เวลาต่อมา...
ไอ้ชายชั่วหลอกล่อให้คุณหนูร่างอวบอั๋นพยุงตัวมาส่งในที่ของมันได้สำเร็จ ดารินหามปีกช่วยคนไร้บ้านมาตามทางคับแคบ พายุฝนยังคงโหมกระหน่ำไม่ขาดสาย และดูเหมือนจะรุนแรงมากกว่าเดิมขึ้นเรื่อยๆจนมองไม่เห็นตึกสูงระฟ้า้า ถนนหนทางเริ่มคับแคบและสับสนจนคุณหนูจำไม่ได้
ไอ้บุญช่วยพาเธอซอกแซกเข้าซอยไปยังอุโมงค์ของตน บั้นท้ายอวบอิ่มถูกมือหนาเอื้อมััมาตลอดทางจนร่องสวาทเปียกแฉะยิ่งกว่าเสื้อผ้าของตัวเอง!
“คุณลุงคะ”
“อะไร”
“ท…ที่คุณลุงอยู่ มันอีกไกลมั้ยคะ”
“ถ้ามึงไม่เต็มใจมาส่งก็บอกกันตรงๆั้แ่แรกสิวะ”
“ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ”
“อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้หรอก เดินลัดผ่านซอกสวนนี้ไปก็ถึงแล้ว โอ๊ยย”
“ไหวมั้ยคะ”
ดารินหลงกลไอ้คนชั้นต่ำเข้าเต็มๆ
เธอช่วยชายไร้บ้านเดินลัดเลาะไปตามสวนสาธารณะเก่าๆโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังอยู่สถานที่แห่งใด แสงไฟเริ่มขาดหายไปทุกๆที ร่างกายที่โดนมือหนาสากกร้านจับต้องมาตลอดทางทำให้ความทรมานด้านล่างคันไม่รู้จบ คุณหนูกัดฟันอดทนสู้กับความรู้สึกของตัวเองจนมาถึงอุโมงค์เล็กๆใต้สะพาน
ในที่สุดหญิงสาวและคนไร้บ้านก็มีที่หลบฝนเสียที!
“ขอบใจนะที่อุตส่าห์ช่วย”
“ไม่เป็ไรค่ะ”
“มึงนี่…ไม่เหมือนแม่จริงๆ”
คำพูดของชายแปลกหน้าทำให้ดารินยิ้มดีใจ เธอนั่งอยู่ในอุโมงค์แคบๆพร้อมกับข้าวของมากมายที่ไอ้บุญช่วยกอบโกยมาจากขยะ กลิ่นของมันไม่พึงประสงค์เท่าไหร่นัก แต่ก็ไม่ได้รุนแรงเหม็นเน่าจนทนไม่ไหว พายุฝนด้านนอกโหมกระหน่ำตกลงมาเรื่อยๆ ทำให้น้ำเจิ่งนองจนทั้งสองต้องขยับตัวเข้ามาใกล้กันมากกว่าเดิม!
“คุณลุงคะ…”
“อะไร”
“ต…ตอนนี้….เราอยู่ที่ไหนหรอคะ”
“ทำไม ถามอย่างนี้ จำทางกลับไม่ได้สินะ”
ดารินพยักหน้าเบาๆ...
เธอเดินผ่านซอกซอยมาหลายครั้งจนจำทางกลับไม่ได้ ท้องฟ้าอันมืดมิดและพายุฝนยิ่งทำให้ทุกอย่างดูลำบากมากกว่าเดิม หญิงสาวอยากกลับบ้าน เธออยากอาบน้ำชำระร่างกาย และอยากจะเอานิ้วลงไปบรรเลงความกระสันภายใต้กระโปรงเต็มที!
เปรี๊ยง!
