เกิดใหม่ในยุค 80 พลิกชีวิตแสนตกอับของคุณหนูสกุลหลิน

        ซินแสให้ฤกษ์ดีสำหรับการหมั้นหมายในอีกสามวันข้างหน้า

        ใจของหานหมิงหย่วนมีความสุขจนไม่อาจบรรยายได้เมื่อคิดว่าอีกสามวันข้างหน้าตนจะได้หมั้นหมายกับซินเยวี่ย!

        นับตั้งแต่แม่ตอบตกลงเรื่องการแต่งงานของตนกับซินเยวี่ยสีหน้าเย็นชาของหานหมิงหย่วนก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นเป็นระยะซึ่งทั้งหมดนี้อยู่ในสายตาของแม่หาน

        เมื่อคิดว่าลูกชายที่ตนเลี้ยงดูมาด้วยความยากลำบากกลับถูกผู้หญิงคนหนึ่งชักจูงให้มีความสุขและโกรธเคืองแม่หานก็รู้สึกขุ่นเคืองใจอย่างมาก ดังนั้นเธอจึงยิ่งเกลียดซินเยวี่ยมากยิ่งขึ้น

        วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์หานหมิงหย่วนรู้ว่าซินเยวี่ยไม่ต้องไปสอนหนังสือที่โรงเรียนดังนั้นเขาจึงอยากใช้เวลาอยู่กับซินเยวี่ยอย่างเต็มที่

        ในเมื่อกำลังจะหมั้นหมายกันในเร็วๆ นี้หานหมิงหย่วนจึงไม่ลังเลอีกต่อไป ตรงไปยังบ้านตระกูลหลินเพื่อหาซินเยวี่ย

        เมื่อหานหมิงหย่วนในชุดเครื่องแบบทหารรูปงามสง่าผ่าเผยปรากฏตัวที่ลานบ้านพ่อแม่หลินก็รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง หานหมิงหย่วนตรงหน้าช่างสง่าผ่าเผยเจิดจ้า สง่างาม ท่าทางทุกย่างก้าวล้วนแต่แฝงไว้ซึ่งความองอาจกล้าหาญของทหาร

        เมื่อคิดถึงในอดีตตอนที่ตนเห็นซินเยวี่ยพูดคุยกับเด็กคนนี้ก็โกรธแทบตายแต่ไม่คิดเลยว่าเด็กหนุ่มที่เคยถูกรังแกและกดขี่ในอดีตจะเติบโตเป็นนายทหารผู้กล้าหาญในวันนี้

        “ลุง ป้าผมมาหาเยวี่ยเยวี่ยเพื่อพูดคุยด้วยสักหน่อย เธออยู่ที่บ้านไหมครับ?” หานหมิงหย่วนยังคงให้ความเคารพต่อผู้อาวุโสทั้งสองของตระกูลหลินอย่างมากอย่างแรกพวกเขาคือผู้อาวุโส อย่างที่สองพวกเขาคือพ่อแม่ของซินเยวี่ยส่วนเรื่องที่คนตระกูลหลินนินทาแม่ของตนเหมือนคนอื่นๆ ในอดีตนั้นหานหมิงหย่วนได้ปล่อยวางไปแล้ว

        แม่หลินยิ้มและพูดว่า“เยวี่ยเยวี่ยอยู่ที่บ้าน ฉันจะไปเรียกเธอมาให้”

        ยังไม่ทันที่แม่หลินจะไปเรียกซินเยวี่ยที่ได้ยินเสียงก็ออกมาจากห้องของตัวเอง

        ซินเยวี่ยสวมเสื้อสีชมพูที่ยังใหม่อยู่ประมาณแปดสิบเปอร์เซ็นต์เสื้อตัวนี้ซูลั่วอิงเป็นคนให้มา เนื่องจากซินเยวี่ยชอบมันมาก เธอจึงไม่ค่อยได้ใส่

        “พี่หมิงหย่วนมาแล้ว” ซินเยวี่ยทักทายหานหมิงหย่วนด้วยรอยยิ้มเบิกบานทุกการเคลื่อนไหวและรอยยิ้มของเธอล้วนแต่งดงามที่สุดในสายตาของหานหมิงหย่วน

        หานหมิงหย่วนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“เยวี่ยเยวี่ย พวกเรากำลังจะหมั้นหมายกันแล้วพี่อยากพาเธอไปในเมืองเพื่อซื้อของสักหน่อย”

        ซินเยวี่ยลังเลเล็กน้อยจากนั้นพูดด้วยความเขินอาย “พี่หมิงหย่วน ไม่ต้องหรอกฉันไม่มีอะไรที่ต้องซื้อ”

        หานหมิงหย่วนพูดว่า“เธอเตรียมตัวให้พร้อม แล้วตามพี่มา”

        น้ำเสียงของเขาแฝงไว้ด้วยคำสั่ง

        เมื่อเป็นเช่นนั้นซินเยวี่ยก็ไม่ได้เหนียมอายอีกต่อไป

        หานหมิงหย่วนจึงพาซินเยวี่ยออกจากหมู่บ้านเฉวียนสุ่ยทันที

        ชาวบ้านจำนวนมากเห็นพวกเขาหลายคนต่างก็อิจฉาซินเยวี่ย

        …

        เดิมทีแม่หานตั้งใจว่าจะจัดงานหมั้นอย่างเรียบง่ายไม่ใช่ว่าแม่หานเป็นคนสมถะ แต่เป็นเพราะเธอมีความคิดในใจของตนเองแต่บ้านหลินกลับไม่ยอมปล่อยให้แม่หานสมหวัง เมื่อกำหนดวันหมั้นหมายแล้วเรื่องมงคลนี้ก็แพร่กระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้านเฉวียนสุ่ย ทำให้แม่หานรู้สึกโกรธเคืองเป็นอย่างมาก

