บทที่ 10 วันนี้ทวงบุญคุณขอแต่งงาน
ใครจะไปคาดคิดจู่ ๆ จี้หานลั่วก็เปลี่ยนวาจา หันไปย่อกายคารวะซูเถียนหลินพร้อมรอยยิ้ม “ท่านแม่ หานลั่วขอแสดงความยินดีกับน้องสิบเอ็ดล่วงหน้าด้วยเ้าค่ะ ที่ได้คู่ครองประเสริฐเช่นนี้”
ในขณะที่ซูเถียนหลินกำลังอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง
จี้หานลั่วก็หันกายไปคารวะเซี่ยงเฉิงหลีพลางกล่าว “คุณชายเซี่ยง ท่านสง่างามผ่าเผย รูปร่างสูงใหญ่กำยำ ทั้งยังห้าวหาญองอาจ การต้องมาแต่งกับลูกอนุอย่างหานลั่ว นับว่าท่านเสียเปรียบจริง ๆ เ้าค่ะ”
[นินี่ผู้น่ารัก: สตรีมเมอร์อย่าเพิ่งเทคุณชายเซี่ยงของข้านะ @หลงรักใบหน้าของเ้า คู่จิ้นเ้าเรือจะล่มแล้ว]
เซี่ยงเฉิงหลี: “???”
จี้หานลั่ว: “แต่น้องสิบเอ็ดนั้นแตกต่างกัน นางเป็ถึง บุตรีสายตรงของจวนจี้กั๋วกง ได้รับความคาดหวังจากท่านแม่มาั้แ่เล็กแต่น้อย”
[นักชิมชาเขียว: เมนต์บนอย่าเพิ่งตื่นตูม เชื่อใจสตรีมเมอร์เถอะ ฝีมือการชงชาของนางเป็เลิศ มอบรางวัล 66 เหรียญดวงดาว]
มุมปากของเซี่ยงเฉิงหลียกโค้งขึ้นเล็กน้อย
ที่แท้ก็ ‘ถอยเพื่อรุก’
ช่างเป็สตรีที่ฉลาดเฉลียวนัก
จี้หานลั่วพ่นคำเยินยอสรรเสริญออกมาไม่ขาดสาย ราวกับเป็ของฟรีที่ไม่ต้องลงทุน: “...นางร่ำเรียนโคลงกลอนมาอย่างแตกฉาน อ่อนหวานเพียบพร้อมด้วยจรรยา หากให้นางแต่งเข้าตระกูลเซี่ยง...”
“หุบปากเดี๋ยวนี้!” ซูเถียนหลินโกรธจนตัวสั่นเทิ้มแทบจะทรงตัวไม่อยู่
[หลงรักใบหน้าของเ้า: ชอบลูกล่อลูกชนของสตรีมเมอร์จัง แต่น่าสงสารที่จะโดนแม่เลี้ยงเล่นงานเสียแล้ว มอบรางวัล 333 เหรียญดวงดาว]
นังเด็กบ้าคนนี้มันกล้าดีอย่างไร?
จี้หานเจียวของนาง
ประคบประหงมมาอย่างดี ประคองไว้ในมือก็กลัวแตก รักดั่งแก้วตาดวงใจ
จะให้...
แต่งงานไปอยู่กับตระกูลตกยากพรรค์นั้นได้อย่างไร?
“เด็ก ๆ ! ตบปาก นางเดี๋ยวนี้!”
[ตามหารักแท้ในห้องไลฟ์: ยายเฒ่าปีศาจคนนี้น่าโมโหชะมัด!! มอบรางวัล 999 เหรียญดวงดาว]
นี่เป็ครั้งแรกที่ซูเถียนหลิน ในฐานะฮูหยินเอกผู้ดูแลจวนจี้กั๋วกง สั่งลงโทษ ‘ตบปาก’ ลูกอนุต่อหน้าบ่าวไพร่เช่นนี้
อย่าว่าแต่จี้ป๋อหรูที่ใ
แม้แต่จี้หานลั่วเองก็สะดุ้งใเช่นกัน
ที่นางคอยดูทิศทางลมสงบเสงี่ยมเจียมตัว และแสร้งทำเป็ลูกพลับนิ่มมาตลอดหลายปี
ก็เพราะ...
ไม่อยากโดนตบตีโดยไร้สาเหตุเยี่ยงนี้มิใช่หรือ?
