บทที่ 14 ตายตกไปด้วยกัน
หลังจากเจอ ‘อาสาสมัคร’ ผู้ใจดีแล้ว ซางเฟยหว่านก็ผ่านขั้นตอนอันแสนวุ่นวาย ทั้งรับตั๋ว เปลี่ยน Boarding Pass*[1] ผ่านด่านตรวจความปลอดภัยไปได้อย่างราบรื่น
ในตอนแรก คุณชายรักอิสระไม่เต็มใจที่จะไปกับเธอ จนกระทั่งเขาพบว่า เธอไม่เคยขึ้นเครื่องบินมาก่อน แม้แต่การเปลี่ยน Boarding Pass เธอยังไม่รู้เื่ เขาก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
“ที่แท้ เธอลากข้ามาด้วยกันแบบนี้ เพราะเธอไม่เคยขึ้นเครื่องบินนี่เอง”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ยังมีคนที่ไม่เคยขึ้นเครื่องบินด้วยเหรอเนี่ย”
“ถ้าอย่างนั้น เธอเคยนั่งอะไรมาก่อนบ้าง? หัวรถจักรไอน้ำหรือเปล่า? ฮ่า ๆ ๆ บ้านนอกสุด ๆ...”
ซางเฟยหว่านไม่ได้โกรธที่ถูกเยาะเย้ย เธอตอบกลับอย่างแ่เบาว่า “กระบี่”
คุณชายรักอิสระได้ยินดังนั้นก็ตะลึงงัน
“!?”
ซางเฟยหว่านจองที่นั่งชั้นประหยัด ส่วนคุณชายรักอิสระนั้นอยู่ชั้นเฟิร์สคลาส
แต่ไม่นาน หลังจากที่ซางเฟยหว่านนั่งลง คุณชายรักอิสระก็เปลี่ยนที่นั่ง ‘ลดตัวลงมา’ นั่งข้าง ๆ เธอ
“ฉันยังสงสัยอยู่นะ ว่าเธอทำนายทุกอย่างได้จริง ๆ เหรอ”
“เื่เมื่อคืนไม่ใช่หลักฐานที่ดีที่สุดแล้วหรือไง” ซางเฟยหว่านตอบ
คุณชายรักอิสระรีบมองไปรอบ ๆ แล้วเอ่ยเสียงลงต่ำเมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจ “อย่าพูดถึงเื่นั้นอีกได้ไหม”
“ฉันไม่มีอะไรทำ เลยเลื่อนดูโทรศัพท์มือถือ แล้วก็เห็นวิดีโอที่เธอทำนายไว้ก่อนหน้านี้ มันเป็เื่จริงเหรอ ไม่ใช่การแสดงใช่ไหม แล้วหมาที่ชื่อหวังว่างก็เป็เื่จริงด้วยเหรอ งั้นที่ตอนนี้เธอไปเจียงเฉิง ก็เพื่อไปทำพิธีให้ิญญาของมันอย่างนั้นเหรอ”
ยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น “ทั้งชีวิตนี้ ฉันยังไม่เคยเจอผีเลย พาฉันไปเปิดหูเปิดตาหน่อยสิ!”