        หญิงสาวหลายคนในหมู่บ้านต่างก็อิจฉาและริษยาซินเยวี่ยทุกคนต่างก็รู้ดีว่าหานหมิงหย่วนจะมีอนาคตที่ยิ่งใหญ่การที่ชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมเช่นนี้กลายมาเป็นคู่หมั้นของซินเยวี่ยในอนาคตซินเยวี่ยก็จะได้เป็นภรรยาของนายทหาร และเธอก็จะได้ออกจากชนบทไปอยู่ในเมือง

        คนที่ริษยาซินเยวี่ยมากที่สุดไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเหม่ยอ้าย

        ขณะที่หานหมิงหย่วนพาซินเยวี่ยออกจากหมู่บ้านก็บังเอิญถูกเหม่ยอ้ายเห็นเข้า

        เมื่อเห็นซินเยวี่ยที่นั่งอยู่บนรถมอเตอร์ไซค์ชายเสื้อปลิวไสว ผมยาวสยาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุขเหม่ยอ้ายก็รู้สึกอิจฉาและริษยาอย่างมาก

        เหม่ยอ้ายกระทืบเท้าอย่างแรงแล้วพูดด้วยความแค้นเคือง “ทำไมเรื่องดีๆถึงตกอยู่กับหลินซินเยวี่ยคนเดียวด้วย? สวรรค์ช่างไม่ยุติธรรมเลย”

        เมื่อเห็นลูกสาวเป็นเช่นนั้นหลิวกุ้ยหรงพูดอย่างแผ่วเบา “เหม่ยอ้ายแกไม่ต้องอิจฉาพี่สาวของแกหรอกนะ ในอนาคตแม่จะต้องหาคนที่ดีกว่าให้แกแน่นอนการเป็นเมียของทหารมีอะไรดี? ต้องอยู่ห่างกันเป็นเวลานานแทบไม่ต่างอะไรจากการเป็นแม่ม่าย”

        เมื่อได้รับการปลอบโยนจากแม่เหม่ยอ้ายก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่สามารถคลายความอัดอั้นในใจได้จริงๆ

        ตั้งแต่เด็กเหม่ยอ้ายก็ใช้ชีวิตอยู่ภายใต้เงาของซินเยวี่ย

        เธออายุน้อยกว่าซินเยวี่ยไม่ถึงหนึ่งปีแต่เมื่ออยู่ในสายตาของญาติๆ เธอเทียบไม่ได้แม้แต่ปลายเท้าของซินเยวี่ย

        ในวัยเด็กเธอกับซินเยวี่ยอาศัยอยู่ด้วยกันที่บ้านยาย

        ตายายและลุงกับป้าสะใภ้ล้วนแต่ชมเชยซินเยวี่ยส่วนบรรดาญาติๆ ก็ชอบเล่นกับซินเยวี่ย

        ในอดีตสิ่งเดียวที่เหม่ยอ้ายรู้สึกว่าตนเองเหนือกว่าซินเยวี่ยก็คือสภาพครอบครัวของตนดีกว่าซินเยวี่ย

        ตนสามารถสวมเสื้อผ้าใหม่ได้แต่ซินเยวี่ยทำได้เพียงสวมเสื้อผ้าเก่าของพี่สาวสองคนตนสามารถกินลูกกวาดและขนมได้บ่อยๆ แต่ซินเยวี่ยแทบไม่เคยได้กินเลย

        แต่หลังจากที่พ่อเสียชีวิตชีวิตของเธอก็ตกต่ำลงอย่างมาก

        ในปัจจุบันซินเยวี่ยสอนหนังสืออยู่ในหมู่บ้านแถมยังคิดหาวิธีหาเงินด้วยตัวเองได้อีก ตนเห็นซินเยวี่ยสวมเสื้อผ้าดีๆ กินของดีๆอยู่บ่อยๆ ตอนนี้เธอยังหาผู้ชายที่หน้าตาดีและมีความสามารถได้อีกด้วย

        เหม่ยอ้ายรู้ว่าตนเองไม่มีวันตามทันซินเยวี่ยในบางด้านได้เธอจึงหวังเพียงว่าตนจะได้แต่งงานกับคนที่คู่ควรกับตน

        ในขณะนี้ซินเยวี่ยที่ถูกเหม่ยอ้ายอิจฉาและริษยาอยู่นั้นมีความสุขอย่างมากสองมือของเธอโอบกอดเอวที่แข็งแกร่งของหานหมิงหย่วนไว้แน่น แล้วแนบศีรษะเบาๆกับชุดทหารของเขา แม้ว่าลมจะเย็นเล็กน้อยแต่ซินเยวี่ยก็ไม่รู้สึกถึงความหนาวเย็นแม้แต่น้อย

        บางทีอาจเป็นเพราะหานหมิงหย่วนกลัวว่าซินเยวี่ยจะหวาดกลัวเขาจึงชะลอความเร็วของรถลง

        หลังจากมาถึงในเมืองแล้วหานหมิงหย่วนก็หาที่จอดรถมอเตอร์ไซค์ จากนั้นก็พาซินเยวี่ยไปยังห้างสรรพสินค้า

        ในทศวรรษ 1980 ห้างสรรพสินค้าในเมืองยังล้าสมัยมาก ห้างสรรพสินค้าดูเรียบง่ายมาก