ตอนที่ 4 แนะนำตัว
ต้นกล้าหรือเฮียกล้าลูกชายคนที่สามของบ้านจอดรถเสร็จเขาก็รีบเดินเข้ามาหาทั้งสองคนด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอวดฟันขาว
"เมื่อกี้ผมถามเฮียยังไม่ได้ตอบผมเลยนะ สาวน้อยคนนี้ใครเหรอ" ต้นกล้าถามใหม่ แอบคิดไปไกลเมื่อเห็นพี่ชายพาผู้หญิงเข้าบ้าน
"เฮียบอกไปแล้วว่าไม่รู้จักยัยนี่แอบขึ้นรถเฮียมา อยากรู้ก็ถามเอา" สายตาของต้นกล้าเบนไปหานาราทันที
"เฮียชื่อต้นกล้านะเรียกเฮียกล้าก็ได้ เฮียเป็น้องชายของเฮียผา แล้วเราล่ะชื่ออะไร"ต้นกล้าจัดการแนะนำตัวเองและพี่ชายให้เสร็จ จากนั้นก็เนียนถามชื่อของเธอทันทีที่ถามเพราะอยากรู้เองด้วย แต่ที่มากไปกว่านั้น ถามเผื่อพี่ชาย
"หนูชื่อเพียงนาราเรียกนาราเฉยๆก็ได้ค่ะ"
"อายุเท่าไหร่ยี่สิบหรือยัง" ต้นกล้าเป็คนยิงคำถาม ส่วนอีกคนยืนฟังเฉยๆ
"หนูอายุยี่สิบเต็มแล้วค่ะ"สายตาของต้นกล้ามองไปที่ใบหน้าของพี่ชาย อยากบอกเฮียผาว่า...ไม่ติดคุกแล้วนะบรรลุนิติภาวะแล้ว
"มึงกำลังเข้าใจกูผิด"เฮียผาพูดกับน้องชายด้วยน้ำเสียงเข้มๆ เขาไม่ได้สนใจเด็กผู้หญิงคนนี้นอกจากจะไม่สนใจแล้ว ยังไม่ไว้ใจอีกด้วย
"บ้านนาราอยู่ที่ไหนเหรอ"ต้นกล้าถามต่อ ส่วนอีกคนก็ยังคงยืนฟังไม่ยอมขยับไปไหนนั่นจึงทำให้ต้นกล้าคิดว่าพี่ชายมีใจ แต่ที่จริงแล้วเขาก็แค่ไม่ไว้ใจเธอจึงยืนฟังอยู่อย่างนั้น อยากรู้ว่าเธอคนนี้มีจุดประสงค์อะไรแอบแฝงกันแน่ด้วยนิสัยส่วนตัวภูผาไม่ค่อยไว้ใจใครง่ายๆ
"หนูเป็คนอำเภอเมืองค่ะ"ในขณะที่กำลังพูดคุยกัน สองสาวพราวมุกกับตะวันที่อยู่ด้านในบ้านก็เดินออกมาดูพวกเธอได้ยินแว่วๆเหมือนมีเสียงผู้หญิง
"อ้าวตะวัน มุกมานี่ๆ"เฮียกล้าหันไปเห็นน้องสาวกับภรรยาของเขาเดินออกมาพอดีจึงกวักมือเรียกให้เดินเข้ามาหา
"มุก...เฮียกล้าพาใครมาน่ะ"ตะวันพูดแกล้งพี่ชายของเธอเล่นเมื่อเห็นสาวน้อยใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักยืนอยู่กับพี่ชายของเธอทั้งสองคน
"ไอ้ตะวันเดี๋ยวเถอะเฮียผาพามา ไม่ใช่เฮียสักหน่อย น้องชื่อนารานะ ส่วนคนนี้ชื่อพี่มุกภรรยาคนสวยของเฮียเอง ส่วนคนนี้น้องสาวคนเล็กชื่อพี่ตะวัน"เฮียกล้าจัดการแนะนำทุกๆคนให้รู้จักกัน ส่วนเฮียผายืนกอดอกทำท่าเหมือนไม่สนใจแต่ก็ไม่ยอมเดินออกไป
"สวัสดีค่ะพี่มุก พี่ตะวัน หนูชื่อนาราค่ะ" พราวมุกกับตะวันรับไหว้น้อง ด้วยสีหน้างุนงงเนื่องจากเฮียผาไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนเข้าบ้านมาก่อน
"แล้วมากับเฮียผาได้ยังไง"เป็เสียงของตะวัน เธอทนความสงสัยของตัวเองไม่ไหวจึงเอ่ยถามออกไป
"หนูหนีแม่มาค่ะ"
"หนีแม่...สงสัยเื่จะยาวมาๆเข้าบ้านก่อน" เป็เฮียกล้าที่เดินนำพาทุกคนเข้าบ้านเข้าไปถึงก็เจอแม่กำลังนั่งมองหน้าหลานอยู่กลางบ้าน
