"คุณชายสี่! เกิดเื่ใหญ่แล้วขอรับ!" เฉียนฟู่ พ่อบ้านร่างท้วมวิ่งกระหืดกระหอบมาคุกเข่าหน้าขบวน
"ท่านประมุข... ท่านประมุขกระอักเืดำและหมดสติไปั้แ่เมื่อคืน ตอนนี้ลมหายใจรวยรินเต็มที หมอโอสถทั้งพรรคหมดปัญญาแล้วขอรับ!"
กงจื่อสี่ที่กำลังเคลิ้มฝันว่าได้กินหมูกรอบชิ้นโต ลืมตาขึ้นมาทันที ความงัวเงียหายไปชั่วพริบตา แววตาของเขาเปลี่ยนจากปลาตายเป็คมกริบดุจพญาเหยี่ยว (แม้ในมือจะยังกอดหมอนเป็ดเหลืองอยู่ก็ตาม)
"หานเสวี่ย หรูเยียน โม่ขวาง... เปลี่ยนเกียร์วิมานเคลื่อนที่เป็โหมดสปอร์ต พุ่งตรงไปที่ตำหนักกลางเดี๋ยวนี้!"
เมื่อเตียงหยกพุ่งฝ่าประตูตำหนักกลางเข้ามา ภาพที่ปรากฏคือบรรดาผู้าุโและหมอประจำพรรคนับสิบคนกำลังวิ่งวุ่นหน้าซีดเผือด บนเตียงศิลาหยกเย็น ร่างของ กงว่านหลี่ ประมุขผู้เคยเกรียงไกร บัดนี้ผอมซูบลงอย่างน่าใ ิักลายเป็สีม่วงคล้ำ และมีเืสีดำสนิทไหลซึมออกจากมุมปากไม่หยุดพี่ใหญ่ (กงจื่ออี้) และ พี่รอง (กงจื่อเอ้อ) กำลังยืนเถียงกันหน้าดำหน้าแดงว่าใครจะเป็คนรับตำแหน่งรักษาการแทน
"หลีกทางไป!" กงจื่อสี่ตวาดเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยพลังปราณที่หนักอึ้งจนทุกคนในห้องรู้สึกเหมือนมีหินหนักพันชั่งมากดทับที่บ่า
"น้องสี่... เ้ามาก็ดีแล้ว ท่านพ่อไม่รอดแน่ เราต้องรีบจัดงานศพและ..."พี่รองรีบพูด แต่ยังไม่ทันจบประโยค กงจื่อสี่ก็ตวัดสายตามอง
"ถ้าใครกล้าสั่งทำโลงศพให้พ่อข้าตอนที่เขายังหายใจอยู่ ข้าจะจับมันยัดลงโลงไปแทน... โม่ขวาง! ใครกล้าส่งเสียงดัง โยนมันออกไปนอกหน้าต่าง!" สิ้นคำสั่ง โม่ขวางก้าวออกมายืนตระหง่านพร้อมกระบองั์ ความเงียบสงัดจึงเข้าปกคลุมตำหนักทันที แม้แต่ฉืออวี่ที่ตามเข้ามาดูเหตุการณ์ยังต้องลอบกลืนน้ำลาย ‘เวลาเขาเอาจริง... น่ากลัวยิ่งกว่าเ้าสำนักข้าเสียอีก’
กงจื่อสี่ก้าวเท้าลงจากเตียงของตน (เป็ครั้งแรกในรอบเดือนที่เขายอมเดินด้วยตัวเองมากกว่าสิบก้าว) เขาเดินไปที่เตียงของกงว่านหลี่ ยกนิ้วชี้ขึ้นแตะที่หน้าผากของผู้เป็พ่อ แล้วเปิดใช้งาน [เนตรมารสยบฟ้า: รูปแบบตรวจสอบเชิงลึก] ทันที
ดวงตาของกงจื่อสี่เปล่งแสงสีทองปนม่วง ข้อมูลมหาศาลไหลบ่าเข้าสู่ระบบสมองของเขาพร้อมกับหน้าต่างอินเตอร์เฟซที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า
[ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบสภาวะพิษแทรกซึมระดับ SSS]
[วิเคราะห์โครงสร้างสารพิษด้วยสมการลมปราณสะสม:]
$$P_{acc}(t) = \int_{0}^{T} \left( \lambda \cdot e^{-\kappa \tau} \cdot \prod_{i=1}^{n} \frac{\alpha_i \cdot Tox_{base}}{\sqrt{M_i \cdot \pi}} \right) d\tau + \sum \text{Damage}_{organ}$$
*(เมื่อ $P_{acc}$ คือ ปริมาณพิษสะสม, $T$ คือ ระยะเวลา 5 ปี, และ $\kappa$ คือ อัตราการดูดซึมเข้าสู่กระดูก)
"นี่มันไม่ใช่โรค..." กงจื่อสี่ถอนนิ้วออก ใบหน้าของเขาเย็นเยียบจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบ
"ท่านพ่อถูกวางยาพิษ และไม่ได้เพิ่งโดน... แต่โดนมาอย่างน้อยห้าปีแล้ว!"