ไม่อยากถูกด่าทอ
หากนางรู้แต่แรกว่าซูเถียนหลินจะฉีกหน้ากาก ไม่ไยดีภาพลักษณ์ฮูหยินผู้เมตตาเช่นนี้ นางคงไม่ไปยั่วยุอีกฝ่ายเป็แน่
มาถึงขั้นนี้แล้ว
ผู้ดูทิศทางลมเป็คือยอดคน
นางรีบคุกเข่าลงขอความเมตตาทันที “ท่านแม่โปรดระงับโทสะ หานลั่วโง่เขลา เข้าใจเจตนาของท่านแม่ผิดไป ขอท่านแม่เห็นแก่หน้าท่านพ่อและพี่ใหญ่ ละเว้นหานลั่วสักครั้งเถิดเ้าค่ะ”
[น้องสาวรีบมาซบอกพี่: @หลงรักใบหน้าของเ้า เห็นหรือยัง นี่คือจุดจบของการท้าทายอำนาจ นั่งรอสตรีมเมอร์ขิตได้เลย]
ภายในใจของเซี่ยงเฉิงหลีรู้สึกปวดแปลบ
เขาไม่อาจทนดูภาพที่จี้หานลั่วต้องก้มหัวขอความเมตตาจากแม่เลี้ยงอย่างต่ำต้อยเช่นนี้ได้
เมื่อหวนนึกถึงความเด็ดเดี่ยวของนางที่ยืนกราน จะแต่งงานกับเขาต่อหน้าซื่อจื่อจวนกั๋วกงผู้โอหังทั้งสอง ความรู้สึกอยากปกป้องนางก็เอ่อล้นขึ้นมาเต็มอก
“ช้าก่อน” เซี่ยงเฉิงหลีประสานมือคารวะจี้ป๋อหรู “ท่านจี้กั๋วกง ฮูหยินกั๋วกง โปรดฟังคำของผู้น้อยสักคำได้หรือไม่ขอรับ?”
[นินี่ผู้น่ารัก: ดูสิ คุณชายเซี่ยงของข้าปวดใจจะแย่อยู่แล้ว เกือบรักษาตำแหน่งพี่ใหญ่สายเปย์ไว้ไม่อยู่ มอบรางวัล 666 เหรียญดวงดาว]
จี้ป๋อหรูตวัดสายตาจ้องเขม็งไปที่ซูเถียนหลินอย่างดุดัน
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ปรับสีหน้าให้ผ่อนคลายลง ก่อนจะหันไปกล่าวกับเซี่ยงเฉิงหลี “หลานชาย เชิญพูดมาเถิด”
[หลงรักใบหน้าของเ้า: @น้องสาวรีบมาซบอกพี่ ใครแพ้ใครชนะยังไม่แน่หรอก แม่เลี้ยงต่อให้เก่งแค่ไหน ก็ต้องเชื่อฟังสามีตามธรรมเนียมอยู่ดี]
ท่าทีของเซี่ยงเฉิงหลีในครานี้ ดูสุภาพนอบน้อมกว่าครั้งก่อนที่มาเยือนยิ่งนัก
เขามีความจริงใจที่จะรับจี้หานลั่วกลับไปเป็ภรรยา
คำพูดที่เอ่ยออกมาจึงล้วนเป็การเอาอกเอาใจจี้ป๋อหรูทั้งสิ้น
“ท่านจี้กั๋วกง ยามที่ท่านพ่อของข้ายังมีชีวิตอยู่ ท่านมักกล่าวเสมอว่านายท่านแห่งจวนจี้กั๋วกงนั้นแตกฉานในตำรา เปี่ยมด้วยความเที่ยงธรรม ในบรรดาบัณฑิตทั่วเมืองหลวง ท่านพ่อเลื่อมใสท่านเพียงผู้เดียวขอรับ”
“ยามที่ท่านปู่ยังมีชีวิตอยู่ ก็เคยเอ่ยถึงจวนจี้กั๋วกงหลายครั้ง ท่านภาคภูมิใจที่ได้หมั้นหมายข้าไว้กับตระกูลจี้ ท่านปู่บอกว่าจวนจี้กั๋วกงมีกฎระเบียบประจำตระกูลที่ดีเยี่ยม”
