ั์ตาเศร้าหมองกำลังมองโต๊ะเรียนของตัวเองที่ เปรอะเปื้อนไปด้วยสารพัดคำด่าและน้ำขยะเปียก แต่มีแค่คำๆเดียวที่แทงใจเธอ มันเจ็บมากกว่าคำด่าที่ว่าเธอเป็โสเภณี มันคือคำว่า
'รกโลก'
เธอกัดปากตัวเองจนเืซิบ ั์ตาแสดงความเ็ปออกมาชัดเจน น้ำตาค่อยๆไหลริน ในใจทั้งอึดอัดและเ็ป เหมือนทุกคนกำลังตอกย้ำในสิ่งที่เธอไม่ได้เป็ พวกเขาเลือกคำได้ถูกจริงๆ
เธอคิดอย่างนั้น เพราะคำนี้มันคือมีดที่แทงใจดำเธอ
พึ่บ!
จู่ๆหัวก็ถูกผลักอย่างแรงจนหน้าทิ่มลงกับพื้น เธอรู้สึกชาที่เข่าเล็กน้อย โชคดีที่หัวเธอไม่ได้ลงพื้น ไม่งั้นหัวเธอคงได้แตกแน่ๆ และนี่เป็ฝีมือของคนที่เรียกว่า 'เพื่อน'
"แหมๆ อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ ฉันเสียใจนะ อุตส่าห์ทำให้ตั้งขนาดนี้555555" เธอกล่าวและหัวเราะ เพื่อนทั้งห้องก็หัวเราะตามเธอ ทุกคนสนุกสนาน ไม่มีใครที่อยู่ข้างเธอเลย ไม่มีใครห้ามหรือคิดว่ามันผิด
"..." หญิงสาวกล่าวอะไรไม่ได้ ทำได้แค่พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ แต่สีหน้าของเธอกลับทำให้อีกฝ่ายเข้าใจผิด
"ทำไม แค่โต๊ะเลอะนิดๆหน่อยๆจะเป็อะไรไป"
"ก็แค่…ต้องทำความสะอาด แค่นั้นเอง" เพื่อนอีกคนที่อยู่ในกลุ่มกล่าว
"ห้ามให้มีกลิ่นเหลือด้วยนะ ไม่งั้นเพื่อนทั้งห้องได้หงุดหงิดเธอแน่5555"
"..." หญิงสาวยังคงไม่ตอบ ในใจคิดว่ามันคงจะจบได้ง่ายๆ ถ้าเธอเงียบ แต่นั่นกลับทำให้เพื่อนสาวหัวร้อนมากกว่าเดิม
"นี่ๆ ทำไมไม่พูดล่ะ มึงนี่…น่ารำคาญจริงๆ ตอบมาสิ!!!"
เพี๊ยะ! ตุบ ตุบ!! ซ่า!!!
จินโดนตบจนหน้าทิ่มอีกครั้ง ทั้งๆที่ยังไม่ได้ยืนด้วยซ้ำ มิหนำซ้ำยังโดนเตะที่ช่องท้อง และโดนน้ำขยะสาดใส่หน้าอย่างจัง
จินไร้เรี่ยวแรงั้แ่โดนเตะที่ท้อง จุกจนสายตาเริ่มเบลอ
แต่เพื่อนของเธอไม่หยุดแค่นั้น เพื่อนของเธอเอาเท้าขึ้นเหยียบบนหน้าของเธอ กดและขยี้ จนจินเจ็บไปหมด แต่เธอไม่มีเรี่ยวแรงที่จะส่งเสียงออกมาเลย
แต่เหมือนเห็นความหวัง คุณครูกำลังยืนดูอยู่ เธอพยายามมองและส่งสายตาเพื่อขอความช่วยเหลือแต่ปากกลับไม่ขยับเลย ความหวังหนึ่งเดียวที่จะพาเธอออกไปได้
แต่…เขากลับ…เดินจากไป โดยไม่เหลียวแลเธอเลย…
เหอะ…นี่มัน
'นรกบนดินชัดๆ'
พรึ่บ
หญิงสาวเบิกตาโพลง มองเห็นเพดานสีขาวสะอาดอันคุ้นเคย เธอรู้สึกโล่งใจ จึงผ่อนลมหายใจออกมาแรงๆออกมาหนึ่งที
ในหัวเธอคิด ไม่เป็ไร…ถ้าเป็ที่นี่คงไม่มีเื่แบบนั้นเกิดขึ้น
