บทที่11 พิเศษ
เพียงแค่ไม่กี่วันให้หลังผู้คนในหมู่บ้านต่างกรูกันไปให้เด็กหญิงใช้งานด้วยความเต็มใจแล้วก็มีผู้คนมากเกินไปจนสุดท้ายแล้ว “พี่ชาย” ของเขาที่เป็หัวหน้าหมู่บ้านจึงจัดส่งคนไปเป็กลุ่มๆเพื่อไม่ให้มีคนมากจนเกินไป จนไปสร้างความรำคาญให้กับเด็กหญิงตัวน้อยที่มาพร้อมกับผู้คุ้มกันสี่ขาจนนางเปลี่ยนใจไม่ช่วยเหลือมันก็อาจจะทำให้ผู้คนกลับไปลำบากเหมือนแต่ก่อนพี่ชายของเขาจึงพยายามให้นางมีความสุขที่จะอยู่ที่นี่ต่อไป...
แม้แต่ในตอนที่เขาส่งลูกสมุนของเขาไปเพื่อแกล้งเป็โจรปล้นอาหารหมายจะเข่นฆ่าเด็กหญิงที่ทำให้แผนการของเขาเสียหายเสียแต่มันก็ไม่ได้เป็ไปตามที่เขาคิด
‘มนุษย์มาร’ ที่ควรจะสามารถจัดการได้แม้แต่สัตว์อสูรระดับสองดาวที่สามารถฆ่าคนทั้งหมู่บ้านได้อย่างไม่ยากเย็นด้วยตัวคนเดียว แต่กลับเป็ว่ามนุษย์มารทั้งหมดที่เขาสร้างขึ้นกลับถูกกำจัดจนสิ้นในค่ำคืนเดียว
ด้วยคมเขี้ยวของเ้าหมาั์นั่น!
แผนการที่ดำเนินมากว่าสิบปีของเขาต้องมาพังลงอย่างง่ายได้เพียงเพราะแค่การมาถึงของเด็กคนเดียว!!
“แล้วนี้ยังมีหน้ามาพยายามช่วยเหลือผู้คนภายในหมู่บ้านอีกแค่ในตอนนี้พวกมันกลับมาแข็งแกร่งได้เหมือนเมื่อก่อน...ไม่สิอาจจะแข็งแรงกว่าเมื่อก่อนภายในเวลาแค่เดือนเดียวมันก็หนักหนามากอยู่แล้วมันไม่เท่ากับว่าที่ข้าทำมาตลอดมันไม่สูญเปล่าเลยหรือ”
บิดาของจางต้าพังเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยโทสะอย่างปิดไม่มิด
“...”
“กว่าที่ข้าจะซื้อใจเ้าพวกนั้นได้ข้าต้องใช้เวลานานตั้งขนาดไหนแล้วสูญเสียเงินทองไปตั้งเท่าไหร่กัน”
“...”
“แล้วยิ่งในตอนนี้อย่าว่าแต่พวกมันจะสำนึกในบุญคุณของข้าเชื่อในสิ่งที่ข้าพูดว่าให้ขึ้นเขาไปหาของป่าไปขายในเมืองแล้วพวกเราทุกคนจะผ่านเื่แบบนี้ไปได้ในสักวัน แล้วหลังจากนั้นข้าจะทำพิธีบูชาเทพแล้วให้ท่านถอนคำสาปออกไปทำให้คนพวกนั้นไปกราบไว้บูชาท่าน ส่วนข้าก็จะกลายเป็ผู้น้ำแห่งจิติญญากลายเป็ที่รักที่นับหน้าถือตาของผู้คน...”
“...”
“ท่านเคยให้สัญญากับข้าเอาไว้เช่นนั้นไม่ใช้หรืออย่างไร!!”
จางเว่ยยังคงพูดระบายโทสะออกมาแล้วเดินจากไปโดยไม่รู้เลยว่าในทุกๆ คำพูดในทุกๆการกระทำที่เพิ่งจะเกิดขึ้นไปทั้งหมดได้อยู่ในสายตาคู่หนึ่งเสมอ...
