สะกดรัก บำบัดเสียว (ภาคต่อ ลีดเดอร์สาว คาวสวาท)

ห้องบำบัดพิเศษหมายเลขสามของ "Secret Trance Therapy" ถูกออกแบบมาแตกต่างจากห้องอื่นอย่างสิ้นเชิง ผนังห้องถูกอาบไล้ด้วยแสงไฟบำบัดโทนสีฟ้าคราม (Cyan Light Therapy) ซึ่งได้รับการพิสูจน์ทางการแพทย์แล้วว่าสามารถลดอัตราการเต้นของหัวใจและบรรเทาอาการตื่นตระหนกเฉียบพลันได้อย่างชะงัด เสียงดนตรีไบโนรอลบีตส์ระดับเดลต้า (Delta Waves) ที่ช่วยดึงคลื่นสมองให้เข้าสู่สภาวะหลับลึกดังกังวานแผ่วเบารอบทิศทาง บรรยากาศภายในห้องเย็นฉ่ำและเงียบสงบราวกับกำลังจมดิ่งอยู่ใต้ห้วงมหาสมุทรที่ตัดขาดจากความวุ่นวายของโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง

บนเตียงบำบัดสีขาวสะอาดตา ร่างบอบบางของผู้กองเมย์ นายตำรวจหญิงเหล็กแห่งหน่วยสืบสวน นั่งคุดคู้กอดเข่าตัวเองแน่น ร่างกายของเธอถูกห่มทับด้วยผ้าห่มขนเป็ดหนานุ่มเพื่อกักเก็บความอบอุ่น แต่ถึงกระนั้น เธอก็ยังคงสั่นสะท้านเป็นระยะ นัยน์ตาที่เคยโฉบเฉี่ยวและเด็ดเดี่ยวในการตามล่าอาชญากร บัดนี้เหม่อลอยและว่างเปล่า เธอมองจ้องไปที่ผนังห้องอย่างไร้จุดหมาย หยาดน้ำตาแห้งกรังติดอยู่บนพวงแก้มที่ซีดเผือด

ในหัวของเมย์... ภาพเหตุการณ์อัปยศในโกดังร้างยังคงฉายซ้ำราวกับม้วนฟิล์มที่ถูกกรอเล่นไม่รู้จักจบสิ้น

เธอจำได้ทุกสัมผัส... จำได้ถึงเรี่ยวแรงอันมหาศาลของผู้พันวุฒิที่กระชากเสื้อเกราะและเครื่องแบบของเธอจนขาดวิ่น จำได้ถึงแววตาที่เลื่อนลอยไร้สติของเขาขณะที่กำลังกระทำย่ำยีเธออย่างป่าเถื่อน... และที่เลวร้ายที่สุด คือเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของ ‘รัชชา’ นางมารร้ายที่ยืนบงการอยู่เบื้องหลัง รัชชาใช้คลื่นเสียงสะกดจิตบังคับให้ลูกน้องและผู้บังคับบัญชาที่เธอเคารพรัก ต้องมาล่วงเกินเธอต่อหน้าศัตรู

เกียรติยศและศักดิ์ศรีของตำรวจที่เมย์สั่งสมมาทั้งชีวิต ถูกเหยียบย่ำจนป่นปี้ไม่มีชิ้นดี เธอรู้สึกว่าร่างกายของตนเองสกปรก โสมม และน่าขยะแขยง สัมผัสจากผู้พันวุฒิแม้จะเกิดจากการถูกบงการ แต่มันก็ฝังรากลึกสร้างแผลเป็นทางจิตใจ (Psychological Trauma) จนทำให้เธอเกิดอาการแพนิคและหวาดกลัวการสัมผัสจากผู้ชายทุกคน ไม่เว้นแม้แต่เจ้าหน้าที่พยาบาลที่หวังดี

*กริ๊ก...*

เสียงกลอนประตูห้องบำบัดดังขึ้นเบาๆ ดึงสติของเมย์ให้สะดุ้งสุดตัว เธอหดร่างเข้าหากันแน่นขึ้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดระแวง ทว่าเมื่อเห็นร่างอวบอัดสะคราญตาในชุดเดรสสีดำสนิทของ ดร.น้ำฟ้า ก้าวเข้ามา ความตื่นตระหนกในใจก็ค่อยๆ บรรเทาลงเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมลาเวนเดอร์ผสมไม้จันทน์ที่คุ้นเคยช่วยยืนยันว่าเธออยู่ในพื้นที่ปลอดภัย

"เป็นยังไงบ้างคะผู้กอง..." น้ำฟ้าเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและเยือกเย็น เธอเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างเตียงบำบัด โดยทิ้งระยะห่างอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้เป็นการคุกคามพื้นที่ส่วนตัวของคนไข้

