ทะลุมิติมาเป็นแพทย์หญิงตัวร้ายพร้อมลูกชายอัจฉริยะ【จบ】

        เมื่อกู้จิ่งเซวียนเห็นชายแปลกหน้าสองคนเดินเข้ามาหาตนเองใบหน้าเล็กๆ ก็เปื้อนรอยยิ้ม ดวงตากลมโตเป็นประกายเขากล่าวกับชายหนุ่มผู้ติดตามที่ยืนอยู่ข้างกายว่า “มีคนจะมารังแกพวกเราขอรับ”

        คนจากตระกูลอวี๋ที่ได้รับคำสั่งมาก็เห็นชายฉกรรจ์สองคนที่มีท่าทางดุดันเช่นกันสายตาของอีกฝ่ายแสดงออกชัดเจนว่า ‘ข้าจะฆ่าเจ้า!’ซึ่งคนทั้งคู่ต่างคิดว่าชายคนหนึ่งกับเด็กคนหนึ่งนั้นไม่น่าจะเก็บมาใส่ใจ

        คนจากตระกูลอวี๋ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อขวางกู้จิ่งเซวียนไว้แล้วกล่าวว่า“คิดจะแย่งคนจากตระกูลอวี๋ คงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วกระมัง”

        “ฮึ! ตระกูลอวี๋จะไปนับเป็นอะไรได้” กู้ตงหลิงทำตัวกร่างในเมืองหลวงอยู่เสมอจึงไม่เคยกลัวตระกูลอวี๋ หากมีสองตระกูลใหญ่ยืนอยู่ตรงหน้า นางคงจะเกรงใจอยู่บ้าง

        “จัดการมันเลย กล้าดูถูกตระกูลอวี๋ได้เช่นไร!ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงยิ่งนัก” กู้จิ่งเซวียนถอยหลังไปหลายก้าวมือเล็กๆ ข้างหนึ่งถือขนม อีกข้างหนึ่งถือของเล่นพลางเคี้ยวตุ้ยๆด้วยความเอร็ดอร่อย ท่าทางของเขาดูไร้ความหวาดหวั่นใด ๆซึ่งทำให้ผู้คนถึงกับพูดไม่ออก

        ผู้คนที่อยู่บนถนนต่างก็เข้ามารุมล้อมอย่างรวดเร็วทุกคนต่างมองดูเด็กน้อยที่น่ารักน่าเอ็นดูราวก้อนหยก

        คนของตระกูลอวี๋ที่ปกติค่อนข้างจะเก็บตัวและไม่ชอบมีเรื่องแต่เมื่อได้ยินคำพูดของกู้จิ่งเซวียนก็พลันตกตะลึงเด็กน้อยคนนี้รู้ฐานะของเขาตั้งแต่แรกแล้วหรือ ถึงได้…

        เขารีบหันกลับไปมองกู้จิ่งเซวียนก็เห็นกู้จิ่งเซวียนกำลังยิ้มอย่างไร้เดียงสาบริสุทธิ์เด็กคนนี้เป็นที่สะดุดตาอย่างยิ่ง ทำให้ผู้คนที่มุงดูพากันชื่นชอบผู้คนเริ่มซักถามไม่หยุดหย่อน

        จนกระทั่งคนของกู้ตงหลิงและคนของตระกูลอวี๋เริ่มต่อสู้กันกู้จิ่งเซวียนก็ยังคงกินขนมและกระโดดโลดเต้น พร้อมทั้งตะโกนเสียงดังดูแล้วไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

        กู้ตงหลิงซึ่งมองดูทุกสิ่งทุกอย่างจากที่ไกลๆก็ตกตะลึงเช่นกัน นางรู้ว่าคนสองคนที่นางส่งไปนั้นไร้ประโยชน์เกินไปเกรงว่าจะไม่สามารถจับเจ้าก้อนซาลาเปาน้อยนี้ได้สมแล้วที่เจ้าตัวเล็กจะเฉลียวฉลาดเจ้าเล่ห์ไม่ต่างจากกู้ชิงเฉิงถึงกับยั่วยุคนทั้งสองฝ่ายให้ลงมือต่อสู้กันโดยตรง

