ขบวนคาราวานเคลื่อนตัวเข้าสู่ใจกลางช่องเขาวายุคลั่งอันเลื่องชื่อด้วยความเชื่องช้าและระมัดระวังสูงสุด ประหนึ่งเงามดที่คลานอยู่บนฝ่ามือของั์หลับใหล สองฟากฝั่งบัดนี้คือหน้าผาสูงชันที่บดบังแสงตะวันยามบ่ายจนเกือบมิดชิด สาดเงาทะมึนลงมาปกคลุมเส้นทางเบื้องหน้าจนดูอึมครึม เส้นทางยิ่งคดเคี้ยวและขรุขระยิ่งกว่าเดิม ลมกระโชกแรงพัดผ่านช่องเขาเป็ระยะๆ ส่งเสียงหวีดหวิวโหยหวน ราวกับเสียงคร่ำครวญของภูตผีปีศาจที่สิงสถิตอยู่ในหุบเขาแห่งนี้ บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดันและความเงียบงันอันน่าอึดอัดชนิดที่ทำให้หายใจแทบไม่ออก เหล่าทหารยามคุ้มกันต่างกุมอาวุธในมือไว้มั่น สายตาคมกล้าดุจเหยี่ยวกวาดมองไปตามซอกหลืบชะง่อนผาและเงามืดรอบตัวอย่างไม่วางตาแม้แต่วินาทีเดียว
ฮ่าวหรานซึ่งนั่งอยู่ในเกวียน ััได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งขบวนราวกับใยแมงมุม เขามองลอดช่องหน้าต่างเล็กๆ ออกไป เห็นเพียงโขดหินรูปร่างประหลาดพิสดารและเงาไม้ที่ดูบิดเบี้ยวน่าสะพรึงกลัวในแสงสลัว หัวใจดวงน้อยเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เขากำมือแน่น พยายามโคจรพลังลมปราณ "ชำระกายา" อันแสนพื้นฐาน เพื่อรักษาความสงบของจิตใจที่เริ่มสั่นไหว
เฉินหลิวยังคงนั่งนิ่งอยู่ข้างๆ บุตรชาย ประหนึ่งรูปสลักหยกอันงดงาม ดวงตาของนางสงบเยือกเย็นไร้ระลอกคลื่น แต่กลับแฝงไว้ด้วยประกายแห่งความระมัดระวังภัยขั้นสูงสุด นางวางมือข้างหนึ่งบนตักอย่างผ่อนคลาย หากแต่ฮ่าวหรานผู้คุ้นเคยกับมารดา สังเกตเห็นว่าปลายนิ้วเรียวของนางขยับเล็กน้อยเป็ครั้งคราว ราวกับกำลังประเมินหรือััถึงระลอกพลังงานบางอย่างที่มนุษย์ธรรมดามิอาจรับรู้ได้
พลัน! ในชั่วพริบตาที่ทุกสิ่งดูเหมือนจะสงบนิ่งที่สุด!
หวีดดดดดดดด!
เสียงนกหวีดแหลมสูงเสียดแทงแก้วหู พลันดังสะท้อนก้องมาจากยอดผาเบื้องบน! เสียงนั้นคมกริบและเต็มไปด้วยจิตสังหาร!
ก่อนที่ใครในขบวนคาราวานจะทันได้ตั้งตัวหรือเข้าใจว่าเกิดสิ่งใดขึ้น! ห่าฝนแห่งความตายก็ได้โปรยปรายลงมา! ลูกธนูจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งแหวกอากาศลงมาราวกับอสรพิษร้าย! เป้าหมายของมันแม่นยำอย่างน่าสะพรึงกลัว มุ่งเน้นไปที่ส่วนหน้าและส่วนท้ายของขบวนคาราวาน! เล็งสังหารเหล่าทหารยามและอาชาลากรถเป็หลัก!
"ศัตรูโจมตี! ศัตรูโจมตี!" เสียงะโโหวกเหวกด้วยความตื่นตระหนกดังขึ้นจากหลายทิศทาง!