เมย์ไม่ตอบคำถาม เธอเอาแต่ส่ายหน้าไปมา น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาอีกครั้ง "ฉัน... ฉันรู้สึกเหมือนตัวฉันสกปรก... เหมือนมีคราบโคลนติดอยู่เต็มตัว... ขัดยังไงก็ไม่ออก ดร.น้ำฟ้า... ศักดิ์ศรีของฉันมันพังทลายไปหมดแล้ว"

น้ำฟ้ามองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่สงบนิ่ง ทว่าแฝงไปด้วยความเข้าใจอย่างลึกซึ้งในกลไกของจิตมนุษย์

"ความรู้สึกสกปรกที่คุณเผชิญอยู่ มันคือภาพลวงตาที่ระบบประสาทส่วนกลางของคุณสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองค่ะผู้กอง" น้ำฟ้าอธิบายด้วยน้ำเสียงที่มีจังหวะจะโคนสม่ำเสมอ "ร่างกายของคุณไม่ได้สกปรก และเกียรติยศของคุณก็ไม่ได้หายไปไหน... มันแค่ถูกรัชชาใช้ 'ความกลัว' และ 'ความอับอาย' มาบดบังเอาไว้... วันนี้ ฉันจะพาคุณเข้าไปทำความสะอาดรอยเปื้อนลวงตานั้นจากข้างใน"

น้ำฟ้าค่อยๆ ขยับตัวนั่งลงบนเก้าอี้บำบัดที่ตั้งอยู่ข้างเตียง เธอล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบเอาลูกตุ้มคริสตัลใสที่ร้อยด้วยสร้อยเงินเส้นบางออกมา แสงไฟสีฟ้าครามในห้องสะท้อนกับเหลี่ยมมุมของคริสตัลจนเกิดเป็นประกายระยิบระยับ

"มองมาที่คริสตัลนี่สิคะผู้กองเมย์..." น้ำฟ้าเริ่มกระบวนการเหนี่ยวนำเข้าสู่ภวังค์ (Hypnotic Induction) เธอแกว่งลูกตุ้มคริสตัลไปมาช้าๆ ในระดับสายตาของคนไข้ "จดจ่ออยู่กับแสงสะท้อนของมัน... ปล่อยให้ความสนใจทั้งหมดของคุณรวมศูนย์อยู่ที่การเคลื่อนไหวนี้... ซ้าย... และขวา... ซ้าย... และขวา..."

ดวงตาของเมย์เริ่มเคลื่อนที่ตามจังหวะการแกว่งของคริสตัลอย่างว่าง่าย เสียงดนตรีคลื่นเดลต้าที่เปิดคลอผสานกับน้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงเสน่ห์ของน้ำฟ้า เริ่มแทรกซึมเข้าสู่โสตประสาทอย่างช้าๆ

"สูดลมหายใจเข้าลึกๆ... รับรู้ถึงความเย็นสบายของอากาศที่ไหลผ่านจมูก... และผ่อนลมหายใจออกยาวๆ... ปล่อยทิ้งความหนักอึ้งทั้งหมดในหัวใจของคุณออกไป..." น้ำฟ้าปรับโทนเสียงให้ลึกและกังวานขึ้น "ทุกครั้งที่คริสตัลแกว่งผ่านสายตา... เปลือกตาของคุณจะเริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ... หนักขึ้น... และผ่อนคลายลง..."

ร่างบางที่เคยสั่นเทาและเกร็งเขม็งของเมย์เริ่มคลายตัวลงทีละน้อย เปลือกตาของเธอปรือตกลงตามคำสั่ง อาการหอบหายใจกระชั้นชิดแปรเปลี่ยนเป็นจังหวะการหายใจที่ยาวและสม่ำเสมอ

"หลับตาลงค่ะเมย์... ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงสู่ความสงบ... ลึกลงไป... ดิ่งลึกลงไปในความมืดที่ปลอดภัยและไร้ซึ่งการตัดสิน..."

เมื่อเมย์หลับตาลงสนิทและเข้าสู่สภาวะภวังค์ระดับลึก (Deep Somnambulism) น้ำฟ้าจึงเก็บลูกตุ้มคริสตัลลง เธอรู้ดีว่าตอนนี้ประตูสู่จิตใต้สำนึกของตำรวจสาวได้เปิดอ้าออกอย่างสมบูรณ์แล้ว

"เอาล่ะเมย์... ตอนนี้คุณกำลังยืนอยู่ในห้องโถงสีขาวที่สว่างไสวและกว้างใหญ่... ที่นี่คือพื้นที่ในจิตใจของคุณเอง ไม่มีใครสามารถทำร้ายคุณได้ในที่แห่งนี้" น้ำฟ้าป้อนคำสั่งสร้างมโนภาพ (Guided Imagery)

ในโลกใต้สำนึกของเมย์ เธอพบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ท่ามกลางแสงสว่างสีขาวนวลตา ความหนาวเหน็บและความหวาดกลัวเลือนหายไป เหลือเพียงความสงบเงียบ

"มองไปที่กำแพงด้านหน้าสิคะ... คุณจะเห็นจอภาพยนตร์ขนาดใหญ่... มันกำลังฉายภาพเหตุการณ์ในโกดังร้าง... ภาพที่ผู้พันวุฒิกำลังคุกคามคุณ... ภาพที่คุณรู้สึกรังเกียจ..."