รุ่งสาง
อาจจะเป็เพราะที่แห่งนี้ยังเป็ธรรมชาติอยู่มากและมีผู้คนอยู่เพียงน้อยนิดซ้ำยังอยู่ไกลออกไปในทันทีที่ตื่นขึ้นมาเย่หัวก็ได้ยินเสียงนกร้องกับเสียงเหล่าแมลงขับขานยามเช้า โดยที่เ้าตัวไม่ได้สังเกตเลยว่าในทุกๆวันที่นางมาอยู่อาศัยในที่แห่งนี้ เหล่าสิงสาราสัตว์ค่อยๆเพิ่มจำนวนมากขึ้นอย่างช้าๆ
หลังจากที่ล้างหน้าบ้วนปากด้วยน้ำเย็นเจี๊ยบจากตู้เย็นยางก็ยืดแข่งยืดขาเบาๆ เป็การออกกำลัง แล้วเดินไปที่หน้าบ้านเพื่อเฝ้ารอเด็กๆที่จะมาเล่นที่นี่ด้วยความเคยชิน
“หืม...”
ในระหว่างที่ทอดสายตาออกไปไกลๆเพื่อมองว่าเด็กๆ ได้มาถึงหรือยังนั้น หางตาของนางก็ได้มองเห็นบางสิ่งที่แปลกออกไป
“นี่แค่ผ่านไปเพียงคืนเดียวก็งอกออกมาแล้วหรอเท่าที่จำได้มันก็ไม่น่าจะโตเร็วขนาดนี้นี่ต่อให้แต่ละคืนจะยาวนานเท่ากับห้าวันของโลกก่อนแต่มันเป็ไปได้หรอที่เพียงแค่ห้าวันทั้งมันฝรั่งกับมันหวานจะโตขึ้นเป็คืบแล้วแบบนี้!”
มองไปที่แปลงมันที่เพิ่งจะปลูกไปเมื่อวานตอนเย็นที่ตอนนี้พากันแทงยอดออกมาจากพื้นดินเรียงกันเป็แถว บางหลุมก็มีหน่อเล็กๆสลับกับหน่อที่อุดมสมบูรณ์ที่ขาวเพียงแค่ข้อนิ้วไปยันคืบหนึ่งก็ยังมี
“มันเป็ไปได้จริงๆ หรอ”
มันมีสิ่งหนึ่งที่นางไม่เอะใจเลยนั้นก็คือส่วนหนึ่งในคำบอกเล่าของเพื่อนเก่าว่าโลกใบนี้นั้นยังสมบูรณ์อยู่มากทั้งพลังงานของโลกและพลังงานฟ้าดินที่มากกว่าโลกที่นางจากมาอย่างมหาศาล
ต่อให้เป็พื้นดินที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรในสายตาของคนในโลกใบนี้แต่สำหรับหัวเผือกหัวมันที่เป็พืชที่เรียกได้ว่าหากไม่เป็ดินไร้ปุ๋ยจนแข็งเป็ดินดานมันก็ยังสามารถเติบโตมีหัวได้ จนในบางครั้งในที่ที่มีหญ้าคาขึ้นรกมากคนสมัยก่อนที่ไม่มียาฆ่าหญ้ายังใช้หัวมันปลูกลงบนพื้นดินเพื่อดูดสารอาหารจนหญ้าคาไม่คอยเติบโตเลยด้วยซ้ำ
เมื่อมันจากโลกเดิมได้มาอยู่ในผืนดินที่เต็มไปด้วยพลังงานแบบนี้จึงสามารถเติบโตได้เร็วเกินเท่าตัวเลยทีเดียว
ยังไม่นับเื่ที่ของที่มาจากตู้เย็นที่เพื่อนเก่าของนางมอบให้นั้นมันยังเป็สิ่งที่“พิเศษ” ยิ่งกว่ามันทั่วๆ ไป และยังมีความ “พิเศษ” ของสิ่งที่นำออกมาจากตู้เย็นเครื่องนั้นอีกหลายอย่างที่นางยังไม่รู้
.................................
306
![[END]หนีซอมบี้อยู่ดีๆ ทำไมมาโผล่ยุค 1968](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1685074479_664739.webp)
