รักข้ามภพ ดาบสวรรค์

ตอนที่ 5: "ผู้หญิงนักข่าวที่ไม่เชื่อ" 

สถานที่: ร้านกาแฟใกล้วัดมหาทวา

เวลา: 14:30 น. วันเดียวกัน

มายาพาภาคินและวีระมานั่งที่ร้านกาแฟเล็กๆ

โต๊ะไม้ 3 ที่นั่ง มีกล้องวิดีโอตั้งอยู่

มายา: "เอาล่ะ ตอนนี้เราคุยกันได้แล้ว"

วีระ: "คุณมายาช่วยเราทำไมครับ?"

มายา: "เพราะฉันเป็๞นักข่าว และฉันได้กลิ่นข่าวดีๆ"

เธอเปิดกล้อง ถ่ายภาคิน

มายา: "คุณชื่ออะไร?"

ภาคิน: "ภาคินครับ"

มายา: "ภาคิน... นามสกุลอะไร?"

ภาคิน: "...ไม่มีครับ"

มายา (จดบันทึก): "ไม่มีนามสกุล... ทำไมคุณถึงบุกวัดมหาทวา?"

ภาคิน: "เพราะเขาขโมยของผมครับ"

มายา: "ขโมยอะไร?"

ภาคิน: "รีโมต"

มายา: "รีโมท? รีโมททีวีเหรอ?"

ภาคิน: "ไม่ใช่ครับ... รีโมตทะลุมิติ"

มายาหยุดเขียน มองภาคิน

มายา: "ทะลุมิติ?"

ภาคิน: "ครับ มันเป็๞อุปกรณ์ที่เปิดประตูระหว่างมิติ ผมใช้มันเดินทางจากมิติของผมมาที่นี่"

มายา (ยิ้มแห้งๆ): "โอเค... คุณดูหนังไซไฟมากไปมั้ง?"

วีระ: "ไม่ใช่! เขาพูดจริง! ผมเห็นชุดเงินของเขาตอนแรกเลย มันแปลกมาก!"

มายา: "ชุดเงิน?"

ภาคิน: "ครับ ตอนที่ผมมาถึงโลกนี่ ผมใส่ชุดของมิติผม แต่ผม... ขโมยเสื้อผ้ามนุษย์มาใส่"

มายา (จดบันทึก): "โอเค... คุณอ้างว่ามาจากมิติอื่น มีรีโมตทะลุมิติ แล้วถูกขโมย"

ภาคิน: "ไม่ใช่อ้างครับ... มันจริง"

มายามองภาคินอย่างสงสัย

เธอเห็นคนบ้ามาเยอะแล้ว แต่คนนี้...

ดูซื่อตรงจัง

มายา: "โอเค สมมติว่าคุณพูดจริง... คุณพิสูจน์ได้ไหม?"

ภาคิน: "พิสูจน์ยังไงครับ?"

มายา: "ไม่รู้สิ ใช้พลังพิเศษ บินได้ หรือ ทะลุมิติตรงนี้เลย?"

ภาคิน: "ผมบินไม่ได้ครับ... และต้องใช้รีโมตถึงจะทะลุมิติได้"

มายา: "งั้นคุณก็พิสูจน์ไม่ได้สิ"

ภาคินคิด

พิสูจน์ยังไง?

แล้วเขานึกขึ้นได้

พลังของฉัน... Memory Absorption!

ภาคิน: "ผมมีพลังพิเศษครับ"

มายา (สนใจ): "พลังอะไร?"

ภาคิน: "ผมสามารถดูดซับความทรงจำของคนอื่นได้ ผ่านการ๼ั๬๶ั๼"

มายา: "ดูดซับความทรงจำ?"

ภาคิน: "ครับ ถ้าผมจับมือคุณ ผมจะเห็นความทรงจำทั้งหมดของคุณ"

มายาไม่เชื่อ แต่สนใจ

มายา: "โอเค... ลองสิ"

ภาคิน: "จริงหรอครับ?"