พร้อมกันนั้น! เงาร่างของกลุ่มคนในชุดหนังสีเข้มทะมึนก็ปรากฏตัวขึ้นจากหลังโขดหินและตามซอกหลืบผาราวกับภูตผี! พวกมันเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเป็ระเบียบแบบแผน เข้าปิดล้อมเส้นทางทั้งด้านหน้าและด้านหลังของขบวนคาราวานไว้โดยสมบูรณ์ในเวลาเพียงชั่วอึดใจ! ดวงตาของพวกมันทุกคู่ฉายแววดุดัน ป่าเถื่อน และกระหายเื!
"บัดซบ! พวกมันคือ... โจรป่าวายุทมิฬ!" เสียงร้องด้วยความหวาดกลัวสุดขีดดังมาจากพ่อค้าคนหนึ่ง ชื่อเสียงอันโเี้ของพวกมันเป็ที่เลื่องลือไปทั่วเส้นทางสายนี้!
ความโกลาหลปะทุขึ้นทันที! อาชาส่งเสียงร้องด้วยความตื่นตระหนก พยายามดิ้นรนสะบัดตัวอย่างบ้าคลั่ง เหล่าพ่อค้าและนักเดินทางที่ปราศจากพลังป้องกันตัวต่างส่งเสียงร้องด้วยความหวาดกลัว พยายามหาที่กำบังภายในเกวียนของตนอย่างสิ้นหวัง!
"ทุกคนอยู่ในความสงบ! อย่าแตกตื่น! รวมกลุ่มกันไว้!" ลุงหลิวะโสั่งการ แม้ใบหน้าจะซีดเผือดไร้สีเื แต่ก็พยายามรวบรวมสติและรักษาขวัญกำลังใจของคนในขบวนไว้สุดกำลัง!
"ตั้งแนวป้องกัน! คุ้มกันเกวียนสินค้าให้แ่า! พลธนูยิงตอบโต้!" กัปตันเฟิงคำรามสั่งเสียงดังลั่นดุจราชสีห์! เขากระชับดาบใหญ่คู่ใจมั่น ดวงตาฉายแววองอาจไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย! เหล่าทหารยามแม้จะใในตอนแรก แต่ก็ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี พวกเขาตอบสนองต่อคำสั่งอย่างรวดเร็ว รีบเข้าประจำตำแหน่งตามที่ฝึกซ้อมมา สร้างแนวป้องกันรูปวงกลมรอบเกวียนสินค้า ชักดาบออกจากฝัก เตรียมพร้อมรับมือการปะทะที่หลีกเลี่ยงไม่ได้!
โจรป่าวายุทมิฬมีจำนวนไม่ต่ำกว่าสามสิบคน! พวกมันถืออาวุธหลากหลาย ทั้งดาบโค้งเล่มใหญ่ ขวานศึกอันหนักอึ้ง และธนูยาวที่พร้อมจะปลิดชีวิตเหยื่อได้ทุกเมื่อ แม้รูปลักษณ์ภายนอกจะดูหยาบกระด้างป่าเถื่อน แต่การเคลื่อนไหวและการจัดขบวนรบกลับมีแบบแผนอย่างน่าประหลาด บ่งบอกถึงประสบการณ์ในการต่อสู้ปล้นชิงมาอย่างโชกโชน หัวหน้าของพวกมันเป็ชายร่างสูงใหญ่กำยำ ใบหน้าเหี้ยมเกรียม มีรอยแผลเป็น่ากลัวพาดผ่านใบหน้าข้างหนึ่ง มันหัวเราะเสียงดังน่าสะพรึงกลัว แผ่จิตสังหารอันเข้มข้นออกมา!
"ฮ่าๆๆ! พวกมดปลวก! ส่งทรัพย์สินมีค่าและเสบียงทั้งหมดมาให้ข้าซะโดยดี! หากพวกเ้าเชื่อฟัง ข้าอาจจะเมตตาไว้ชีวิตพวกเ้าสักสองสามคนก็ได้!"
