[New Life] อิสระของชีวิต

ตามที่เเจ้งในเพจ อุ้งเท้าแมว เมื่อคืนก่อนหน้านี้ว่า.........'โหลๆ ใครยังไม่นอน แมวมาแจ้งล่วงหน้าว่า 13/9 พรุ่งนี้เป็นวันเกิดแมวค่า ศุกร์สิบสามตรงวันพอดี แถมวันพระด้วย แมวเลยจะไปทำบุญวัดประจำ ซึ่ง---อาจจะได้กลับมาลงนิยายดึก ---ลงตอนพิเศษแก้ขัด ---หรืออาจจะไม่ได้กลับมาลง ***หากเกิดเหตุการณ์ดังว่าต้องขออภัยล่วงหน้าด้วยนะคะ ขอบคุณและขอโทษล่วงหน้าด้วยครับ ????????‍♂️ 'ก็ตามนั้น เป็นเหตุผลที่แมวมานั่งปั่นนิยายไม่ทันนั่นเอง แต่ตอนที่แล้วก็จบไว้ไม่ค้างเนอะ (ยิ้มแหยๆ) ขอโทษอีกครั้งค่าขอให้ผลบุญที่ได้ทำในวัดเกิดส่งถึงทุกคนเลยนะ สาธุ //ในโอกาสวันเกิดและที่ก่อนนี้เขียนถึงน้องโรโล่ แมวเลยเขียนเป็นตอนพิเศษวันเกิดของนางไปเลยแล้วกัน ว่าจะให้ฟีลมีความสุข ก็ไม่วายมีความดราม่ามาแทรก
[mini story] โรโล่ [2]วันเกิดที่พิเศษของเด็กผู้ชายธรรมดา ช่างน่าคิดถึงจริงๆ นะ
สวัสดีครับ ผมโรโล่เจ้าเก่าเองครับ ผ่านไปเป็นปีแล้วที่ผมพยายมทำความรู้จักกับเมล แต่ก็ไม่วายโดนพี่มิวเข้ามาขัดขวางเสียเรื่อยไป ขนาดผมพยายามเข้าหาเธอตอนพี่เขาไม่ว่างอยู่เฝ้า แต่ก็ไม่รู้ด้วยสัญชาติญาณพี่ชายหรือจมูกสุนัข อีกฝ่ายถึงได้โผล่มาตอนผมกำลังจีบเมลทุกทีผมเป็นเด็กที่คุยได้กับทุกคนนะ เพียงแต่ผมก็ไม่ได้สนิทกับใครเขาเป็นพิเศษ ซึ่งมันก็คงไม่เป็นไรหรอก ถ้าไม่ติดว่าผมต้องใช้เบี้ยเลี้ยงอันน้อยนิดไปแลกซื้อของขวัญวันเกิดให้คนอื่นเขาไปทั่ว เพียงเพื่อตัวผมจะไม่ถูกเพื่อนกลุ่มไหนมองแรงหรือโดนกีดกันออกจากกลุ่ม“เฮ้อ แต้มเบี้ยเลี้ยงเดือนนี้บ่อแบ๋ไปซะแล้วแหะ”สำหรับในกองทัพนี้ ใครที่ยิ่งมีความสามารถสูง หรือมีการพัฒนาตัวเองอย่างก้าวกระโดด แต้มเบี้ยเลี้ยงที่กองทัพจะมอบให้ในแต่ละเดือนก็จะยิ่งมาก หากถามว่าแต้มนี้มีค่าอย่างไรก็คงอธิบายได้ว่ามันไม่ต่างจากเงินค่าขนม เด็กๆ ทุกคนมีที่อยู่ มีอาหาร มีเสื้อผ้าและยารักษาโรคพร้อมสรรพ แต้มเหล่านี้มีเพื่อแลกของเล่นขนมนอกเหนือจากนั้น จะบอกว่ามันเป็นตัวล่อให้เด็กขยันฝึกมันก็ไม่ผิดหรอกเด็กๆ หลายคนพอถึงวันเกิดจะชอบเอาแต้มไปแลกเค้กก้อนโต กินกันกับเพื่อนอีกหลายคน คนอื่นๆ ก็แลกของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มาให้ ทำกันแบบนี้มาหลายต่อหลายรุ่น จนกลายเป็นธรรมเนียมของทุกกลุ่มไปแล้ว เพียงแต่...“อะไรกัน ปีนี้โรโล่ก็จะไม่ฉลองวันเกิดเหรอ?”