“แต่เรียนตามตรง ผู้น้อยไม่เชื่อหรอกขอรับ”
[ริษยาเซียนไม่ริษยานกยวนยาง: พ่อหนุ่มชาวป่าคนนี้ สกิลการประจบพ่อตาดูจะต่ำเตี้ยเรี่ยดินไปหน่อยนะ]
จี้ป๋อหรูขมวดคิ้วมุ่น
ซูเถียนหลินบีบพนักเก้าอี้แน่น
ทว่าเซี่ยงเฉิงหลีกลับเปลี่ยนวาจาอย่างฉับพลัน “ทว่า...จากการได้ไปมาหาสู่กับจวนท่านกั๋วกงถึงสองครั้ง ผู้น้อยกลับรู้สึกว่าคำชมเชยที่ท่านปู่และท่านพ่อมีต่อจวนจี้กั๋วกงนั้น ยังน้อยเกินไปเสียด้วยซ้ำขอรับ”
[นินี่ผู้น่ารัก: ฮ่า ๆ ๆ คุณชายเซี่ยงของข้าหักมุมได้ใจจริง ๆ น่ารักที่สุด มอบรางวัล 66 เหรียญดวงดาว]
คิ้วที่ขมวดมุ่นของจี้ป๋อหรูคลายออกในทันที เขาพยายามข่มความปิติยินดีในใจ แสร้งทำน้ำเสียงเคร่งขรึมเอ่ยถามว่า “ที่ว่ายังไม่พอนั้นเป็อย่างไร? เ้าลองว่ามาซิ?”
เซี่ยงเฉิงหลีงัดเอาถ้อยคำภาษาที่ร่ำเรียนมาทั้งชีวิต มาใช้สรรเสริญว่าที่พ่อตาแม่ยายจนหมดไส้หมดพุง
“ท่านจี้กั๋วกงแห่งจวนจี้กั๋วกง เปี่ยมด้วยความเที่ยงธรรมน่าเกรงขาม”
“ท่านฟู่กั๋วฮูหยินแห่งจวนจี้กั๋วกง สง่างามเพียบพร้อมด้วยกิริยา”
“บุตรชายสายตรงแห่งจวนจี้กั๋วกง ศีลธรรมสูงส่ง ปณิธานเทียมฟ้า”
“บุตรีสายรองแห่งจวนจี้กั๋วกง ไม่เกรงกลัวอำนาจ จริงใจเปิดเผย”
“เช่นนั้นบุตรีสายตรงแห่งจวนจี้กั๋วกง ย่อมต้องประเสริฐเลิศล้ำยิ่งกว่าเป็แน่มิใช่หรือขอรับ?”
[ครูภาษาจีนไม่สอนพละ: นี่คือหัวข้อ ‘ความสำคัญของการตั้งใจเรียนภาษาจีน’ ข้าอัดคลิป่นี้ไว้แล้ว เดี๋ยวจะเอาไปเปิดให้เ้าเด็กดื้อที่บ้านดู ว่าถ้าไม่ตั้งใจเรียนจะเป็ยังไง]
ใบหน้าของซูเถียนหลินปรากฏรอยยิ้มพึงพอใจออกมาเช่นกัน “ถึงบ้านจะแตกสาแหรกขาดไปแล้ว แต่สายตายังใช้ได้นี่”
[กินองุ่นคายเปลือก: เมนต์บนน่ะ เรามาดูไลฟ์กันเฉย ๆ ไม่ต้องมาขิงเื่เรียนกันได้ไหม?]
เซี่ยงเฉิงหลีแสดงสีหน้าราวกับละอายใจที่ไม่คู่ควร
เขาประสานมือคารวะจี้ป๋อหรูและซูเถียนหลิน “บุตรีสายตรงแห่งจวนจี้กั๋วกงดีงามเพียบพร้อมถึงเพียงนี้ หาใช่สิ่งที่ตระกูลเซี่ยงที่ตกอับ จะอาจเอื้อมปีนป่ายไปถึงได้ไม่ขอรับ”
ซูเถียนหลิน: “?”
ใครบอกให้เ้าปีนป่ายกัน?