ภายในเกวียนที่สั่นะเื ฮ่าวหรานรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นรัวเร็วราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความหวาดกลัวเข้าเกาะกุมจิตใจ เฉินหลิวดึงตัวเขาลงต่ำทันที ใช้ร่างของนางเป็เกราะกำบังให้บุตรชายอย่างแแ่ ใบหน้าของนางยังคงเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ หากแต่ดวงตาคู่สวยกลับฉายประกายเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกจับจ้องไปยังสถานการณ์ภายนอกผ่านช่องว่างเล็กๆ ของผืนผ้าใบ
ในชั่วขณะที่จิตใจกำลังสั่นไหวด้วยความกลัวและความสับสนนั้นเอง หน้าต่างระบบสีฟ้าอ่อนก็สว่างวาบขึ้นในมโนสำนึกของฮ่าวหรานอย่างเร่งด่วน!
【คำเตือน! ตรวจพบเจตนาประสงค์ร้ายรุนแรง! ระดับอันตราย: สูง!】
【กำลังสแกน... จำนวนศัตรูโดยประมาณ: 30-35 / ระดับพลังเฉลี่ย: ขั้นที่ 1 ชำระกายา (ส่วนใหญ่), ขั้นที่ 2 ก่อลมปราณ (ผู้นำกลุ่มโจร)!】
'ผู้นำ... เทียบเท่าขั้นที่ 2 ก่อลมปราณ!' ฮ่าวหรานรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว! นั่นมันระดับพลังที่สูงส่งกว่าเขามากนัก! สูงกว่าพยัคฆ์เงาที่พวกเขาเพิ่งเผชิญมาเสียอีก! กองคาราวานนี้กำลังตกอยู่ในอันตรายถึงขีดสุด!
"ฆ่ามันให้หมด!!!" เสียงคำรามของหัวหน้าโจรดังขึ้นราวกับเสียงฟ้าผ่า! สิ้นเสียงคำสั่งอันโเี้นั้น เหล่าโจรป่าทั้งหมดก็แผดเสียงโห่ร้องอย่างบ้าคลั่ง กรูกันเข้าใส่แนวป้องกันของกองคาราวานทันที! ประหนึ่งฝูงหมาป่าที่หิวกระหายเื!
"ป้องกัน! สู้ตาย!" กัปตันเฟิงะโตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ชักดาบใหญ่ประจำกายออก เผชิญหน้าเข้าปะทะกับหัวหน้าโจรโดยตรง!
เคร้ง! เคร้ง! ฉัวะ!
การปะทะเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือดในทันที! เสียงโลหะกระทบกันดังกึกก้องไปทั่วช่องเขาวายุคลั่ง! เหล่าทหารยามใช้ "เพลงดาบวายุเมฆา" ที่ฝึกฝนมาอย่างสุดกำลัง เข้าต่อสู้กับเหล่าโจรป่าอย่างกล้าหาญและไม่คิดชีวิต ท่วงท่าดาบของพวกเขามีระเบียบแบบแผนและเน้นการประสานงาน แต่โจรป่าก็อาศัยจำนวนที่มากกว่าและความดุร้ายป่าเถื่อนเข้าโจมตีอย่างบ้าคลั่ง! เสียงร้องด้วยความเ็ปดังขึ้นเป็ระยะเมื่อมีทหารยามพลาดท่าถูกฟันเข้าที่แขนหรือขา! ลูกธนูจากฝ่ายโจรยังคงยิงเข้าใส่เป็ระลอก สร้างความปั่นป่วนและกดดันให้กับแนวป้องกันอย่างหนัก!