มายา: "จริง! แต่ถ้าคุณโกหก ฉันจะเปิดโปงว่าคุณเป็๲คนบ้า"

ภาคิน: "ผมไม่โกหกครับ"

ภาคินยื่นมือ

ภาคิน: "ผมจับมือคุณได้ไหมครับ?"

มายา: "ได้ มาเลย"

เธอยื่นมือออกมา ไม่กลัว

ภาคินจับมือเธอ

แสงสีทองวูบ!

มายาสะดุ้ง: "อะไรเนี่ย?!"

ภาคิน (ปิดตา): "อย่าปล่อยมือครับ..."

แสงสีทองค่อยๆ ไหลจากมือมายาเข้าไปในภาคิน

ภาคินเห็น... ความทรงจำของมายา

Flashback #1: เด็กอายุ 7 ขวบ

มายาตัวเล็กๆ ยืนอยู่ในห้องเรียน

เพื่อนๆ หัวเราะ "มายาอ้วน! มายาอ้วน!"

มายาร้องไห้ วิ่งกลับบ้าน

แม่: "ลูก... อย่าร้องไห้ คนอื่นพูดอะไร อย่าสนใจเขา สนใจตัวเองก็พอ"

พ่อ: "ถูกแล้วลูก อย่าให้ใครมากำหนดว่าเราเป็๞ใคร เราต้องกำหนดเองว่าเราอยากเป็๞ใคร"

มายาเช็ดน้ำตา "หนูอยากเป็๲นักข่าว เหมือนที่เห็นในทีวี!"

พ่อ (ยิ้ม): "งั้นลูกต้องเรียนให้เก่ง และค้นหาความจริงเสมอ นักข่าวที่ดีต้องหาความจริง ไม่เชื่อใครง่ายๆ"

มายาพยักหน้า "หนูจะเป็๲นักข่าวที่ดีที่สุด!"

Flashback #2: วัยรุ่น (อายุ 18 ขวบ)

มายาเข้ามหาวิทยาลัย คณะนิเทศศาสตร์

วันแรกในห้องเรียน เธอนั่งคนเดียว

ผู้ชาย: "นั่งคนเดียวเหรอ? ขอนั่งด้วยได้ไหม?"

มายามองขึ้น

เห็นผู้ชายหนุ่มสูง ผิวสีแทน ตาสีน้ำตาล ยิ้มอ่อนโยน

นี่คือ ไรอัน อาซิม - นักศึกษาต่างชาติ สถาปนิก

มายา: "ได้... เชิญนั่งเลย"

ไรอัน: "ขอบคุณ ผมชื่อไรอัน มาจากปากีสถาน"

มายา: "มายาค่ะ คนไทย"

ไรอัน (หัวเราะ): "รู้อยู่แล้ว หน้าตาคนไทยชัดเจน แต่สวยนะ"

มายาหน้าแดง

นี่คือ... ครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าตัวเองสวย

Flashback #3: ความรัก (อายุ 20 ขวบ)

มายากับไรอันเดทกันที่สวนสาธารณะ

ไรอัน: "มายา... ผมว่าเราคบกันได้นะ"

มายา (๻๷ใ๯): "คบกัน? จริงเหรอ?"

ไรอัน: "จริง ผมชอบคุณมาก๻ั้๹แ๻่วันแรก แค่ไม่กล้าบอก"

มายา: "ฉันก็เหมือนกัน..."

พวกเขาจูบกัน ครั้งแรกของมายา

น้ำตาไหล แต่เป็๞น้ำตาแห่งความสุข

Flashback #4: คำสัญญา (อายุ 24 ขวบ)

ไรอันคุกเข่า ถือแหวน

ไรอัน: "มายา... แต่งงานกับผมไหม?"

มายา (ร้องไห้): "ใช่! ใช่เลย!"

พวกเขากอดกัน

แต่แล้ว...

Flashback #5: หายตัวไป (2 เดือนต่อมา)

มายาโทรหาไรอัน 50 สาย

"เลขหมายที่คุณโทรไม่สามารถติดต่อได้"

เธอไปบ้านไรอัน ว่างเปล่า

มีจดหมายวางอยู่

มายาที่รัก

ฉันขอโทษ... ฉันไม่พร้อม

ฉันต้องกลับประเทศ เพราะครอบครัว

อย่าตามหาฉัน

ขอโทษจริงๆ

ไรอัน

มายาร้องไห้ คุกเข่าลง

"ทำไม... ทำไมถึงทิ้งฉัน..."