จินค่อยๆลุกขึ้นนั่ง นั่นทำให้น้ำตาเธอหยดลงมา เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่แก้มด้วยความมึนงง ในใจสับสนว่าทำไมน้ำตาถึงไหล ทั้งๆที่เธอก็ควรจะชินได้แล้ว…มันเป็เื่ปกติที่เธอเจอนี่…
จินเหลือบมองนาฬิกา และลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว เตรียมตัวออกไปด้านนอก เธอแต่งตัวคล้ายกับตอนแรก เสื้อยืดคอเต่าแขนยาวสีขาวที่เห็นแค่นิ้วของเธอโผล่ออกมา และกระโปรงสีน้ำตาลอ่อนยาวถึงตาตุ่ม เธอรวบผมหางม้าที่ยาวพอประบ่าขึ้น
เธอลงลิฟท์และออกมาด้านนอก บรรยากาศด้านนอกยังคงเหมือนเดิม ผู้คนต่างเดินไปในทิศทางเดียวกัน มีแค่เธอที่เดินไปคนละทาง แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก และมุ่งหน้าไปยันจุดหมายของเธอ
เธอเดินตามกลิ่นไหม้จางๆไป ถึงแม้เธอจะจำทางได้อยู่แล้วก็ตาม จิตใจของเธอคล้อยตามแต่กลิ่นนั้น เหมือนกลิ่นไหม้จางๆที่อยู่รอบตัวของพอล
เธอเดินมาถึงร้านหนังสือ ไม่รีรอเดินเข้าไปเลย เธอเจอกับชายหนุ่มคนเดิม เพิ่มเติมคือเหมือนเขากำลังทำงานอยู่ ชายหนุ่มทักทายหญิงสาวด้วยรอยยิ้ม
หญิงสาวยิ้มตอบตามมารยาท ถึงแม้ท่าทางที่เธอแสดงออกมาเหมือนว่ากำลังฝืนอยู่ก็ตาม แต่ชายหนุ่มไม่ได้ใส่ใจมากนัก และก้มหน้าก้มตายกหนังสือเพื่อไปจัดบนชั้นต่อ
หญิงสาวสังเกตเห็น่ชั้นด้านล่างของชั้นหนังสือก่อนหน้านี้ได้หายไป รูปแบบชั้นก็เปลี่ยนไปด้วย เหมือนเขาน่าจะซ่อมบำรุงมั้ง หญิงสาวคิดแบบนั้น
แต่ก็ต้องสะดุดตากับหนังสือหนึ่งเล่มที่อยู่เหนือชั้นวางที่ว่างอยู่ ไปแค่หนึ่งชั้น เธอจำได้ว่า เมื่อวานนี้ หนังสือเล่มนี้อยู่ด้านล่างสุดนี่
แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้ใส่ใจกับมันมาก และหันหน้าไปดูพอล
พอลกำลังเร่งรีบ ยกกองหนังสืออย่างกระฉับกระเฉง ดูท่าจะเป็งานรีบ
หญิงสาวเหลือบไปมองหนังสือที่กองเป็ูเาอยู่อีกฝั่งนึง จึงเอ่ยปาก
"ให้ช่วยมั้ย…คะ" เธออยากช่วยด้วยใจจริง แต่ด้วยความเกรงใจ พอลเลยบอกปฏิเสธ เพื่อไม่อยากให้เธอเหนื่อย
"ไม่เป็ไรๆ" ชายหนุ่มกล่าว แต่หญิงสาวอยากช่วยจริงๆ เพราะดูเหมือนมันจะหนักเกินไปสำหรับคนๆเดียว และเธอคิดว่าอย่างน้อยเธอก็น่าจะสามารถแบ่งเบาความเหนื่อยกับพอลได้
"ฉ-ฉันอยากช่วย ย-ยังไงฉันก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว…ถ้าช่วยกัน ก-ก็น่าจะเสร็จเร็วขึ้นด้วย…"
หญิงสาวกล่าวด้วยความไม่มั่นใจ กลัวชายหนุ่มจะปฏิเสธ
"ก็ได้…ตามนั้น" ชายหนุ่มกล่าวออกมาเหมือนไม่ใยดี แต่ก็บอกและสอนทุกอย่างกับหญิงสาว ว่าต้องจัดเรียงหนังสือ แยกประเภทยังไง และตีความหมายของชื่อหน้าปกยังไง