"ห้าปี! เป็ไปได้อย่างไร!" ผู้าุโหนึ่งร้องลั่น
"ของเสวยทุกอย่างของท่านประมุขล้วนผ่านการใช้เข็มเงินทดสอบ
พิษทั้งสิ้น!"
"เข็มเงินมันตรวจได้แค่พิษธรรมดาสิพวกตาเฒ่าเอ๊ย!" กงจื่อสี่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา
"นี่คือ 'พิษอเวจีลืมเลือน' มันเป็พิษไร้สี ไร้กลิ่น ไร้รส และจะไม่แสดงอาการใดๆ จนกว่าพิษจะสะสมทะลุจุดเดือดลมปราณ มันคือพิษที่ต้องสกัดจาก 'หญ้าน้ำตามาร' ซึ่งมีแค่ในเขตของ... สำนักฝ่ายธรรมะจอมปลอม!"คำพูดนี้ทำเอาฉืออวี่สะดุ้ง
"เ้าหมายความว่า ฝ่ายธรรมะลอบวางยาประมุขพรรคมารรึ!"
"ข้ายังไม่ได้ชี้หน้าด่าสำนักเ้านะแม่นางฉือ อย่าเพิ่งร้อนตัว" กงจื่อสี่หันไปมองกาน้ำชาที่วางอยู่ข้างเตียงพ่อของเขา
"แต่ที่ข้าแน่ใจคือ... คนที่วางยา ต้องเป็คนที่ชงชาให้ท่านพ่อดื่มทุกวัน และต้องเป็คนที่ไว้ใจได้มากที่สุด"
กงจื่อสี่สั่งให้ระบบประมวลผลหาคนร้ายทันที โดยอิงจากกิจวัตรประจำวันของพ่อเขา
ชื่อผู้ต้องสงสัย
ตำแหน่ง/ความใกล้ชิด
โอกาสเข้าถึงน้ำชา
ระดับความน่าสงสัย (ประเมินโดยระบบ)
กงจื่ออี้ (พี่ใหญ่)
บุตรชายคนโต
ปานกลาง (มาเยี่ยมเดือนละครั้ง)
15% (โง่เกินกว่าจะปรุงพิษระดับนี้ได้)
กงจื่อเอ้อ (พี่รอง)
บุตรชายคนรอง
ปานกลาง (ชอบส่งของบำรุงมาให้)
20% (ขี้ขลาดเกินกว่าจะลงมือเอง)
ผู้าุโสาม
ผู้คุมหอเสบียง/การค้า
สูงมาก (นำใบชาชั้นเลิศมาถวายทุกเช้า)
99.9% (รอยยิ้มดูมีพิรุธและชอบทำตัวซื่อสัตย์เกินเหตุ)
เฉียนฟู่ (พ่อบ้าน)
ดูแลความสะอาด
สูง (แต่เป็คนขี้กลัว)
0.1% (ถ้าทำจริงคงช็อกตายไปเองแล้ว)
"ผู้าุโสามอยู่ไหน?" กงจื่อสี่ถามเสียงเรียบ ทุกคนหันซ้ายหันขวา
"เอ่อ... ผู้าุโสามบอกว่าขอตัวไปเบิกสมุนไพรที่คลังั้แ่เมื่อครึ่งชั่วยามที่แล้วขอรับ"
"หนีไปแล้วสินะ..." กงจื่อสี่แค่นหัวเราะ
"ตาแก่ทรยศนั่น คงเห็นข้ากลับมาเลยกลัวว่าข้าจะจับติด... หานเสวี่ย! สั่งหน่วยเงาปิดล้อมพรรค ใครเข้าออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ฆ่าทิ้งได้ทันที!"
กงจื่อสี่หันกลับมามองพ่อของตนที่นอนหายใจรวยริน แม้เขาจะเป็คนที่มาจากต่างโลก แต่ในความทรงจำและสายเื กงว่านหลี่คือคนที่คอยปกป้องเขา (แม้จะด่าว่าเขาขยะมาตลอดก็ตาม)ที่สำคัญที่สุด... ถ้าพ่อตาย เขาต้องขึ้นเป็เ้าสำนักแทน และนั่นหมายถึงการทำงานเอกสารมหาศาล!
