ตอนที่ 17
เสื้อหนังหมูป่า lv 30 [เมจิค]
ป้องกัน + 20 %
Str + 25
Agi + 20
สร้อยเขียวหมูป่าทอง lv 30 [ยูนิค]
Str + 30
สกิล พุ่งชน
CD 25 วินาที
เขียวสีทองของหมูป่า [ยูนิค] x 4
ริชผิดหวังกับของที่ดร็อปเป็อย่างมาก ไอเทมส่วมใส่2ชิ้นกับไอเทมอะไรก็ไม่รู้4ชิ้น แต่เขียวทองของหมูป่าที่ดร็อปมันเป็ถึงระดับยูนิค แสดงว่ามันต้องเป็ไอเทมที่หายากพอสมควร ดังนั้นริชจึงเก็บเก็บก่อนค่อยไปเช็คราคาอีกครั้งตอนถึงเมืองซีเดีย
ริชสวมใส่ไอเทมที่ได้มาทันที ยังดีที่ไอเทมที่ดร็อปมามีประโยชน์กับริช โดยเฉพาะสร้อยที่มีสกิลทำให้เข้าใกล้เป้าหมายในระยะประชิดได้อย่างรวดเร็ว ริชส่วมใส่แทนสร้อยคอดวงตาหมาป่าทันทีและยังมีฉายาที่ได้รับมาอีกอัน
ฉายา ทรหด
เมื่อมีพลังชีวิตต่ำกว่า 30% ลดความเสียหายที่ได้รับ 20 %
ตอนนี้ตัวละครของริชเรียกได้ว่าทั่งตัวเต็มไปด้วยสกิลและค่าสถานะที่มากกว่าปกติอย่างมากแต่ที่ทำให้ แต่ติดอยู่อย่างเดียวที่กดความสามารถไว้นั่นคือ เงิน
เมื่อจัดการอะไรเสร็จเรียบร้อยริชจึงเดินทางกลับหมู่บ้าน โดยเลือกเส้นทางที่ปลอดภัยและหลีกเลี่ยงมอนเตอร์ให้ได้มากที่สุด
“กลับมาแล้วครับ”ริชเคาะประตูแล้วะโบอกมาธาอยู่หน้าบ้าน
ริชเล่าสิ่งต่างๆมากมายที่ไปเจอมาให้กับมาธาฟัง แม้จะเป็NPCในเกม แต่การตอบโต้หรือพูดคุยนั้นเป็ธรรมชาติมากจนริชลืมคิดไปนึกว่านี้คือคนจริงๆ
การพูดคุยเป็ไปได้อย่างลื่นไหล ต่างฝ่ายต่างถามโต้ตอบกัน ริชก็ได้รู้ข้อมูลบางอย่างในเกมจากมาธามามากพอสมควร การที่เรามีปฏิสัมพันธ์กับNPCในเกมนั้นเราอาจจะได้ข้อมูลบางอย่างหรือแม้กระทั่งเควสลับที่NPCจะมอบให้
หลังจากคุยกับมาธาเรียบร้อยริชจึงขอตัวไปพักผ่อน แล้วก็ล็อคเอ้าออกจากเกมทันที
“อ้ากก นี่เราเล่นเกมนานถึง 8 ชั่วโมงเลยเรอะ”ริชมองดูนาฬิกา ตอนนี้ริชรู้สึกหิวเป็อย่างมากจึงออกไปหาซื้ออะไรกินข้างนอก
“เห้อออ ในเกมก็จนแล้ว ชีวิตจริงก็ยังจนอีกเรอะ”ริชถอนหายใจดัง หลังเปิดกระเป๋าสตางค์เพื่อหยิบเงินออกมาจ่ายค่าอาหาร
ซักพักโทรสับของริชก็ดังขึ้นเป็เบอร์ที่ไม่ได้เมมชื้อไว้ “ฮาโหล่ ริชพูดครับ”
“นี่ฉันเอง”เสียงจากปลายสายดูเ็า
“พ่อ หรอกเรอะ”ริชตอบ
“เมื่อไหร่แกจะเลิกใช้ชีวิตแบบนี้สักที แก่ควรกลับบ้านมาได้แล้ว”
“ผมบอกพ่อแล้วไม่ใช่เรอะว่าผมไม่รับตำแหน่งอะไรนั่นหรอก”
“แกควรจะยอมแพ้ได้แล้วนะ นี่มันกี่ปีแล้วถ้าแกกลับมารับตำแห่งที่ฉันวางไว้ให้แกป่านนี้แกคงไปไหนถึงไหนแล้ว”
“พ่อไม่ต้องห่วงหรอก อีกไม่นานพ่อก็ได้เห็นเอง”
“ฉันจะค่อยดู”
ริชถอนหายเบาหลังจากตัดสายไปแล้ว
.