“ว๊ายยย”
“ฟ้าผ่าแค่นี้ ไม่ต้องกลัวหรอก”
“ค…ค่ะ”
“รอให้ฝนเบากว่านี้ก่อนแล้วกัน เดี๋ยวกูจะออกไปส่งที่ทางถนนใหญ่เอง”
“ค่ะคุณลุง”
ดารินฉีกยิ้ม แต่ด้วยอุณหภูมิที่ลดลงอย่างรวดเร็วทำให้ร่างกายสั่นระริก หญิงสาวหนาวเหน็บจากเสื้อผ้าที่เปียกชื้น เธอกอดเข่าเพิ่มไออุ่นให้ตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะรู้สึกเหมือนมีร่างกายสูงใหญ่ของใครบางคนเข้ามาสวมกอดจากด้านหลัง ซึ่งจะเป็ใครไปไม่ได้นอกเสียจากไอ้ลุงเ้าเล่ห์ผู้มีลำเอ็นอวบโต!
หมับ!
“ค…คุณลุง จะทำอะไรคะ!”
“กูเห็นมึงหนาวจนตัวสั่น กอดกันไว้จะได้อุ่นๆ”
“ไม่เป็ไรค่ะ หนูทนได้”
“หึ มึงรังเกียจกูใช่มั้ย”
“ไม่ใช่นะคะ หนูแค่…อึก”
ร่องสวาทของดารินคันขึ้นมาเต็มกำลัง เธอกัดริมฝีปากของตัวเองพร้อมกับพยายามเอาเรือนร่างออกมาจากวงแขนหนาแกร่ง ลมหายใจร้อนๆของไอ้บุญช่วยระบายอยู่หลังลำคอระหง เนื้อหนังเปียกฉ่ำของชายหญิงต่างชนชั้นแนบชิดติดกันจนไม่มีกำแพงวรรณกีดกั้นอีกต่อไป!
“มึงก็คงรังเกียจกูนั่นแหละ กูมันก็แค่คนไร้บ้านคนหนึ่ง”
“หนู…หนูไม่เคยคิดแบบนั้นเลยนะคะ”
“ถ้าอย่างนั้นก็อยู่นิ่งๆรับไออุ่นจากกูซะ”
“….ข….เข้าใจแล้วค่ะ”
ดารินระบายลมหายใจระทวยออกมา...
ตอนนี้ต่อมกระสันของเธอมันดีดดิ้นจนง่ามขาเปียกเยิ้มเป็ดวงๆ แผ่นหลังขาวเนียนแนบชิดติดกับผิวกายดำเมี่ยมของไอ้บุญช่วย แต่สิ่งที่ทำให้คุณหนูหน้าแดงจัดคงจะเป็ของแข็งที่ดุนดันอยู่ระหว่างบั้นท้าย ยิ่งเธอพยายามบิดตูดหนี มันก็ยิ่งติดตามและแข็งเป็ลำทิ่มแทงมากกว่าเดิม!
“ตัวสั่นขนาดนี้….มึงคงหนาวมากใช่มั้ย”
“น…นิดหน่อยค่ะ อึก”
“กูมีวิธีช่วยคลายหนาวที่ดีกว่านี้ อยากลองมั้ยล่ะ”
“ย…ยังไงคะ”
“ก็แบบนี้ไง!”
หมับ!!!
คนไร้บ้านชั้นต่ำใช้ฝ่ามือขย้ำพวงเต้าคุณหนูด้วยความรุนแรง มันบีบเค้นจนเนื้อหนังปวดร้าวไปทั้งทรวง ดารินใตาเบิกกว้างก่อนจะกรีดร้องต่อต้านออกมา เธอดีดดิ้นไปกับการลวมลามสุดกำลัง แต่ฝ่ามือสกปรกโสโครกเ่าั้กลับทำให้ร่างกายอ่อนระทวยจนหยุดอะไรไม่ได้
หญิงสาวได้ยินเสียงหื่นกระหายหัวเราะออกมาด้วยความสะใจ
ก่อนที่หัวสมองอันอ่อนต่อโลกจะรับรู้สถานการณ์ต่อไปว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง!
“อีเด็กโง่ มึงนี่มันโง่จริงๆ!”
“อ๊าาาาา อย่านะคะคุณลุงงงงงง~"
825