Flashback #6: ปัจจุบัน (26 ขวบ)

มายาเป็๲นักข่าวอิสระ

ทำงานหนัก ไม่เชื่อใครง่ายๆ

ในห้องพัก เธอนั่งคนเดียว ดื่มไวน์

มองรูปไรอัน

มายา (กระซิบ): "เธออยู่ไหน... ทำไมทิ้งฉันไป..."

แต่ลึกๆ แล้ว... เธอยังรักเขาอยู่

เธอแค่ไม่ยอมรับ

ความทรงจำจบลง

ภาคินปล่อยมือ หายใจหอบ

เขาเห็นทุกอย่าง

ความเศร้า ความผิดหวัง ความรัก

มายาสะดุ้ง: "คุณ... เห็นอะไร?!"

ภาคิน (เศร้า): "ผมเห็นทุกอย่างครับ... ขอโทษที่รุกล้ำ"

มายา๻๷ใ๯ มือสั่น

มายา: "ทุกอย่าง... คุณหมายความว่าอะไร?"

ภาคิน: "ผมเห็นชีวิตของคุณครับ ๻ั้๫แ๻่เด็กจนถึงตอนนี้"

มายา (ไม่เชื่อ): "ไม่จริง! คุณต้องสืบเ๱ื่๵๹ฉันมาก่อน!"

ภาคินพูดช้าๆ:

ภาคิน: "คุณมายา... ชอบกินข้าวผัดกุ้งไม่ใส่ผักชี"

มายาตาโต

ภาคิน: "คุณกลัวความสูง ตอนอายุ 10 ขวบ หักแขนซ้าย เพราะปีนต้นไม้ตก"

มายาหายใจไม่ออก

ภาคิน: "คุณเคยอยากเป็๲นักบัลเล่ต์ แต่แม่บอกว่าตัวใหญ่เกินไป"

มายา: "คุณ... รู้ได้ยังไง..."

ภาคินมองตาเธอ:

ภาคิน: "และ... คุณยังรักไรอันอยู่ แม้เขาจะทิ้งคุณไป"

มายานิ่งงัน

น้ำตาเริ่มไหล

เธอพยายามห้าม แต่ห้ามไม่อยู่

มายา (สั่น): "คุณ... เห็นทั้งหมดเลยเหรอ?"

ภาคิน (พยักหน้า): "ครับ... ขอโทษครับที่เห็น"

วีระนิ่ง ไม่รู้จะพูดอะไร

มายาเช็ดน้ำตา:

มายา: "คุณ... มาจากมิติอื่นจริงๆ เหรอ?"

ภาคิน: "ครับ"

มายา: "และรีโมตของคุณ... อยู่กับมหาทวา?"

ภาคิน: "ครับ"

มายาหายใจลึกๆ

มายา: "ถ้าคุณมาจากมิติอื่นจริง... นี่มันข่าวใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์"

ภาคิน: "ผมไม่ได้มาเพื่อเป็๞ข่าวครับ ผมแค่อยากได้รีโมตคืน แล้วกลับบ้าน"

มายา: "ถ้าฉันช่วยคุณหารีโมต... คุณต้องให้ฉันสัมภาษณ์คุณ ตกลงไหม?"

ภาคินมองวีระ วีระพยักหน้า

ภาคิน: "ตกลงครับ"

มายา (ยิ้ม): "ดีล!"

เธอยื่นมือจับมือภาคิน (ไม่กลัวแล้ว)

มายา: "ยินดีที่ได้รู้จัก คนต่างดาว"

ภาคิน (ยิ้ม): "ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกันครับ คุณมายา"

จบตอนที่ 5

Cliffhanger: มายาเข้าร่วมทีม! แต่พวกเขาจะเข้าวัดมหาทวายังไง?

TO BE CONTINUED...