ขบวนคาราวานของลุงหลิวเคลื่อนตัวเข้าสู่ใจกลางของช่องเขาวายุคลั่งอย่างเชื่องช้าและระมัดระวังถึงขีดสุด ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความตึงเครียด สองฟากฝั่งบัดนี้คือหน้าผาสูงชันที่แทบจะตั้งฉากกับพื้นดิน เบียดเสียดเข้ามาจนบดบังแสงตะวันยามบ่ายจนเกือบมิดชิด ทำให้บรรยากาศโดยรอบดูมืดครึ้มและอึดอัด เส้นทางเบื้องหน้ายิ่งคดเคี้ยวและขรุขระยิ่งกว่าเดิม ลมกระโชกแรงพัดผ่านช่องเขาเป็ระยะๆ อย่างรุนแรง ส่งเสียงหวีดหวิวโหยหวนราวกับเสียงคร่ำครวญของภูตผีปีศาจที่ถูกจองจำอยู่ในหุบเขาแห่งนี้ บรรยากาศโดยรวมเต็มไปด้วยความกดดันและความเงียบงันอันน่าอึดอัด มีเพียงเสียงล้อเกวียนที่บดไปบนพื้นหินและเสียงลมหายใจหอบหนักของม้าและผู้คนเท่านั้นที่ดังอยู่
เหล่าทหารยามคุ้มกันของกัปตันเฟิงต่างกุมอาวุธประจำกายไว้มั่น สายตาคมกล้าดุจเหยี่ยวกวาดมองไปตามชะง่อนผาและเงามืดตามซอกหลืบหินรอบตัวอย่างไม่วางตา ทุกคนต่างรู้ดีว่านี่คือ่ที่อันตรายที่สุดของการเดินทางผ่านช่องเขาแห่งนี้
เฉิน ฮ่าวหราน ซึ่งนั่งตัวลีบอยู่ในเกวียน ััได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งขบวน เขามองลอดช่องหน้าต่างเล็กๆ ออกไป เห็นเพียงโขดหินสีดำทะมึนรูปร่างประหลาด และเงาไม้ที่บิดเบี้ยวดูน่าสะพรึงกลัว หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย เขากำมือทั้งสองข้างไว้แน่น พยายามโคจรพลังลมปราณตามเคล็ด "ชำระกายา" เพื่อรักษาความสงบของจิตใจไว้ให้ได้มากที่สุด
เฉินหลิวยังคงนั่งนิ่งอยู่ข้างๆ บุตรชาย ดวงตาของนางสงบเยือกเย็นราวกับผืนน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ แต่กลับแฝงไว้ด้วยประกายแห่งความระมัดระวังและความพร้อมรับมือขั้นสูงสุด นางวางมือข้างหนึ่งไว้บนตักอย่างผ่อนคลาย หากแต่ฮ่าวหรานผู้สังเกตมารดาอย่างใกล้ชิด สังเกตเห็นว่าปลายนิ้วของนางกำลังขยับเคลื่อนไหวเล็กน้อยเป็ครั้งคราว ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์หรือััถึงสิ่งผิดปกติบางอย่างที่เขามองไม่เห็น
พลัน! ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด!
เสียงนกหวีดที่ทำจากไม้ไผ่ เสียงแหลมสูงเสียดแก้วหูเสียงหนึ่งก็ดังสะท้อนก้องมาจากยอดผาเบื้องบน! เป็สัญญาณที่นักเดินทางทุกคนรู้ความหมายของมันดี!
ก่อนที่ใครในขบวนคาราวานจะทันได้ตั้งตัวหรือเข้าใจว่าเกิดสิ่งใดขึ้น! ลูกธนูจำนวนมากก็พุ่งแหวกอากาศลงมาราวกับห่าฝนจากความมืดบนยอดผา! เป้าหมายของมันคือส่วนหน้าและส่วนท้ายของขบวนคาราวาน มุ่งเน้นไปที่เหล่าทหารยามและม้าลากรถเป็หลัก! เสียงลูกธนูปักเข้ากับเนื้อไม้และเสียงม้าร้องด้วยความเ็ปดังขึ้นพร้อมกัน!