ซางเฟยหว่านเหลือบมองเขาอย่างไม่ใส่ใจ “การเดินทางครั้งนี้ไม่ง่ายเลย ฉันกลัวว่า ไปแล้วจะต้องเจอกับเื่วุ่นวาย”
คุณชายรักอิสระตบหน้าอกของตัวเองแล้วกล่าวว่า “คุณชายคนนี้ไม่กลัวฟ้า ไม่กลัวดิน จะกลัวอะไรกับเื่แค่นี้ล่ะ”
…
วันนี้นกน้อยโผบินใช้เวลาทั้งวันไปกับความหวาดกลัวและความเศร้า
ความรักครั้งแรก ความจริงใจที่มอบให้เป็ครั้งแรก ใครจะคิดว่าคนที่เธออยากจะก้าวเดินเคียงข้างไปจนแก่เฒ่า กลับกลายเป็อาชญากรที่มีภูมิหลังอันน่าสงสัย แม้แต่การเข้าใกล้เธอก็ยังแฝงไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม
มันเป็เื่ยากสำหรับเธอที่จะยอมรับ แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว นอกจากต้องยอมรับมัน
หญิงสาวขังตัวเองอยู่ในห้อง เธอร้องไห้อยู่เงียบ ๆ ทั้งวัน ไม่อยากจะกินอะไรทั้งนั้น
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น พบว่าเป็เพื่อนร่วมชั้นซึ่งเป็ตำรวจโทรมา
“ซุนเจิ้นตง ขัดขืนการจับกุมและหลบหนีไปได้ เขายังทำร้ายเพื่อนร่วมงานของฉันสองคน เราจับเพื่อนร่วมขบวนการของเขาได้แค่คนเดียว วันนี้เขาได้ติดต่อเธอหรือเปล่า”
นกน้อยโผบินหัวใจเต้นกระหน่ำด้วยความตื่นตระหนก เธอรีบพูดว่า “เขาไม่ได้ติดต่อฉัน ทำไมถึงหนีไปได้ล่ะ พวกนายต้องจับเขาให้ได้นะ!”
“ไม่ต้องห่วง พวกเราออกตามล่าเขาไปทั่วเมืองแล้ว เขาหนีไม่รอดหรอก! แต่ตอนนี้เขาเป็ตัวอันตราย ถ้าเขาติดต่อเธอเมื่อไหร่ ให้รีบบอกฉันทันทีนะ!”
“ตกลง”
ทันทีที่วางสาย ก็มีเสียงดังมาจากนอกประตู
นกน้อยโผบินได้มองลอดตาแมวออกไป ก็เห็นซุนเจิ้นตง แฟนหนุ่มสุดอันตรายของเธอยืนอยู่!
หญิงสาวใสุดขีด เธอหลบอยู่หลังประตูไม่กล้าส่งเสียงใด ๆ ออกไป
ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงกดรหัสก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตู
ก่อนหน้านี้ เธอไว้ใจเขามากเกินไป ถึงขั้นบอกรหัสผ่านบ้านให้เขาฟัง
หลังจากที่รู้ว่า เขามีพิรุธ เธอมัวแต่เสียใจจนลืมเปลี่ยนรหัสผ่านไปเสียสนิท
ติ๊ด!
ประตูเปิดออก ทั้งสองสบตากันชั่วขณะ ซุนเจิ้นตงก็รีบปิดประตูในทันที
“เฟยเฟย เธอเป็คนแจ้งตำรวจจับฉันเหรอ” ชายหนุ่มทำหน้าเศร้าราวกับตัวเองเป็เหยื่อ
แม้จะหวาดกลัว แต่ในเมื่อเป็แบบนี้แล้ว นกน้อยโผบินก็ต้องถามออกไป “เป้าหมายที่แท้จริงในการคบกับฉันคืออะไร คุณบอกว่าจะพาฉันไปเที่ยวเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ใช่ไหม ไปแล้วจะไม่ปล่อยให้ฉันกลับมาอีกเลยใช่ไหมล่ะ ซุนเจิ้นตง… ตกลงคุณหลอกผู้หญิงมากี่คนแล้ว คุณทำแบบนี้ได้ยังไง ทำไมถึงเลวทรามแบบนี้”