นางกำลังจะเอ่ยปากตำหนิ
ก็เห็นเซี่ยงเฉิงหลีทิ้งตัวลงคุกเข่าดัง ‘ตุ้บ’ เคียงข้างจี้หานลั่วพลางกล่าว “ผู้น้อยละอายใจที่มิอาจรับความเมตตาจากท่านกั๋วกงและฮูหยินได้ วันนี้ผู้น้อยจึงใคร่ขออ้างบุญคุณในอดีตเพื่อสู่ขอคุณหนูเก้าสายรองแห่งจวนจี้กั๋วกงขอรับ”
“ขอท่านทั้งสองโปรดเมตตาช่วยสานฝันให้เป็จริงด้วยเถิด”
[นินี่ผู้น่ารัก: แต่งงานกันตรงนี้เลย! ใครห้ามแย่งตำแหน่งพี่ใหญ่สายเปย์ของข้า...มอบรางวัล 9,999 เหรียญดวงดาว]
[ตามหารักแท้ในห้องไลฟ์: ผู้ชายแบบนี้ ข้าก็อยากได้บ้างจัง มอบรางวัล 6,666 เหรียญดวงดาว]
ภายในใจของซูเถียนหลิน รสชาติหลากหลายปนเปกันไปหมด
นางคิดไม่ถึงจริง ๆ
ว่าเซี่ยงเฉิงหลีจะงัดคำว่า ‘อ้างบุญคุณเพื่อสู่ขอ’ ออกมาใช้
หากนางไม่ยินยอมยกให้ ก็คงหนีไม่พ้นขี้ปากชาวบ้านนินทา
และนำพาผลเสียมาสู่จวนจี้กั๋วกงเป็แน่
“ดี!” เสียงะโตอบรับดังสนั่นของจี้ป๋อหรู ตัดขาดความลังเลสุดท้ายในใจของซูเถียนหลินจนขาดสะบั้น
ซูเถียนหลินหลุบตามอง
คนทั้งสองที่คุกเข่าเคียงคู่กันอยู่บนพื้น...
นางรีบคิดหาข้ออ้างเพื่อกอบกู้ภาพลักษณ์ของตนเองกลับคืนมา “ดีจริง...เดิมทีข้ายังกังวลว่าการที่หานลั่วเสนอตัวแต่งเข้าตระกูลเซี่ยง จะเป็การคิดไปเองฝ่ายเดียว”
“เกรงว่าลูกสาวที่ข้าเฝ้าฟูมฟักเลี้ยงดูมาอย่างดี แต่งเข้าตระกูลเซี่ยงไปแล้วจะไม่ได้รับความสุขสบาย...”
“เมื่อครู่ ข้าจึงจงใจลองใจหลานชายดูเท่านั้น”
“ท่านพี่เ้าคะ ตอนนี้พวกเราก็วางใจให้หานลั่วแต่งเข้าตระกูลเซี่ยงได้แล้วนะเ้าคะ”
[นักชิมชาเขียว: ราชันย์ปะทะราชันย์ ฝีมือชงชาของนางเหนือชั้นกว่าอีกขั้นจริง ๆ]
“....”
ทั้งจี้หานลั่วและเซี่ยงเฉิงหลี ต่างก็ไม่ใช่เด็กน้อยไร้เดียงสา จึงไม่มีใครเชื่อน้ำคำของซูเถียนหลินเลยแม้แต่น้อย
ทว่าก็ไม่มีผู้ใดออกมาฉีกหน้า หรือเปิดโปงคำโกหกของนาง
ทั้งสองคนก้มลงกราบขอบคุณจี้ป๋อหรูและซูเถียนหลิน ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานพร้อมกัน
จี้ป๋อหรูไม่ได้หน้าหนาเท่าซูเถียนหลิน
เมื่อถูกทั้งสองคนกราบขอบคุณ จึงรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้าง สายตาจึงเบนหนีมองไปทางอื่น บังเอิญเหลือบไปเห็น จี้หานเวยที่กำลังเดินมาแต่ไกลพอดี จึงปั้นหน้าบึ้งตึงเอ่ยถามด้วยความไม่พอใจว่า “เ้ามาทำอะไรที่นี่?”
“ท่านพ่อ ลูกได้ยินมาว่าเหลียงซื่อจื่อส่งสินสอดมาให้หรือเ้าคะ? จึงตั้งใจมาดูเสียหน่อย” จี้หานเวยย่อกายคารวะอย่างว่าง่าย
นางขยับกายเข้าไปใกล้
แล้วโน้มตัวลงกระซิบที่ข้างหูของจี้หานลั่ว “น้องเก้า เ้ามันเป็หญิงงามนำภัยจริง ๆ ระวังจะอายุสั้นนะ”
62K