"นารานี่แม่เฮียเอง" ท่านกำลังนั่งอยู่ข้างๆหลานสาวตัวเล็ก ท่าทางปลื้มอกปลื้มใจ
"สวัสดีค่ะ"
"สวัสดีลูก"แม่รับไหว้ด้วยสีหน้าสงสัย สายตาของท่านมองใบหน้าของลูกๆสลับกันไปมา
"ส่วนคนนี้ลูกสาวเฮียเองหลับปุ๋ยเลย ชื่อน้องปลายฝน" คุณพ่อกำลังเห่อลูกสาว เข้ามาในบ้านได้ก็ขอเข้าไปทักทายลูกสาวก่อนถึงแม้ว่าน้องปลายฝนจะกำลังหลับอยู่ก็ตาม
"จ๊อกจ๊อก" อยู่ๆเสียงท้องของนาราก็ร้องดังขึ้น เธอยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลยเสียงที่เกิดขึ้น ทำเอาคนหูดีส่งสายตามองมาที่ท้องของเธอแล้วถอนหายใจ
"ท้องใครร้องน่ะ"เสียงแม่เอ่ยถาม ซึ่งตอนนี้ท่านก็ได้หุงข้าวทำกับข้าวไว้รอลูกๆของท่านเยอะแยะเลย
"ท้องนาราค่ะ"
"หิวแล้วเหรอลูก"
"ค่ะหนูยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลยค่ะ" ในขณะนี้เองรถยนต์อีกคันก็ขับเข้ามาจอดเป็รถของเฮียสิงห์ ลูกชายคนที่สองของบ้าน เขาเดินเข้าบ้านด้วยท่าทางปกติแต่พอเจอหญิงสาวไม่คุ้นหน้าเท่านั้นแหละ
"ใคร?"สายตามองหน้าทุกคนด้วยความสงสัย
"นารา...คนนี้เฮียสิงห์"เป็ตะวันที่เอ่ยแนะนำให้
"สวัสดีค่ะเฮียสิงห์"
"สวัสดีครับแล้ว..." เฮียสิงห์ยังคงอยากรู้ต่อว่าเธอเป็ใคร มาจากไหนแล้วมานั่งอยู่ที่นี่ได้ยังไง ใครพามา
"ยังไม่ต้องกิน...เล่าเื่ของเธอทั้งหมดให้ทุกคนฟังก่อนดูจากสีหน้าของทุกคนคงจะอยากรู้มาก ขอความจริงด้วยนะ"เฮียผาตัดความรำคาญี้เีตอบคำถามทีละคนในเมื่ออยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาแล้วก็ให้เธอนั่นแหละเป็คนเล่า
ทุกคนที่อยู่ตรงนี้มีความอยากรู้ไม่ได้ต่างกันจากนั้นนาราก็เริ่มเล่าเื่ราวทั้งหมดของตัวเองให้ทุกคนฟัง โดยไม่คิดที่จะปิดบังใครสงสัยก็ถาม เธอก็บอกหมดอยากให้ทุกคนเชื่อในสิ่งที่เธอพูดเพราะเธออยากได้งานทำและที่พักที่ปลอดภัยเธอมีเงินติดกระเป๋ามาแค่นิดหน่อยเท่านั้นถ้าคนที่นี่ไม่ช่วยเธอก็ไม่รู้ว่าจะไปพึ่งใคร
"เื่ทั้งหมดก็เป็แบบนี้ค่ะ"
"น่าสงสารจัง"เป็เสียงของตะวัน รู้สึกสงสารนาราจับใจ ทุกคนเชื่อแต่ยกเว้นภูผาเขายังไม่เชื่อ
"ยัยหนูนอนที่นี่สักคืนก่อนก็ได้" เป็เสียงของแม่เอ่ยชวนท่านเองก็รู้สึกสงสารหญิงสาวอายุน้อยคนนี้เหมือนกับคนอื่นๆเด็กผู้หญิงตัวคนเดียวถ้าไล่ให้ไปอยู่ที่อื่นคงใจร้ายเกินไป
"คนสมัยนี้ไว้ใจไม่ได้ผมจะเอาเธอไปด้วย ห้องพักคนงานมีว่างอยู่หนึ่งห้องให้เธอไปอยู่ที่นั่นก็แล้วกัน"ทันใดนั้นใบหน้าจิ้มลิ้มก็คลี่ยิ้มกว้างออกมาทันทีด้วยความดีใจเวลานี้เธอนอนที่ไหนก็ได้ ขอแค่ให้มีที่ซุกหัวนอนก่อนก็พอ
"ขอบคุณค่ะขอบคุณมากๆ หนูไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหนจริงๆ" ฝ่ามือเรียวเล็กยกขึ้นไหว้เฮียผาท่าทางดีใจมาก