.
.
หลังจากกินอาหารจนอิ่ม ริชก็มองดูเครื่องเกมอย่างเหม่อลอยและคิดถึงเื่ที่คุยกับพ่อเมื่อกี้นี้
“เฮ้ออออ มีเวลาไม่มากแล้วซิ”ริชถอนหายใจยาวและจากนั้นก็หยิบโทรทัพย์ขึ้นมาแล้วโทรหาแม็กทันที
“สงสัยเ้านั่นจะอยู่ในเกม” ริชโทรไปหลายสายแต่ไม่มีการตอบรับ
ตอนนี้เวลาในเกมคงจะพอดีกับตอนเช้าพอดี ริชคำนวณเวลาที่ผ่านไปในเกมกับชีวิตจริงเพื่อที่จะกลับเข้าไปอีกครั้ง
ล็อคอิน
ตัวละครของริชตื่นขึ้นมาหลังจากพักผ่อนมาทั้งคืน
ท่านได้รับบัพหลังจากการพักผ่อน!!
EXP จากการกำจัดมอนเตอร์ + 50 % ระยะเวลา 24 ชั่วโมง
“เห้ย นี่ฉันได้รับบัพจากการผักผ่อนที่นี่เรอะ”ริชทั้งแปลกใจและใเพราะบัพที่ได้มานั้นมาจากที่บ้านของNPCที่ริชขอมาอาศัยอยู่เท่านั้นเอง แถมบัพ EXP จากมอนเตอร์ถึง 50 % นี่แม้แต่โรงแรมระดับ 5 ดาวยังไม่รู้ว่าจะได้บัพนี้รึปล่าว
“นี่มันขุมทรัพย์ชัดๆ”
จู่ๆริชก็คิดวิธีหาเงินดีๆออกโดยการแนะนำคนอื่นมาพักที่นี้โดยการแลกกับเงิน แต่ความคิดนั้นก็ต้องตัดทิ้งไปเพราะว่ามันอาจจะเป็การรบกวนความสงบของหมู่บ้านนี้และอีกอย่างมาธาที่เป็เข้าของบ้านคงจะไม่ยอมแน่
หลังจากนั้นริชก็ลงไปทานอาหารเช้ากับมาธาแล้วจากนั้นทั้งสองก็ร่ำรากัน มาธาก็บอกกับริชว่าครั้งหน้าถ้าผ่านมาทางนี้ก็แวะมาได้ ที่นี่ยินดีต้อนรับเสมอ
ริชเดินตามถนนไปเรื่อยเพื่อรอรถม้าที่ผ่านมาแถวนี้ หลังจากเดินมาไม่นานก็มีรถม้าผ่านมาริชได้ติดรถคันนั้นมาด้วย แม้เ้าของรถคันนั้นจะไม่ได้เดินทางไปซีเดียแต่ก็ใจดีให้ริชขึ้นรถมาโดยที่ริชจะลงที่เมือง เซียร่า ซึ่งเป็เมืองก่อนที่จะถึงเมืองซีเดีย
เซียร่าเคยเป็เมืองเดียวกันกับซีเดียเพราะเื่ของการปกครองที่มีความเห็นไม่ตรงกันจึงได้ทำการแยกออกออกจากเป็สองเมือง แม้ทั้งสองเมืองจะเป็เมืองคู่ค้ากันที่ผึ่งพาอาศัยกัน แต่ภายในลึกๆทั้งสองเมืองต่างแย่งชิงกันมาตลอด
ริชเดินทางมาถึงที่เมืองเซียร่าเป็ที่เรียบร้อย ในเมืองมีผู้คนอาศัยอยู่อย่างหน้าแน่น ร้ายค้าต่างๆหรือแม้แต่สถานบันเทิง นี่คงเป็เหตุผลที่ผู้เล่นชอบอาศัยอยู่ที่เมืองใหญ่สินะ
ริชมาถึงก็ไม่รอช้ารีบตรงหาร้านขายของทันที ตอนนี้แม้แต่ขอทานยังมีเงินมากกว่าริชเสียอีกด้วยซ้ำ
ริชมาหยุดอยู่ร้านซื้อขายไอเทมในเมืองที่มีป้ายขนาดใหญ่ที่เขียนว่า ‘โรงประมูลกิลด์ัทอง’
2K
![เกิดใหม่ครั้งนี้ขอเป็นสตรีไร้คุณธรรม [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1725005870_109898.webp)