        เดิมทีกู้ตงหลิงไม่ต้องการให้เรื่องราวบานปลายแต่ผู้คนต่างมารุมดูมากยิ่งขึ้น ทำให้กู้จิ่งเซวียนโดดเด่นนางจึงจำต้องเดินเข้ามาด้วยตัวเอง

        “เด็กน้อย” กู้ตงหลิงกล่าวด้วยรอยยิ้มแต่แฝงไว้ด้วยความไม่พอใจ ยามอยู่ในอันหยวนถังเจ้าเด็กน้อยคนนี้ได้ดูถูกนางไว้ไม่น้อยวันนี้นางจะคิดบัญชีทั้งเก่าและใหม่พร้อมกันให้หมด

        กู้จิ่งเซวียนกำลังให้กำลังใจคนของตระกูลอวี๋อย่างออกรสพอได้ยินมีคนเรียกตนเองจึงหันกลับมา เมื่อเห็นกู้ตงหลิงดวงตาก็เบิกโพลง“ท่านป้า เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่ด้วย?”

        เมื่อได้ยินคำว่า‘ป้า’ ร่างของกู้ตงหลิงก็แข็งทื่อนางขมวดคิ้วแน่น และพยายามทำใจให้สงบ นางจะไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเจ้าเด็กบ้าคนนี้เพราะอีกครู่เดียวนางก็จะทำให้มันตายทั้งเป็นแล้ว!

        ท่ามกลางฝูงชนมีบางคนหัวเราะออกมาเพราะพวกเขาจำกู้ตงหลิงได้นี่คือคุณหนูผู้เป็นบุตรสาวที่เกิดจากภรรยาเอกของตระกูลกู้เป็นคนสนิทของฮ่องเต้และฮองเฮาเป็นสตรีผู้มีพรสวรรค์และเป็นหญิงงามที่มีชื่อเสียงเลื่องลือในเมืองหลวงเด็กน้อยคนนี้ถึงกับเรียกนางว่า ‘ป้า’ เชียวหรือ! ช่างเป็นเรื่องที่ยากจะยอมรับได้จริงๆ

        ทว่ากู้ตงหลิงก็ยังคงตอบกลับไปว่า“ป้าจะพาเจ้าไปซื้อขนมดีหรือไม่?”

        “ดีขอรับๆ! ท่านป้าใจดีที่สุดเลย ท่านแม่ไม่ยอมให้ข้ากินขนมเลยขอรับ”กู้จิ่งเซวียนปรบมือเล็กๆและมองไปยังคนของตระกูลอวี๋ที่ถูกรั้งตัวไว้ รอยยิ้มก็ยิ่งลึกขึ้น “พวกท่านพยายามเข้าล่ะ อย่าทำให้เจ้านายผิดหวังนะ” แล้วเขาก็วิ่งตามกู้ตงหลิงไปอย่างร่าเริง

        “คุณชายน้อย…” คนของตระกูลอวี๋ตกตะลึงเด็กคนนี้เป็นปีศาจหรืออย่างไร? เขาใช้เงินจนหมดและอยู่กับเจ้าเด็กนี่มาค่อนวัน แต่เขากลับตามกู้ตงหลิงไปเสียแล้วทั้งยังปล่อยให้เขาติดอยู่ที่นี่ จึงยากที่จะปลีกตัวออกไปได้

        ในตอนนี้กู้จิ่งเซวียนถูกกู้ตงหลิงอุ้มออกจากถนนที่พลุกพล่านในมือของเขามีลูกกวาดหลายเม็ด และกำลังเคี้ยวอีกเม็ดหนึ่งอยู่ในปาก

        เดิมทีผู้ติดตามของกู้ตงหลิงต้องการอุ้มเด็กน้อยแต่เจ้าเด็กผีไม่ชอบให้เขาอุ้มจึงร้องไห้โวยวายและต้องการให้กู้ตงหลิงอุ้มเท่านั้นกู้ตงหลิงรู้สึกรังเกียจเป็นอย่างยิ่ง แต่ก็ทำได้เพียงทนเอาไว้