เมย์ในโลกแห่งจิตเริ่มมีปฏิกิริยาต่อต้าน ร่างกายบนเตียงบำบัดขยับเกร็งเล็กน้อย คิ้วขมวดเข้าหากัน

"ไม่ต้องกลัว..." น้ำฟ้ารีบส่งเสียงบงการแทรกแซงทันที "คุณไม่ใช่เหยื่อที่อยู่ในจอภาพยนตร์นั้นอีกต่อไป... คุณคือผู้ชมนั่งอยู่บนเก้าอี้วีไอพี... คุณมีรีโมทคอนโทรลอยู่ในมือ... กดปุ่มหยุดภาพ (Pause) เดี๋ยวนี้ค่ะ!"

ในมโนภาพ ภาพของผู้พันวุฒิที่กำลังกระชากเสื้อผ้าของเธอหยุดชะงักแข็งทื่อราวกับรูปปั้น เสียงหัวเราะของรัชชาเงียบงันลงทันที ทุกอย่างในจอภาพยนตร์ถูกแช่แข็งตามคำสั่ง

"ดีมาก..." น้ำฟ้าเอ่ยชม "ทีนี้... มองดูภาพนิ่งตรงหน้าอย่างพิจารณา... สังเกตแววตาของผู้พันวุฒิสิคะ... มันไม่ใช่แววตาของผู้ชายที่เต็มไปด้วยตัณหาราคะ... แต่มันคือแววตาของหุ่นเชิดที่ไร้วิญญาณ... เขาถูกรัชชาชักใย ไม่ต่างอะไรกับเครื่องมือที่ไร้ความรู้สึก..."

เมย์จ้องมองภาพนิ่งนั้นอย่างละเอียด ในสภาวะภวังค์ที่ปราศจากอารมณ์ตื่นตระหนก เธอเริ่มเห็นความจริงที่ซ่อนอยู่ แววตาของผู้บังคับบัญชาที่เธอเคารพว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกกักขังอยู่ภายใน

"สัมผัสที่คุณได้รับ... ไม่ใช่สัมผัสที่เกิดจากความตั้งใจล่วงละเมิด แต่มันคือสัมผัสแห่งความพ่ายแพ้ของระบบประสาทที่ถูกแฮ็ก..." น้ำฟ้าเน้นย้ำเสียงหนักแน่น "ผู้พันไม่ได้สกปรก... และคุณก็ไม่ได้สกปรก... รอยเปื้อนที่คุณรู้สึก มันเป็นเพียงแค่ภาพสะท้อนของความโกรธแค้นที่คุณมีต่อนางมารรัชชาเท่านั้น"

น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินออกมาจากหางตาของเมย์ที่ปิดสนิทอยู่บนเตียงบำบัด ทว่ามันไม่ใช่น้ำตาแห่งความหวาดกลัวอีกต่อไป แต่มันคือน้ำตาแห่งความเข้าใจและปลดปลง

"ทีนี้... เราจะมาล้างคราบสกปรกจอมปลอมนั้นออกไปกัน" น้ำฟ้าเริ่มกระบวนการสแกนความตึงเครียด (Sensory Scanning) "เมย์... บอกฉันสิคะ... คุณรู้สึกถึงความขยะแขยงเหล่านั้นเกาะติดอยู่ที่ส่วนไหนของร่างกายมากที่สุด?"

เมย์ในโลกแห่งจิตก้มลงมองตัวเอง ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงแผ่วเบาผ่านริมฝีปากจริงบนเตียง "ที่ผิวหนัง... ที่ต้นแขน... ที่ไหล่... และ... ที่หน้าอก..."

"รับทราบค่ะ..." น้ำฟ้าขยับตัวลุกขึ้นยืน เธอเปิดขวดสเปรย์น้ำแร่ที่ผสมกลิ่นหอมของยูคาลิปตัสและเปปเปอร์มินต์ ซึ่งให้ความรู้สึกเย็นสดชื่น "ฉันกำลังจะเปิดฝักบัวแห่งแสงสว่าง... สายน้ำที่เย็นฉ่ำและบริสุทธิ์ที่สุดกำลังจะชะล้างลงบนผิวของคุณ... ทุกหยดน้ำที่สัมผัสผิว จะชำระล้างเอาความสกปรก ความขยะแขยง และความกลัวให้ไหลหลุดร่วงลงไปกับพื้นดิน..."

