หลังจากเดินไปประมาณสิบห้านาที ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงบ้านของหลินซิงเสวี่ย บ้านของเธอเป็บ้านธรรมดาๆ มีสวนเล็กๆ อยู่ที่สวนหน้าบ้าน มีดอกไม้และไม้ผลสองสามต้น
"เข้ามาสิ" หลินซิงเสวี่ย พูดขณะที่เธอยิ้ม
เสี่ยวเทียนเข้าไปในบ้านของเธอทันทีและนั่งบนโซฟาสีแดงในห้องรับแขก ห้องพักมีขนาดประมาณ 4x4 เมตร มีภาพวาดของมหาสมุทรแขวนอยู่บนผนัง
หลังจากนั้นไม่นานหลินซิงเสวี่ยก็กลับมาพร้อมกับชุดปฐมพยาบาลในมือของเธอและนั่งถัดจากเขา
เพราะเธอ้าทำความสะอาดาแของเขาก่อนหลินซิงเสวี่ยจึงจับใบหน้าของเสี่ยวเทียนด้วยมือซ้ายของเธอแล้วหันศีรษะมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม
ในขณะนี้ เสี่ยวเทียน ผู้ซึ่งเห็นใบหน้าของ หลินซิงเสวี่ย ก็ตระหนักได้ว่าเธอเป็ผู้หญิงที่งดงาม เนื่องจากเป็เวลากลางคืนและขาดแสงสว่างเสี่ยวเทียนจึงไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของ หลินซิงเสวี่ย ได้อย่างชัดเจนก่อนหน้านี้
แต่หลังจากที่เสี่ยวเทียนอยู่ในบ้านของเธอและมองเห็นใบหน้าของเธอได้ชัดเจน เขาก็รู้ว่าหลินซิงเสวี่ยเป็ผู้หญิงที่สวยในแบบผู้ใหญ่
หลินซิงเสวี่ย เป็ผู้หญิงที่มีผมยาวประบ่า ดวงตาสีดำของเธอใสเหมือนน้ำในฤดูใบไม้ร่วง เธอยังมีจมูกที่แหลมและริมฝีปากที่มีเสน่ห์ด้วยลิปสติกสีชมพูอ่อน
ในขณะนั้น เสี่ยวเทียนสงสัยว่าทำไมอดีตสามีของเธอถึงตัดสินใจหย่ากับสาวสวยอย่างเธอได้ลงกัน
เมื่อรู้สึกถึงการจ้องมองของเขา หลินซิงเสวี่ย จึงถาม "มีอะไรหรอ? มีอะไรติดหน้าฉันอยู่หรือเปล่า?"
“ไม่ ผมแค่สงสัยว่าทำไมอดีตสามีของคุณถึงตัดสินใจหย่ากับผู้หญิงสวยอย่างคุณ เขาคงไม่ใช่คนโง่หรอกนะ?” เสี่ยวเทียนตอบอย่างตรงไปตรงมา
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา หลินซิงเสวี่ย ก็ทำความสะอาดาแโดยไม่รู้ตัว
"อ๊ะ!" เสี่ยวเทียนร้องออกมาด้วยความเ็ป
“ลิ้นกะล่อนอะไรอย่างนี้!” ใบหน้าของ หลินซิงเสวี่ย เต็มไปด้วยรอยยิ้มเมื่อ ได้ยินเสี่ยวเทียน ชื่นชมความงามของเธอ "ฉันแน่ใจว่าคุณมีแฟนมาหลายคนแล้วใช่ไหม"
มุมปากของเสี่ยวเทียนกระตุกหลังจากได้ยินคำพูดของเธอ “ตอนนี้ผมไม่มีแฟนผมยังโสดอยู่”
จากความทรงจำของเ้าของร่างคนเก่าที่เสี่ยวเทียนมาเกิดใหม่อยู่นี้ไม่มีแฟนเพราะเ้าของร่างคนเก่านี้มุ่งความสนใจไปที่การเรียน ผู้หญิงหลายคนอยากเป็แฟนของเ้าของร่างเก่าคนนี้ แต่เขาก็ปฏิเสธไปทั้งหมด
ช่างน่าเสียดาย! เสี่ยวเทียนคิดกับตัวเอง
“ไม่เชื่อหรอก หนุ่มหล่ออย่างนายต้องมีแฟนมาสองถึงสามคนแล้วใช่ไหม” แน่นอนว่า หลินซิงเสวี่ย ไม่เชื่อคำพูดของเขาง่ายๆ เพราะ เสี่ยวเทียน เป็ชายหนุ่มที่หล่อเหลาและมีเสน่ห์มาก
“แต่ตอนนี้ฉันไม่มีแฟน” เสี่ยวเทียนตอบอย่างตรงไปตรงมา
เฮ้อ... เพราะไอ่เ้าของร่างคนเก่านี่เป็ผู้ชายที่มีความใฝ่ฝันว่าจะต้องประสบความสำเร็จซะก่อนถึงจะตัดสินใจมีแฟน ช่างน่าเสียดายที่เ้าร่างนี้เสียชีวิตไปก่อนที่เขาจะบรรลุความฝันเสียอีก ไม่ต้องกังวล เพราะฉันจะทำให้แน่ใจว่าฉันจะกลายเป็คนที่ประสบความสำเร็จ
ดังนั้นนายซึ่งเคยเป็เ้าของร่างกายนี้มาก่่อนจงพักผ่อนอย่างสงบ เสี่ยวเทียนคิดกับตัวเอง
“อย่าขยับ!” หลินซิงเสวี่ย นำหน้าของเขาเข้ามาใกล้เธอเพราะเธอ้าพันผ้าพันศีรษะของเขา
เมื่อเสี่ยวเทียนมองใบหน้าที่สวยงามของเธอจากระยะใกล้ จิตใจของเขาวุ่นวาย และหัวใจของเขาก็เริ่มเต้นเร็วขึ้นทุกๆวินาที
เมื่อตระหนักถึงการจ้องมองที่รุนแรงของเขา หลินซิงเสวี่ย จึงถามว่า "มีอะไร?"