        “ไปบอกกู้ชิงเฉิงที่ตำหนักบูรพาว่า บุตรชายของนางอยู่ในมือของข้าหากต้องการให้เขามีชีวิตรอด ก็ให้มาพบข้าเพียงลำพัง!” ภายในโรงเตี๊ยมที่ค่อนข้างเงียบสงบแห่งหนึ่งกู้ตงหลิงโยนกู้จิ่งเซวียนเข้าไปในห้อง แล้วนำอาหารมากมายมาล่อหลอกส่วนนางก็ออกคำสั่งให้ลูกน้องไปจัดการเรื่องต่างๆ

        กู้จิ่งเซวียนเห็นว่าภายในห้องไร้ผู้คนจึงโยนลูกกวาดเหล่านั้นทิ้งไปอย่างไม่แยแส ใบหน้าเล็กๆฉายแววเย็นชาจากก้อนซาลาเปาน้อยที่เคยดูไม่เป็นพิษเป็นภัยบัดนี้กลับมีสีหน้ามืดครึ้ม

        เขาผลักประตูออกไปและเดินตรงไปยังกู้ตงหลิงที่ปลายทางเดินซึ่งนางกำลังขบคิดว่าจะสังหารกู้ชิงเฉิงได้อย่างไร นางกำหมัดแน่นพลางมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างอาฆาต

        “ท่านป้า” กู้จิ่งเซวียนเดินเข้ามาเรียกเสียงใส

        “เจ้าออกมาทำไมกัน?” กู้ตงหลิงเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ในเมื่อจับตัวเด็กคนนี้มาได้แล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องเอาใจอีกต่อไป

        “ข้าเอาของดีมาให้ท่านขอรับ” กู้จิ่งเซวียนยังคงยิ้มดวงตากลมโตโค้งงอราวกับจันทร์เสี้ยว ดูน่าเอ็นดูยิ่งนัก

        แต่เมื่อกู้ตงหลิงมองมากลับเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ยากจะระงับ “เจ้าเก็บเอาไว้เองเถอะ”

        เก็บไว้รอเข้าโลงพร้อมกับมารดาของเจ้าเถอะกู้ตงหลิงนึกถึงการกระทำของเด็กคนนี้ในคราก่อนและเมื่อนึกถึงว่าเด็กคนนี้เป็นบุตรชายของกู้ชิงเฉิงและองค์รัชทายาทนางจึงคิดอยากจะสังหารเขาเสียให้ได้ องค์รัชทายาทเป็นของนางใครก็อย่าได้คิดปรารถนา คนที่กล้าแย่งองค์รัชทายาทจากนาง ล้วนต้องตาย...ต้องตายเท่านั้น!

        ทว่ากู้จิ่งเซวียนยังคงยืนกรานที่จะยื่นมันให้กู้ตงหลิงมือเล็กๆ ของเขายื่นไปจับที่แขนนาง พลางแบมือออก เดิมทีกู้ตงหลิงไม่คิดจะสนใจเขาแต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของเขา นางจึงก้มหน้ามองหนอนผีเสื้อตัวหนึ่งกำลังพยายามคลานไปข้างหน้าบนฝ่ามือของเจ้าตัวน้อย… กู้จิ่งเซวียนยื่นมือไปทางกู้ตงหลิงเจ้าหนอนผีเสื้อตัวนั้นจึงคลานไปบนแขนของนางแทน

        “กรี๊ด! หนอน!” กู้ตงหลิงกรีดร้องเสียงดังใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัว เสียงของนางน่าเวทนาเป็นยิ่งนัก

        กู้จิ่งเซวียนกลับยิ้มแย้มพลางเอ่ย“ใช่แล้วขอรับ นี่คือหนอนผีเสื้อ! ท่านป้าคงจะชอบมากเลยกระมังข้าจะไปจับมาให้ท่านอีกสักสองสามตัวดีหรือไม่?”