“ใช่ ตอนแรกฉันตั้งใจจะหลอกเธอ ถ้าพาผู้หญิงคนหนึ่งไปที่นั่นได้ จะได้ราคาดีมาก แต่หลังจากคบกับเธอแล้ว ฉันก็รักเธอจริง ๆ ไม่งั้นคงไม่อยู่ที่นี่นานขนาดนี้ คราวนี้ฉันตั้งใจจะพาเธอไปตั้งรกรากที่นั่น ในใจฉัน เธอแตกต่างจากผู้หญิงคนก่อน ๆ นะรู้ไหม”
จนถึงตอนนี้ ซุนเจิ้นตงก็ยังพยายามล่อลวงเธอ “เฟยเฟย ฉันรักเธอจริง ๆ ไปกับฉันเถอะ เราไปด้วยกันนะ ฉันมีทรัพย์สินมากมายที่ต่างประเทศ เธอสามารถใช้ชีวิตหรูหราแบบภรรยาเศรษฐีได้เลย”
“คุณคิดว่าฉันจะเชื่อคุณอีกเหรอ คุณมันน่าขยะแขยงที่สุด ฉันนี่ตาบอดจริง ๆ ถึงได้ไปรักคนเลว ๆ อย่างคุณได้”
นกน้อยโผบินพูดพลางหยิบโทรศัพท์ออกมา เธอพยายามจะโทรแจ้งตำรวจ
ซุนเจิ้นตงปัดโทรศัพท์มือถือของเธอทิ้ง พร้อมกับใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ “ฉันเสียเวลาอยู่กับเธอตั้งหลายเดือน ทุ่มเทความจริงใจให้ แต่เธอกลับอยากจะทิ้งฉันไปงั้นเหรอ หึ! ในเมื่อเธอไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ก็อย่ามาโทษว่าฉันไม่ปราณีล่ะ!”
พูดจบ เขาก็ตบหน้าหญิงสาวจนล้มลงไป แล้วตามไปบีบคอเธออย่างแรง
เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ หวังว่างเห็นกับตาตัวเอง มันโกรธมาก จิติญญาปีศาจพลุ่งพล่าน ปรากฏร่างจริงออกมาแล้วพุ่งเข้าใส่ซุนเจิ้นตง
แต่ตอนที่กำลังจะััตัวเขา มันกลับถูกพลังลึกลับกระแทกกลับมา
ซุนเจิ้นตงเองก็รู้สึกถึงการมีตัวตนของหวังว่างเช่นกัน เขาหันไปมองิญญาที่อ่อนแอตนนั้นอย่างเหยียดหยัน “แค่สัตว์เดรัจฉานกระจอกงอกง่อย คิดว่าฉันจะกลัวแกงั้นเหรอ”
เมื่อคืนเขาถูกผีหมาหลอกจนวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน
หลังจากกลับไปถึงที่พัก เขาก็เล่าเื่นี้ให้เพื่อนร่วมแก๊งฟัง พอดีว่าเพื่อนเขามีลูกประคำที่ได้มาจากวัด เพื่อนเลยให้เขายืมมาใส่ป้องกันตัว
พลังของลูกประคำทรงฤทธานุภาพเหลือเกิน แม้แต่ตอนนี้ที่พลังของเ้าหวังว่างกำลังแข็งแกร่ง แต่มันก็ไม่สามารถเข้าใกล้ชายคนนั้นได้เลยแม้แต่น้อย
“ไอ้สัตว์เดรัจฉาน ตายแล้วยังไม่ยอมไปเกิดอีกเหรอ วันนี้ฉันจะจัดการฆ่านังคนนี้ต่อหน้าต่อตาแกเลย!”
ขณะที่พูด ซุนเจิ้นตงก็ออกแรงบีบหนักขึ้น
ตอนนี้ นกน้อยโผบินหายใจไม่ออก ทั้งมือทั้งเท้าต่างดิ้นรนขัดขืน แต่ก็ไม่เป็ผล
ใน่เวลาแห่งความเป็ความตาย เธอเห็นิญญาของเ้าหวังว่างพุ่งเข้ามาหาโดยไม่สนใจสิ่งใด
มันพุ่งเข้าใส่ซุนเจิ้นตงอย่างบ้าคลั่งครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความโกรธแค้น
[1]Boarding Pass เอกสารหรือตั๋วเครื่องบินที่เราได้รับหลังจากการเช็คอินในสนามบิน ซึ่งบอกข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับการเดินทาง เช่น ชื่อผู้โดยสาร รหัสการจอง ข้อมูลเที่ยวบิน สนามบินต้นทางและปลายทาง
80