น้ำฟ้าฉีดพรมสเปรย์น้ำแร่เย็นฉ่ำลงบนผิวแขนและลาดไหล่ของเมย์บางๆ สัมผัสความเย็นที่ปะทะผิวหนังในโลกความเป็นจริง ซ้อนทับกับมโนภาพของสายน้ำแห่งแสงสว่างในโลกใต้สำนึกได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เมย์สูดลมหายใจเข้าลึก ร่างกายของเธอผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด ความเกร็งตึงที่เคยบีบรัดกล้ามเนื้อไหล่และต้นแขนสลายหายไป เธอรู้สึกถึงความเบาสบายและสะอาดหมดจดราวกับได้เกิดใหม่

"คุณสะอาดแล้วเมย์... เกียรติยศของคุณยังคงสว่างไสวอยู่ในหัวใจ..." น้ำฟ้ากระซิบชิดใบหู "ภาพจำอันเลวร้ายในโกดังร้าง... ฉันสั่งให้มันเลือนลางและกลายเป็นเพียงฝุ่นผง... มันจะไม่มีอำนาจเหนือสรีระและจิตใจของคุณอีกต่อไป!"

น้ำฟ้าปล่อยให้เมย์ดื่มด่ำกับความรู้สึกสะอาดและปลอดภัยในภวังค์อยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเริ่มปูทางสำหรับการบำบัดขั้นต่อไปที่ลึกซึ้งและท้าทายยิ่งกว่า

"แต่การลบภาพจำ เป็นเพียงแค่การห้ามเลือดเท่านั้นเมย์..." น้ำเสียงของน้ำฟ้าเปลี่ยนเป็นดุดันและทรงอำนาจมากขึ้น "บาดแผลที่แท้จริงของคุณ คือการสูญเสียอำนาจควบคุมเหนือร่างกายของตนเอง... รัชชาทำให้คุณรู้สึกไร้ทางสู้... ดังนั้น เพื่อจะเยียวยาให้หายขาด และกลับมาแข็งแกร่งกว่าเดิม... คุณจะต้องช่วงชิงพลังอำนาจแห่งอิสตรีและสรีระของคุณกลับคืนมา..."

เมย์ในโลกแห่งจิตเงยหน้าขึ้นฟังคำสั่งนั้นอย่างตั้งใจ

"ในเซสชั่นต่อไป... คุณจะไม่ใช่เหยื่อที่นอนตัวสั่นอีกแล้ว... คุณจะต้องเผชิญหน้ากับสัญชาตญาณความตื่นตัวทางเพศ... และใช้มันเป็นอาวุธในการประกาศชัยชนะเหนือความกลัว... คุณพร้อมที่จะก้าวข้ามขีดจำกัดนี้ไปกับฉันไหม?"

"ฉันพร้อม..." เมย์ตอบเสียงหนักแน่น

น้ำฟ้ายกยิ้มอย่างพึงพอใจ "ดีมาก... ฉันจะนับหนึ่งถึงสาม เมื่อนับถึงสาม... คุณจะลืมตาขึ้นมา... สดชื่น ปลอดโปร่ง ปราศจากความหวาดกลัวต่อสัมผัส และพร้อมสำหรับการบำบัดขั้นสูงสุด... หนึ่ง... สอง... สาม... ตื่นค่ะ!"

*แป๊ะ!*

เสียงดีดนิ้วของน้ำฟ้าดังก้อง เมย์สูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่และลืมตาขึ้นมาทันที แววตาของเธอสว่างใสและเต็มไปด้วยสติสัมปชัญญะ อาการแพนิคและการเกร็งตัวขัดขืนหายไปเป็นปลิดทิ้ง เธอรู้สึกตัวเบาหวิวและมีพลังใจที่เข้มแข็งขึ้นอย่างน่าประหลาด

"ฉัน... ฉันรู้สึกดีขึ้นมากเลยค่ะ ดร.น้ำฟ้า" เมย์เอ่ยพร้อมกับขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงโดยไม่มีอาการหวาดระแวงใดๆ อีก

"นี่เป็นแค่การเตรียมความพร้อมของระบบประสาทเท่านั้นค่ะผู้กอง" น้ำฟ้าส่งรอยยิ้มลึกลับให้ "เตรียมตัวและพักผ่อนให้เต็มที่... เพราะการบำบัดขั้นต่อไป... มันจะเร่าร้อนและกระชากวิญญาณยิ่งกว่านี้หลายเท่า!"