“อื้อ ก็ตั้งใจไว้ว่าอย่างนั้น”“อะไรกัน โรโล่เป็นคนเดียวที่ไม่ยอมแลกเค้กมาฉลองวันเกิดสักปีเลยนะ มีเหตุผลอะไรพิเศษหรือเปล่า?”“ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอกน่า ก็แค่แต้มหมดแล้ว”“อ๋อ ถ้างั้นฉันแลกแทนมั้ย?”จากที่พูดปัดให้ผ่านๆ ไป (แต่ก็เป็นความจริง) แต่เมื่อเพื่อนเสนอมาอย่างจริงจังแบบนี้ ผมเลยต้องรีบหาทางเลี่ยงให้พ้นตัวโดยไม่น่าเกลียด“ไม่ๆๆ นายเก็บไว้แลกของนายเถอะ ฉันไม่เป็นไรหรอก ขอบใจนะ”“เอาเถอะ ถ้านายว่าอย่างนั้นล่ะก็ แต่ถ้าอยากฉลองเมื่อไหร่ต้องบอกพวกเราล่ะ”“ได้เลย”ผมโบกมือลาเพื่อนที่กลับไปเล่นกับคนอื่นด้วยรอยยิ้ม จนกระทั่งห่างออกมาหน่อยใบหน้าก็กลับมานิ่งเรียบแบบเดิม ผมมองไปยังก้อนเค้กก้อนโตของเพื่อนคนหนึ่งในสถานวิจัยแล้วก็อดอิจฉาไม่ได้...ตอนที่เจ้าของวันเกิดกำลังสนุกแบบนี้ เขาจะต้องมีความทรงจำเกี่ยวกับวันเกิดแบบไหนกันนะ?รอยยิ้มขมขื่นปรากฏขึ้นที่มุมปาก ผมไม่เคยฉลองวันเกิด ไม่เคยเลย เพราะครอบครัวของผมไม่เคยต้องการผม วันเกิดในทุกๆ ปีผมจึงหมกตัวอยู่แต่ในห้องเล็กไม่สุงสิงกับใคร ใช้ชีวิตเหมือนไม่เคยมีตัวตน งานฉลองครั้งเดียวที่มีเค้กคือตอนที่พ่อกับแม่ขายผมให้กับกองทัพแล้วได้ค่าตัวเป็นเงินมัดจำมาแล้ว‘...ผมกินได้จริงๆ เหรอฮะ?’อาหารและของหวานในวันนั้นเต็มโต๊ะไปหมด แต่ที่สำคัญคือเขาได้รับอนุญาตให้มานั่งกินร่วมกับคนอื่นๆ ด้วยอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน‘แน่นอน ก็งานวันนี้มีเพื่อลูกนี่จ้ะ วันนี้เป็นวันเกิดครบรอบแปดขวบของลูกนะ’แล้วอาหารแสนอร่อยที่กินทั้งน้ำตาก็พลันเปลี่ยนเป็นไร้รสชาติเมื่อคนของกองทัพโผล่มารับตัวเด็กชาย‘ไปอยู่ที่นู่นก็ทำตัวดีๆ ล่ะ’เพราะมีความทรงจำนี้ ผมถึงไม่อยากฉลองวันเกิดอีกเลย ผมลืมความผิดหวังในวันนั้นไม่ลงจริงๆ ...ทว่าพี่น้องคู่หนึ่งก็เข้ามาทำลายกำแพงวันเกิดที่ผมสร้างไว้อย่างง่ายดาย ด้วยการตามหาผมที่ปลีกวิเวกหนีไปอยู่คนเดียวพร้อมใช้แต้มของตัวเองแลกเค้กก้อนเล็กมาให้“ทำไมถึงไม่อยากฉลองก็ไม่รู้หรอกนะ แต่ถ้ามันเป็นวันที่นายได้เกิดมา มันก็ถือว่าเป็นวันดีที่ควรฉลองไม่ใช่รึไง?” เมลว่าพลางยื่นเค้กก้อนเล็กมาให้จนแทบจะชนปาก“เมลใช้แต้มแลกมาให้ขนาดนี้แล้ว กินๆ เข้าไปซะ”“...ทำไม?”“ฉันไปฟังจากคนในห้องมา...