จินเป็คนที่เรียนรู้เร็ว เธอยกหนังสือมาวางไว้ใกล้ๆชั้นวาง ปัดฝุ่น และแยกประเภทได้อย่างชำนาญ แต่เหมือนเธอตั้งใจทำงานมากจนบรรยากาศแน่นิ่งไร้บทสนทนาใดๆ พอลรู้สึกอึดอัดนิดๆ จึงเอ่ยปากถาม เพื่อชวนคุย
"คุณชอบหนังสือรึเปล่าครับ" พอลถาม แต่ไร้คำตอบใดๆ เหมือนหญิงสาวจะตั้งใจทำมากจนหลุดไปอีกโลกของเธอ
"อะ ฮึ้มๆ เอ่อ คุณจิน… จิน!" พอลเอ่ยเสียงดังขึ้นมาจากปกติเล็กน้อย พอที่จะให้หญิงสาวได้ยิน
"ค-คะ!?" หญิงสาวใเล็กน้อย ใจตุ้มๆต่อมๆ กังวลว่าเธอทำอะไรผิดไปรึเปล่า
"ผมถามว่า…คุณชอบหนังสือรึเปล่า"
"อ๋อ…ก็ไม่ได้เกลียด แล้วก็ไม่ได้ชอบ…ประมาณนั้น" หญิงสาวตอบคำถามแบบครึ่งๆกลางๆ ไม่แน่ใจในความชอบของตัวเอง อาจจะเพราะเธออ่านหนังสือแค่ความจำเป็เฉยๆ ไม่ได้อ่านเพราะชอบ
"ทำไมล่ะ นึกว่าคุณจะชอบอ่านหนังสือมากๆซะอีก ลุคคุณดูเข้ากับมันดีน่ะ" พอลตอบและทำงานไปด้วย
หญิงสาวเห็นแบบนั้นจึงคุยกับพอลและทำงานไปด้วยตาม
"ฉัน…ไม่มีความรู้สึกชอบหรือตื่นเต้นเวลาอ่าน…ก็แค่อ่านเพื่อหนี…เฉยๆ…น่ะค่ะ"
"หรอ" พอลตอบมาแบบนั้น แล้วนึกอยากตีหัวตัวเองว่าจะต่อบทสนทนายังไง เพราะหลังจากเขาตอบ บทสนทนาก็เงียบไปสักพัก เขาจึงถามต่อ
"แล้วคุณชอบทำอะไรในเวลาว่าง" พอลถามคำถามส่วนตัวที่น่าทำให้จินคุยยาวๆได้
"ฉัน…ชอบนั่งคิดค่ะ คิดไปเรื่อยๆ" จินก็ยังตอบสั้นเหมือนเดิม แต่ยังดีที่เป็คำตอบที่สามารถถามต่อได้
"แล้วคุณชอบคิดเื่อะไรหรอ" คำถามนี้ทำให้
จินเงียบไปสักพักเลย แต่ไม่นานก็เอ่ยตอบ
"ก็…เื่ที่มี…ความสุข…ละมั้ง" หญิงสาวตอบด้วยใจที่แน่นิ่ง คำตอบนั้นทำให้พอลรู้ได้เลย ว่าในใจของเธอปรารถนาสิ่งใดมากที่สุด เขาพอเดาชีวิตของเธอได้คร่าวๆ ว่าเจอสิ่งใดมาบ้าง อะไรที่นำพาเธอมาที่นี่ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็อยากที่จะเปลี่ยนใจของเธอให้ได้
พอลไม่ได้ถามสิ่งใดต่อ เพราะถ้าถามมากกว่านี้มันอาจจะดูล้ำเส้นเื่ส่วนตัวเกินไป
พอลหันไปมองจิน เป็จังหวะเดียวกันที่จินก้มลงไปหยิบหนังสือที่หน้าปกเขียนว่า
'จินตนาการไม่รู้จบ'
จินจ้องมองหนังสือเล่มนั้นอยู่นาน ในใจรู้สึกอึดอัดเหมือนูเาลูกใหญ่กำลังเติบโตอยู่ภายในใจ จินถอนหายใจและเก็บหนังสือเล่มนั้นเข้าลิ้นชักที่อยู่บนชั้น
ปกติมีหนังสือจำนวนไม่น้อยที่ต้องเก็บเข้าลิ้นชัก
และมีแค่เล่มที่ 'พิเศษ' เท่านั้น ที่จะถูกเก็บไว้ในนั้น
ทุกการกระทำของจินอยู่ในสายตาของพอลทั้งหมด พอลจ้องมองหนังสือเล่มนั้น ในหัวของเขาคิดว่า
หนังสือเล่มนั้น…เป็ของเธอสินะ
24K