"ศัตรูโจมตี! มีคนซุ่มโจมตี!" เสียงะโด้วยความตื่นตระหนกดังขึ้นจากหัวขบวน!
พร้อมกันนั้นเอง! ร่างของกลุ่มคนในชุดหนังสีเข้มทะมึนที่ดูกลมกลืนไปกับสีของหินผา ก็ปรากฏตัวขึ้นจากหลังโขดหินและตามซอกหลืบผาทั้งสองฟากฝั่ง! พวกมันเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ว่องไว และเป็ระเบียบกว่าที่คาดคิด! เข้าปิดล้อมเส้นทางทั้งด้านหน้าและด้านหลังของขบวนคาราวานไว้โดยสมบูรณ์ในเวลาอันสั้น! ดวงตาของพวกมันทุกคู่ฉายแววดุดัน เหี้ยมโหด และกระหายเื!
"นั่นมัน... พวกโจรป่าวายุทมิฬ! แย่แล้ว!" เสียงร้องด้วยความหวาดกลัวสุดขีดดังมาจากพ่อค้าคนหนึ่งที่จำสัญลักษณ์บางอย่างบนผ้าคาดหัวของพวกมันได้
ความโกลาหลปะทุขึ้นในขบวนคาราวานทันที! ม้าที่ตื่นตระหนกและาเ็ส่งเสียงร้องระงม พยายามดิ้นรนสะบัดตัวอย่างบ้าคลั่ง เหล่าพ่อค้าและนักเดินทางที่ไม่เคยผ่านประสบการณ์เช่นนี้มาก่อนต่างส่งเสียงร้องด้วยความหวาดกลัว พยายามหาที่กำบังภายในเกวียนของตนอย่างอลหม่าน!
"ทุกคนอยู่ในความสงบ! ใจเย็นๆ ไว้! อย่าเพิ่งแตกตื่น!" ลุงหลิว หัวหน้ากองคาราวาน ะโสั่งการเสียงดัง แม้ใบหน้าของเขาจะซีดเผือดและมือไม้สั่น แต่ก็ยังพยายามรักษาขวัญและกำลังใจของคนในขบวนไว้สุดกำลัง
"ทหารยามทุกคน! ตั้งแนวป้องกัน! คุ้มกันเกวียนสินค้าไว้! พลธนูยิงตอบโต้ขึ้นไป!" กัปตันเฟิงคำรามสั่งเสียงดังลั่น เขากระชับดาบใหญ่คู่ใจในมือมั่น ท่าทางองอาจสมเป็ผู้นำ ไม่แสดงความหวั่นเกรงออกมาแม้แต่น้อย เหล่าทหารยามแม้จะใในตอนแรก แต่ก็ตอบสนองต่อคำสั่งของผู้บังคับบัญชาอย่างรวดเร็ว พวกเขารีบเข้าประจำตำแหน่ง สร้างแนวป้องกันเป็วงกลมรอบเกวียนสินค้า ชักดาบประจำกายออกจากฝัก เตรียมพร้อมรับมือกับการปะทะอย่างเต็มที่!