"เื่นี้ยอมไม่ได้เด็ดขาด!" กงจื่อสี่กัดฟันกรอด
"บังอาจนัก... พวกมันบังอาจมาเพิ่มภาระงานให้ข้า! พวกมันรู้ไหมว่าการจัดงานศพและการขึ้นรับตำแหน่งใหม่มันเหนื่อยแค่ไหน! ต้องใส่ชุดรุ่มร่าม ต้องยืนรับแขกเป็วันๆ... ข้าไม่ยอมให้พ่อตายเด็ดขาด พ่อต้องตื่นมาทำงานแทนข้าเดี๋ยวนี้!"
[ติ๊ง! เปิดใช้งานเควสฉุกเฉิน: 'ปลุกพ่อมาทำงานต่อ']
[เงื่อนไข: หายารักษา 'หญ้าคืนิญญา' ภายใน 3 วัน]
[รางวัล: เตียงนอนไร้แรงโน้มถ่วงระดับเทพเ้า และแต้มเกียจคร้าน 50,000 แต้ม]
[ไอเทมช่วยเหลือชั่วคราว: 'เครื่องพ่นไอน้ำอโรม่าสกัดพิษมาร']
กงจื่อสี่สะบัดมือเรียกไอเทมจากระบบออกมา มันคือเครื่องพ่นไอน้ำรูปทรงเป็ดน้อยสีทอง เขาเติมน้ำเปล่าลงไปแล้วกดปุ่ม ควันสีขาวที่มีกลิ่นหอมของดอกลาเวนเดอร์และสมุนไพรเซียนพวยพุ่งออกมาปกคลุมร่าง
ของประมุขกง
"นี่มันวิชาโอสถอันใดกัน! แค่ควันน้ำก็ทำให้สีหน้าท่านประมุขดีขึ้นแล้ว!"
หมอประจำพรรคอ้าปากค้าง เพราะพิษที่ลามไปถึงหัวใจเริ่มหยุด
การขยายตัว
"มันคือวิชา 'เครื่องปรับอากาศฟอกปอด' ของข้าเอง ไม่ต้องถามมาก" กงจื่อสี่ปัดมือ
"ควันนี้จะช่วยยื้อชีวิตท่านพ่อไว้ได้สามวัน... หานเสวี่ย หรูเยียน พวกเ้าเฝ้าที่นี่ไว้ ใครกล้าปิดเครื่องพ่นไอน้ำเป็ดน้อยของข้า ตัดมือมันซะ!"กงจื่อสี่หันไปหาโม่ขวางและฉืออวี่
"ส่วนพวกเ้า ตามข้ามา... เราจะไปล่าตัวผู้าุโสาม และไป 'ถล่ม' สำนักแสงศักดิ์สิทธิ์เพื่อเอายาถอนพิษกัน"ฉืออวี่ขมวดคิ้ว
"เ้าจะบุกสำนักฝ่ายธรรมะเพียงลำพังรึ? ที่นั่นมีค่ายกลและยอดฝีมือ
นับร้อยนะ!"
"ลำพังที่ไหน ข้ามีโม่ขวาง มีเ้าและที่สำคัญ ข้ามี 'ความี้เี' ที่จะเจรจา"กงจื่อสี่ะโขึ้นไปนอนบนเตียงหามอีกครั้ง
"ถ้าพวกมันไม่ให้ยามาดีๆ ข้าก็จะเปลี่ยนสำนักพวกมันให้กลายเป็ลานจอดรถ... เอ้ย ลานกว้างๆ เอาไว้นอนอาบแดดเสียเลย ออกเดินทางได้!"
บรรยากาศรอบตัวกงจื่อสี่บัดนี้ไม่มีความตลกขบขันเหลืออยู่อีกต่อไป แม้ตัวเขาจะนอนอยู่ แต่ไอสังหารที่แผ่กระจายออกมาทำให้เส้นทางที่วิมานเคลื่อนที่ผ่านไป เกิดน้ำแข็งเกาะตามต้นไม้ข้างทาง ท้องฟ้าที่เคยสดใสเริ่มมีเมฆดำทะมึนก่อตัว... จอมมารนิทราผู้เกลียดการทำงานหนักที่สุด บัดนี้ได้ตื่นขึ้น(จากความี้เีชั่วคราว) เพื่อไปทวงคืนเวลานอนของเขาแล้ว!
***