอ่ยขอตัวจากไปเพราะก่อนออกมา มิได้แจ้งต่อบิดาตนเองเอาไว้ก่อน จึงเกรงว่าผู้เป็บิดาตอนนี้จะห่วงพะวงส่วนหลงจิวเมิ่งเมื่อต้าฮวนจากไปแล้ว ก็กลับไปนั่งเฝ้าหลงหย่งฝูที่ยังคงหลับใหลอยู่ที่ข้างเตียงด้วยความรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ
![[จบแล้ว] คุณหนูสี่ สตรีเปื้อนเลือด](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731471996_45211510.webp)
324K