ถึงจริงๆ ฉันจะไม่ชอบนายสักเท่าไหร่ แต่แม่เคยบอกว่าวันที่เราเกิดมาเป็นวันที่น่ายินดีที่สุด เพราะงั้นก็เลยแลกมาให้ ถ้านายไม่อยากฉลองวันเกิดตัวเอง พวกเราก็จะบังคับฉลองวันเกิดให้นาย ก็นะ ถึงนายจะปากไม่ดีพฤติกรรมทรามไปสักนิด แต่ก็เป็นเพื่อนคนแรกของพวกเราที่นี่นี่นา ดีใจที่นายได้เกิดมานะ”คำพูดของเมลทำให้ในอกของผมอุ่นวาบ ยิ่งรู้สึกตกหลุมรักเธอจนขึ้นไม่ได้เข้าไปอีก ทั้งๆ ที่ความจริงผมควรจะรังเกียจที่เธอมาบังคับในเรื่องที่ผมไม่ชอบ แต่ไม่รู้ทำไมผมกลับรู้สึกดีใจจนลืมเรื่องที่ว่าผมเคยรังเกียจวันเกิดไปเลย...ผมในตอนนี้รู้สึกดีใจที่ได้เกิดมาเป็นครั้งแรก เกิดมาเพื่อพบเธอ...คำพูดยาวเหยียดของเมลทำให้ผมเผลอเหม่อไปพักนึง เหม่อในที่นี้คือจ้องหน้าเมลจนเธอเบนหน้าหนีผม ผมถึงได้รู้ตัวว่าครั้งนี้พี่มิวไม่เข้ามาด่าหรือหนักหน่อยก็พุ่งเข้ามาต่อยผมแบบครั้งก่อนๆ“พี่มิวก็คิดงั้น...ด้วยเหรอ?”“เหอะ ถึงจะเกลียดหน้านาย แต่นายก็เป็นเพื่อนของพวกเรา ฉันเลยไม่ได้ห้ามอะไรเมล แล้วเค้กก้อนนั้นก็มีแต้มของฉันอยู่ครึ่งนึงด้วย”“จริงดิ? โครตเป็นไปไม่ได้เลย พี่ที่ด่าผมทุกครั้งที่เข้าไปยุ่งกับเมล ถึงขนาดแลกเค้กให้ผมเชียว นี่ยอมรับผมเป็นน้องเขยแล้วใช่ม้า?”“ไม่มีวันซะล่ะไอ้บ้า”แล้วฝ่าตีนของว่าที่พี่เขยก็เตะอัดเข้าที่ชายโครง มันเจ็บจนจุก แต่มันก็เป็นข้ออ้างให้น้ำตาผมไหลได้โดยไม่เสียเชิง ดีไม่ดีที่พี่มิวเตะมาก็คงเพราะรู้ว่าผมใกล้จะร้องไห้ล่ะมั้ง ...แต่สำหรับพี่ชายหวงน้องขั้นเทพคนนี้อาจจะเตะเพราะหมั่นไส้เฉยๆ ก็เป็นได้ อุ๊ก...“แล้วของขวัญผมล่ะ?”“ได้เค้กแล้วยังจะเอาของขวัญอีกเหรอ หน้าด้านอ่ะ ว่างั้นมั้ยพี่มิว”“เมลว่าไงพี่ว่าตามนั้น”“แอะ พี่น้องคู่นี้โหดร้ายอีกแล้ว”เค้กก้อนเล็กที่แบ่งกันกินในวันนั้นอร่อยที่สุดในชีวิต อร่อยกว่าเค้กวันเกิดก้อนไหนๆ ที่เพื่อนแลกมาแจกในวันเกิดของตนเอง มันเป็นรสชาติที่ผมไม่มีวันลืมเลยล่ะ...“โรสอยากกินเค้ก”“ได้ค่ะคุณหนู รอสักครู่นะคะ”เค้กวันเกิดก้อนโตที่ไม่มีใครอวยพร กินคนเดียวเงียบๆ ในห้องขังสีขาวสะอาด ไม่มีใครร้องเพลง ไม่มีคนอวยพร มันช่างไร้รสชาติเสียเหลือเกิน...เค้กก้อนเล็กนั่น อยากกินอีกสักครั้งจัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

[mini story] โรโล่ [2]

คล้ายกับเรื่อง[New Life] อิสระของชีวิต ที่คุณอ่าน

[New Life] อิสระของชีวิต

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

[mini story] โรโล่ [2]

คล้ายกับเรื่อง[New Life] อิสระของชีวิต ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้