“มาเป็ผู้หญิงของผมมั้ย” เสี่ยวเทียน กึ่งล้อเล่นและกึ่งจริงจัง ถ้าคำตอบของเธอชัดเจน เขาจะผลักดันมันให้จบ แต่ถ้าเธอตอบปฏิเสธ ก็แสดงว่าเขาต้องพยายามให้หนักขึ้นในครั้งต่อไป
หลินซิงเสวี่ย ซึ่งกำลังรักษาาแของเขาไม่ได้คาดหวังว่า เสี่ยวเทียน จะพูดอะไรแบบนั้นออกมา เธอหยุดขยับมือไปชั่วครู่ก่อนจะขยับอีกครั้ง "อะไรนะ? อยากให้ฉันเป็คนรักของนายเหรอ?"
“เปล่า ผมแค่พูดเล่น” เสี่ยวเทียนรู้ว่าเ้าของร่างคนเก่า เขาและเธอมีความสัมพันธ์ที่ดีเพราะพวกเขาเป็เพื่อนบ้านกัน
ใบหน้าของเธอฉีกยิ้มก่อนจะมองเขาอย่างเอ็นดู “ตกลง ฉันจะเป็คนรักของนายเอง”
"จริงๆ?!" เสี่ยวเทียนถามด้วยความไม่เชื่อ เขาพบว่ามันยากที่จะเชื่อในสิ่งที่เขาได้ยิน
เขาไม่ได้คาดหวังว่ามันจะง่ายขนาดนี้ ทำให้เขาเชื่อได้ยาก
"ไม่แน่นอน!" หลินซิงเสวี่ย ตอบทันที “ฉันล้อเล่น ฉันแก่กว่าป้าของนายด้วยซ้ำ แล้วแบบนี้นายยังอยากให้ฉันเป็แฟนอยู่ไหม”
มุมปากของเขากระตุกหลังจากได้ยินคำพูดของเธอ อย่างไรก็ตาม เสี่ยวเทียนไม่ยอมแพ้เพราะคำตอบของเธอมีแง่บวกเล็กน้อย เขาแค่ต้องดันมันเข้าไปจนสุด "ทำไมล่ะ ความรักทำให้คนตาบอด คุณก็รู้"
"นายพูดว่าอะไรนะ?" หลินซิงเสวี่ย แสร้งทำเป็ว่าเธอไม่ได้ยินอะไรเลย “ตกลง ฉันพันแผลให้นายเสร็จแล้วนะ”
เมื่อเสี่ยวเทียนตระหนักว่าเขาไม่รู้สึกวิงเวียนอีกต่อไป และหลินซิงเสวี่ยก็รักษาาแของเขาให้แล้ว เสี่ยวเทียนก็พยักหน้า “หึ...หึ.... แฟนผมนี่รักษาแผลเก่งจัง”
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา หลินซิงเสวี่ย ก็กอดอกและถามว่า "ใครคือแฟนของนายกันมิทราบ!?"