        กู้ตงหลิงตกใจจนใบหน้าซีดเผือดนางสะบัดแขนไปมาไม่หยุด เพื่อหวังจะสะบัดเจ้าหนอนตัวนั้นทิ้งไป อันที่จริงหากเป็นสถานการณ์ปกติ การยื่นมือออกไปแล้วสะบัดเช่นนี้เจ้าหนอนย่อมหลุดออกไปจากตัวคนผู้นั้นได้แต่กู้จิ่งเซวียนสามารถควบคุมสิ่งของด้วยพลังจิตได้ แม้จะไม่เก่งกาจเท่ากู้ชิงเฉิงแต่ก็ยังสามารถใช้ลูกไม้เล็กๆ น้อยๆ นี้ได้เช่นกัน

        ในขณะที่กู้ตงหลิงกำลังสะบัดแขนและกรีดร้องอย่างน่าเวทนาเขาก็ใช้พลังจิตส่งหนอนผีเสื้อไปบนใบหน้าของนาง!

        “ท่านป้า” กู้จิ่งเซวียนหัวเราะคิกคักพลางปรบมือเล็กๆ “ท่านชอบหนอนผีเสื้อขนาดนี้เลยหรือขอรับถึงขนาดเอาไว้บนใบหน้าเลย ท่านอยากได้กี่ตัวกัน ข้าจะไปจับมาให้”

        วินาทีถัดมากู้ตงหลิงก็สลบไปแต่เสียงกรีดร้องที่ดังลั่นทำให้ผู้ติดตามของกู้ตงหลิงในที่สุดก็ขึ้นมาถึงเมื่อพวกเขาเห็นกู้ตงหลิงนอนแน่นิ่งหลับตา กู้จิ่งเซวียนยืนอยู่ข้างๆด้วยสีหน้าไร้เดียงสา พวกเขาจึงยังไม่เข้าใจสถานการณ์

        “ท่านป้าสลบไปแล้วขอรับ” กู้จิ่งเซวียนยู่ปากเล็กๆ“ท่านป้าคนนี้ช่างน่าสนใจจริงเชียว”

        เมื่อได้ยินกู้จิ่งเซวียนเรียกคุณหนูของตนว่าท่านป้าผู้ติดตามก็ขมวดคิ้วแน่น พลางเอ่ย “ห้ามเรียกคุณหนูใหญ่เช่นนั้น”

        “แต่ท่านป้าเต็มใจให้ข้าเรียกนะขอรับ” กู้จิ่งเซวียนมองผู้ติดตามด้วยสีหน้าสับสนใบหน้าเล็กๆ ดูลังเล

        ผู้ติดตามแทบจะหน้ามืดตามัวสตรีคนใดเล่าจะยอมให้ผู้อื่นเรียกตนว่าท่านป้า เด็กคนนี้ช่างเป็นปีศาจยิ่งนักหากไม่ใช่เพราะต้องการหลอกล่อให้เขามากู้ตงหลิงคงจะใช้แส้ฟาดเขาสังหารไปแล้วเมื่อได้ยินคำว่า‘ท่านป้า’ แต่บัดนี้เขายังตายไม่ได้ยังมีประโยชน์ใหญ่อยู่อีกมาก

        ผู้ติดตามจึงได้แต่จำทนลากกู้ตงหลิงกลับไปที่ห้องพลางกำชับกู้จิ่งเซวียนให้สงบเสงี่ยม แล้วเขาก็เฝ้าอยู่หน้าประตูหากกล้าเล่นตุกติกอีก จะสังหารทันที

        ร่างเล็กๆของกู้จิ่งเซวียนหดตัวลง ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสิ่งนี้ทำให้ผู้ติดตามรู้สึกพอใจขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าของเขาก็ดูดีขึ้นมาก

        ภายในห้องกู้จิ่งเซวียนมองกู้ตงหลิงที่กำลังหลับใหล เขาเผยรอยยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก พลางเอ่ย“หญิงชั่วผู้นี้ คิดจะทำร้ายข้าและมารดา ข้าจะต้องทำให้นางสำนึก”