โจรป่าวายุทมิฬที่ปรากฏตัวออกมานั้นมีจำนวนไม่ต่ำกว่าสามสิบคน พวกมันถืออาวุธหลากหลายชนิด ทั้งดาบโค้งที่ดูน่ากลัว ขวานขนาดใหญ่ที่ดูหนักอึ้ง และธนูที่ยิงออกมาจากที่ซ่อนอย่างต่อเนื่อง แม้รูปลักษณ์ภายนอกจะดูหยาบกระด้างและสกปรก แต่การเคลื่อนไหวเข้าปิดล้อมและโจมตีกลับมีแบบแผนและประสานงานกันได้ดี บ่งบอกถึงประสบการณ์ในการต่อสู้ปล้นชิงมาอย่างโชกโชน หัวหน้าของพวกมันเป็ชายร่างสูงใหญ่กำยำกว่าใครเพื่อน หน้าตาเหี้ยมเกรียม มีรอยแผลเป็น่ากลัวพาดผ่านใบหน้าข้างหนึ่ง มันยืนอยู่บนโขดหินสูง กอดอกมองลงมายังขบวนคาราวานที่กำลังตกอยู่ในความโกลาหลด้วยรอยยิ้มอันชั่วร้าย ก่อนจะหัวเราะเสียงดังน่าสะพรึงกลัวออกมา
"ฮ่าๆๆ! พวกมดปลวกที่บังอาจเดินทางผ่านถิ่นของข้า! ส่งทรัพย์สินมีค่าและเสบียงทั้งหมดที่พวกเ้ามีมาให้พวกข้าซะดีๆ! หากพวกเ้าเชื่อฟังและไม่คิดต่อต้าน พวกข้าอาจจะเมตตาไว้ชีวิตพวกเ้ากลับไปก็ได้!"
ภายในเกวียนที่สั่นะเืจากการเคลื่อนไหวภายนอก ฮ่าวหรานรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นรัวเร็วราวกับกลองศึก มันแทบจะหลุดออกมาจากอกอยู่แล้ว เฉินหลิวดึงตัวเขาลงต่ำไปหมอบอยู่กับพื้นเกวียนทันที ใช้ร่างของนางเป็เกราะกำบังให้บุตรชายจากลูกธนูที่อาจจะพุ่งทะลุเข้ามา ใบหน้าของนางยังคงเรียบเฉยราวกับสวมหน้ากาก หากแต่ดวงตาคู่สวยกลับฉายประกายเย็นเยียบและคมกล้าจับจ้องไปยังสถานการณ์ภายนอกผ่านช่องว่างเล็กๆ ของเกวียน
ในชั่วขณะที่อันตรายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ที่สุดนั้นเอง หน้าต่างระบบสีฟ้าอ่อนก็สว่างวาบขึ้นในมโนสำนึกของฮ่าวหรานอย่างเร่งด่วนและชัดเจนยิ่งกว่าครั้งก่อนๆ!
【คำเตือน! ตรวจพบเจตนาประสงค์ร้ายรุนแรง! ระดับอันตรายโดยรวม: สูง!】
【กำลังสแกนและประเมินภัยคุกคาม... จำนวนศัตรูโดยประมาณ: 30-35 คน / ระดับพลังเฉลี่ย: ขั้นที่ 1 ชำระกายา (ส่วนใหญ่), ขั้นที่ 2 ก่อลมปราณ - ่ต้น (ผู้นำกลุ่ม)】
'ผู้นำ... มีพลังเทียบเท่าขั้นที่ 2 ก่อลมปราณ่ต้น!' ฮ่าวหรานรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว! นั่นมันระดับพลังที่สูงส่งกว่าเขามากนักในตอนนี้! และสูงกว่าพยัคฆ์เงาที่พวกเขาเพิ่งเผชิญหน้ามาเสียอีก! กองคาราวานนี้จะรับมือได้หรือไม่!
"ฆ่าพวกที่ขัดขืน! แย่งชิงทุกอย่างมาให้หมด!" เสียงคำรามสั่งการอันเหี้ยมโหดของหัวหน้าโจรป่าดังขึ้น! สิ้นเสียงคำสั่งนั้นเอง เหล่าโจรป่าวายุทมิฬทั้งหมดก็กรูกันเข้าใส่แนวป้องกันของกองคาราวานจากทุกทิศทางในทันที!
"ป้องกัน! สู้ตาย!" กัปตันเฟิงะโตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้ เขาชักดาบใหญ่ประจำกายออก เผชิญหน้าเข้าปะทะกับหัวหน้าโจรป่าโดยตรง!
การปะทะกันอย่างดุเดือดเริ่มต้นขึ้นแล้ว! เสียงโลหะกระทบกันดังกึกก้องไปทั่วทั้งช่องเขาวายุคลั่ง!
(จบตอนที่ 11)
2K