เสี่ยวเทียนชี้นิ้วชี้ขวาไปที่เธอและตอบว่า "แน่นอน เป็คุณ คุณเป็คนรักของผม"
“เราเป็แฟนกันั้แ่เมื่อไหร่” หลินซิงเสวี่ย ปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยและเด็ดขาด
“ก่อนหน้านี้คุณบอกผมว่ายอมรับผมเป็แฟนคุณแล้วนี่!” เสี่ยวเทียนพูดพร้อมกับหน้าบึ้ง
“แต่ฉันล้อเล่น ฮึ่ม!” หลินซิงเสวี่ย ทำหน้าบูดบึ้งและหันศีรษะของเธอเพื่อหลีกเลี่ยงการจ้องมองของเขา แต่รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธออย่างช้าๆ
“ก็ได้ๆ ก็เพราะว่าเราเป็คนรักกัน ต่อจากนี้ไปฉันจะโทรหาเธอและเรียกเธอว่ายังไงดีนะ...” เสี่ยวเทียนถามขณะที่เขาแตะคาง "แล้ว ซิงเสวี่ย ล่ะ เสวี่ยๆ?หรือ เสวี่ยตัวน้อยดีล่ะ"
“นี่นาย...” หลินซิงเสวี่ย ะโแสร้งทำเป็โกรธ เป็เวลานานแล้วที่เธอดีใจและยิ้มได้จากก้นบึ้งของหัวใจหลังจากที่ลูกสาวจากไป
เสี่ยวเทียน ลุกขึ้นยืนและพูดว่า "เอาล่ะ เสวี่ยตัวน้อย ผมต้องกลับบ้านแล้ว ผมเกรงว่าแม่ของผมจะเป็ห่วงถ้าผมไม่กลับบ้านเร็ว ๆ นี้ เพราะผมบอกเธอว่าผม้าไป ซูเปอร์มาร์เก็ตที่ใกล้ที่สุดเพื่อซื้อของบางอย่าง”
“หยุดเรียกฉันว่าเสวี่ยน้อยได้แล้ว! และ….. ไปบ้านนายด้วยกันเถอะ!” หลินซิงเสวี่ย รู้สึกเหมือนเป็ผู้หญิงไม่ดีหากปล่อยให้เขากลับบ้านตามลำพังหลังจากที่เขาได้รับาเ็เพื่อช่วยเหลือเธอ อย่างน้อยเธอก็สามารถอธิบายให้แม่ของเขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาและขอโทษ
“เป็อะไรไป เสวี่ยตัวน้อย? คุณแยกทางกับผมไม่ได้แล้วเหรอ?” เสี่ยวเทียนพูดติดตลกว่า "ไม่ต้องห่วง พรุ่งนี้เจอกันใหม่"
"หยุดเรียกฉันว่าเสวี่ยน้อยได้แล้ว! และฉัน.. ฉันแค่้า... ฉันอยากเจอแม่ของนาย" หลินซิงเสวี่ย ตอบอย่างเขินอาย
“อะไรนะ? แน่นอน" เสี่ยวเทียนรู้ว่าทำไมเธอถึงอยากเจอแม่ของเขา แต่เพราะมันเป็เวลาที่เหมาะสมที่จะแกล้งเธอ เสี่ยวเทียนจึงตัดสินใจพูดอะไรแบบนั้น
"แก...ไอ้เด็กเลว นิสัยไม่ดี!" หลินซิงเสวี่ย ด่าในขณะที่ทำหน้ามุ่ย "ฉันไม่อยากคุยกับนายอีกแล้ว!"
เมื่อเห็นใบหน้ามุ่ยของเธอ เสี่ยวเทียนก็้าที่จะโอบกอดเธอและจูบเธอ อย่างไรก็ตาม เขารู้ว่ามันเป็ไปไม่ได้เพราะความสัมพันธ์ของพวกเขายังไม่ถึงขั้นนั้น ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องระงับความปรารถนาของเขาเอาไว้
“เอาล่ะ ไปพบแม่ของเรากันเถอะ” แน่นอน เสี่ยวเทียนคอยแกล้งเธอเพราะเขาชอบดูปฏิกิริยาของเธอเมื่อเขาแกล้งเธอ
“เป็แม่ของนายไม่ใช่แม่ของเรา!” แม้ว่าเสี่ยวเทียนจะแกล้งเธอ แต่หลินซิงเสวี่ยก็ไม่โกรธ แต่เธอก็พอใจกับมัน
"อะไรคือความแตกต่าง?" เสี่ยวเทียนถามว่า "เธอจะกลายเป็แม่ของคุณด้วยในอนาคต"
หลินซิงเสวี่ย ลุกขึ้นจากโซฟาทันทีและตอบว่า "ไอ้เด็กเลว! ฉันไม่อยากคุยกับนายอีกแล้ว!"
หลังจากพูดอย่างนั้น เธอก็ไปที่ห้องนั่งเล่นเพื่อเก็บปฐมพยาบาลก่อนจะกลับไปที่ห้องพัก "ไปที่บ้านของนายกันเถอะ"
มุมปากของเขากระตุกหลังจากได้ยินคำพูดของเธอ
#ตอนที่สองจบละ หวังว่าพอสิอ่านถูๆไถๆไปได้บ้างนะครับ คอมเม้นเป็กำลังใจให้กันด้วยนะครับ ????????????❤️
742