"ถ้าสิ่งที่นาราเล่ามาเป็ความจริงเฮียว่าไปอยู่ในสวนกับเฮียผาน่ะเหมาะแล้วเพราะที่นั่นปลอดภัยไม่มีใครกล้ามาทำอะไรนาราแน่นอน"เป็เสียงของเฮียสิงห์ยืนยันความปลอดภัยให้เธออีกเสียงถึงในนั้นจะมีคนงานผู้ชายเป็ส่วนมาก แต่ทุกคนก็ไว้ใจได้
"หนูไม่มีเสื้อผ้าติดตัวมาเลยค่ะ"นาราก้มหน้าพูดรู้สึกเกรงใจทุกคนอยู่มาก แต่เธอก็ไม่รู้ว่าจะไปพึ่งใครแล้ว
"เสื้อผ้ามีเยอะแยะกินข้าวอิ่มแล้วพี่จะไปดูมาให้"
"เสื้อผ้ามุกเยอะแยะเลยคงใส่ไม่ได้แล้ว ให้นาราแล้วกัน"
"ขอบคุณพี่ตะวันกับพี่มุกมากค่ะ"ฝ่ามือเรียวยกขึ้นไหว้พราวมุกกับตะวันด้วยความเกรงใจ ในความโชคร้ายของเธอก็ยังได้มาเจอคนจิตใจดีที่บ้านหลังนี้
"ไม่ต้องเกรงใจพี่ยกให้หมดเลย" คุณแม่ลูกอ่อนหลังจากที่ได้คลอดลูกออกมาแล้วเมื่ออาทิตย์ก่อนน้ำหนักยังอยู่ที่แม่อีกมาก ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่น้ำหนักของเธอจะยุบลงเหลือเท่าเดิม
หลังจากพูดคุยกันพอหอมปากหอมคอก็หาอาหารมานั่งกินกันจนอิ่ม
"เฮียผารอหนูแป๊บนึงขอไปหาเสื้อผ้าให้นาราก่อน"ไม่นานพราวมุกกับตะวันก็เดินมาพร้อมกับกระเป๋าสองใบ ยื่นให้นาราในกระเป๋าใบหนึ่งมีเสื้อผ้า ส่วนอีกใบเป็ของใช้จำเป็สำหรับผู้หญิง
ตะวันกับพราวมุกเก็บเสื้อผ้าที่เธอไม่ได้ใส่แล้วเอามาแบ่งให้นาราพร้อมกับชุดชั้นในตัวใหม่ที่ยังไม่ได้ใส่คิดซะว่าบริจาคให้น้องไป
"โอ้โห...ทำไมให้เยอะจังคะ"
"ของพี่มีไม่กี่ตัวส่วนมากเป็ของคุณแม่ลูกอ่อนน่ะ พี่มุกใส่ไม่ได้แล้ว ยกให้นาราหมดเลย"
"ขอบคุณพี่ตะวันขอบคุณพี่มุกค่ะ" ก่อนที่จะรับเอากระเป๋ามาถือไว้ฝ่ามือเรียวสวยยกขึ้นไหว้พี่สาวทั้งสองคนด้วยท่าทางอ่อนน้อมเป็การขอบคุณ
"ไปขึ้นรถได้แล้ว"เสียงเข้มๆของใครบางคนบอกให้นาราขึ้นรถ พร้อมกับเดินนำออกจากบ้านไปตัวเปล่า
"ค่ะ"
"เฮียผาเขาก็เป็คนแบบนี้แหละอย่าไปถือสาเขาเลยนะ มาพี่ช่วยถือไปส่งที่รถ"ตะวันช่วยนาราหิ้วกระเป๋าใบใหญ่ไปส่งที่รถ จากนั้นทั้งสองคนก็พากันขับรถออกไป...
"เฮียสิงห์จะกลับแล้วเหรอ"
"อือ...มีอะไรหรือเปล่า"
"หนูอยากได้พี่สะใภ้ชื่อนารา"
"เฮียผาจะเอาเหรออายุน้อยกว่าเกือบๆยี่สิบปีเลยนะ"
"อย่าถามเฮียผาเลยว่าจะเอาเด็กมั้ยถามนาราดีกว่าว่าจะเอาคนแก่หรือเปล่า"
"ความแก่มันไม่ได้เป็กันง่ายๆแต่กว่าจะเป็ได้มันต้องใช้เวลา"
"แหม...พูดเข้าข้างความแก่ของตัวเองด้วยใช่มั้ยล่ะไปๆกลับไปนอนได้แล้ว" เฮียสิงห์ส่งยิ้มให้น้องสาวจากนั้นเขาก็ขับรถออกไป
ในทุกๆวันหลังจากรับประทานอาหารเย็นอิ่มแล้วเฮียผาจะไปนอนที่บ้านในสวน เฮียสิงห์ไปนอนเฝ้าร้านส่วนเฮียกล้านอนที่บ้านเป็เพื่อนแม่กับน้องสาว เนื่องจากในบ้านมีแต่ผู้หญิงจำเป็ต้องมีผู้ชายอยู่ด้วยสักคน สังคมสมัยนี้ไว้ใจใครไม่ได้
11K
