ความโกรธของบุตรชายเ้าเมืองพุ่งจนถึงขีดสุดเมื่อเห็นว่าจ้าิโอบกอดหญิงสาวที่งดงามในหมู่บ้านและยังเคลื่อนใหวมือไปมาโดยเหล่าหญิงสาวไม่ต่อว่าสักคำ ผู้นำผู้บ้านอดที่จะยิ้มขมขื่นกับการกระทำของต้าิไม่ได้ คนอื่นๆไม่รู้แต่คนในหมู่บ้านที่เลี้ยงดูต้าิมาั้แ่เด็กมีหรือจะไม่รู้ว่าต้าิเป็คนยังไง
“เ้าคนชั้นต่ำกล้าสังหารทหารของเ้าเมืองโทษคือปะา” ทหารอีกคนคำรามออกมาด้วยความโกรธ
“หรือว่าพวกเ้าอยากจะถูกฆ่าอีกคน เ้าอย่าลืมว่าตอนนี้อำนาจของขุนนางไม่ได้สูงส่งหมือนแต่ก่อนแล้ว ั้แ่ที่จักรพรรดิหญิงขึ้นปกครองอาณาจักรอัคคีกฎหมายที่ห้ามขุนนางรังแกคนธรรมดาหรือแม้แต่จอมเวทที่ชอบเอาเปรียบคนธรรมดาอย่างพวกเราก็ถูกสร้างขึ้นและใครฝ่าฝืนโทษของคนนั้นร้ายแรงยิ่งเื่นี้พวกเ้าก็น่าจะรู้ดีเพราะมีตระกูลขุนนางไม่น้อยที่ต้องถูกขับไล่ออกไปเพราะเื่นี้อยู่” ชายวัยกลางคนนามต้ากวนกล่าว
“ท่านลุงกวนกล่าวถูกต้องกฎหมายที่จักรพรรดิหญิงสร้างพวกเ้ากล้าที่จะไม่ทำตามงั้นหรือ” ต้าิกล่าว
“พวกเ้า ดี ดีมาก เื่นี้ไม่จบง่ายๆแน่ พวกเราถอย” บุตรชายเ้าเมืองคำรามออกมาด้วยความโกรธและพาทหารของตนถอยออกไป ถึงแม้ทหารที่นำมาจะมีจอมเวทระดับ 1 อยู่แต่ว่าด้วยการยิงธนูของต้าิแม้แต่จอมเวทระดับหนึ่งยังต้องตายแล้วพวกเขาจะกล้าอยู่ต่อได้อย่างไร
“เื่นี้พวกมันไม่ยอมจบแค่นี้แน่ ต้าเหิง เ้านำคนของเราสามคนมุ่งหน้าสู่เมืองหลวงและนำจดหมายของข้ายื่นไปยังขุนนางท่านหนึ่งที่อยู่ที่นั่น” ผู้นำหมู่บ้านกล่าว
“ข้าจะรีบเดินทางให้เร็วที่สุด” ต้าเหิงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
“โชคดีที่พวกเ้ากลับมาได้ทันไม่งั้นพวกเราคงแย่” ผู้นำหมู่บ้านกล่าวพร้อมกับมองไปยังพวกต้าิ
“ท่านผู้นำ ดูนี่วันนี้ิเอ๋อล่ากระทิงที่เป็สัตว์เวทระดับหนึ่งดาวได้อีกด้วย” ต้ากวนกล่าวด้วยสีหน้าตื่นเต้น
“อะไรนะ สัตว์เวทระดับหนึ่งดาว..นี่!!!!!!!” ผู้นำหมู่บ้านตื่นตระหนก
ในฐานะที่เป็ผู้นำหมู่บ้านมาหลายปีย่อมรู้ว่าชิ้นส่วนของสัตว์เวทนั้นมีค่ามากแค่ใหนต่อจอมเวทและราคาของมันย่อมสูงและสามารถจ่ายภาษีได้สบายๆ
“สภาพของกระทิงตัวนี้ยังสมบูรณ์ราคาของมันย่อมสามารถทำให้พวกเราได้ทองมาจำนวนมากแน่ เอาละ ต้ากวนเ้าเข้าไปในเมืองและติดต่อพ่อค้าให้มาตรวจสอบสินค้าและถ้าได้ราคาที่เราพึงพอใจเราจะขายแต่ถ้าไม่เราจะนำไปขายที่เมืองข้างๆแทน” ผู้นำหมู่บ้านกล่าว
“สมกับเป็พี่ต้าิแม้จะไม่ใช้เวทมนต์แต่กลับสามารถล้มสัตว์เวทระดับ 1 ดาวได้” ต้าลั่วบุตรสาวผู้นำหมู่บ้านกล่าวด้วยรอยยิ้ม ในหมู่บ้านแห่งนี้ต้าลั่วถือเป็หญิงงามที่สุดในหมู่บ้านและยังเป็เป้าหมายอันดับแรกของต้าิอีกด้วย
“เื่เล็กน้อย ด้วยกำลังของข้าตอนนี้สัตว์เวทระดับหนึ่งดาวไม่ใช่ปัญหา” ต้าิกล่าวด้วยรอยยิ้มมั่นใจและส่งสายตาไปหาเหล่าหญิงสาว
“พี่ต้าิเก่งที่สุด” เหล่าหญิงสาวพากันหน้าแดงและเข้าไปใกล้ต้าิยิ่งขึ้น
“เอาละิเอ๋อพวกเ้าไปพักได้แล้ว” ผู้นำหมู่บ้านกล่าว
หลังจากนั้นต้าิและเหล่าหญิงสาวก็จากไป เหลือทิ้งไว้แต่พวกชายวัยกลางคนและชายชรา
“ถึงนิสัยจะเ้าชู้ไปหน่อยแต่ิเอ๋อก็เป็เด็กดีมากๆหลายปีมานี้ถ้าไม่มีิเอ๋อพวกเราคงอดตายไปแล้ว” ต้ากวนกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“นั่นสินะ การเพาะปลูกพื้นผลหลายปีที่ผ่านมาิเอ๋อคนเดียวก็ทำได้เทียบเท่ากับคนถึงสิบคน ทำให้พวกเรามีเสบียงสามารถอยู่รอดถึงผ่านหน้าหนาวไปได้อย่างไม่มีปัญหา” หญิงชราคนหนึ่งกล่าว
“ข้าเองก็เห็นเขาเติบโตมาด้วยสองตาคู่นี้ย่อมรู้ว่าเขาเป็คนยังไง ตามจริงพร์ของต้าิถือว่ายอดเยี่ยมถ้าได้เป็ทหารในเมืองหลวงละก็ยอมเป็คนที่โด่งดังแน่” ผู้นำหมู่บ้านกล่าว
“ไม่ได้นะท่านผู้นำพวกเราไม่ยอมส่งิเอ๋อออกไปเด็ดขาด ตอนนี้ในหมู่บ้านชายหนุ่มที่อายุใกล้จะ 16 มีเพียงแค่ิเอ๋อเท่านั้นแล้วอีกอย่างพวกบุตรสาวของพวกเราต่างก็หลงรักิเอ๋อกันทุกคนถ้าเกิดิเอ๋อถูกส่งไปเป็ทหารข้ากลัวว่าจิตใจของพวกนางอาจจะบอบช้ำ” ชายวัยกลางคนกล่าว
“นั่นเป็เื่จริง ถ้าิเอ๋ออายุ 16 เมื่อไหร่ข้าจะจัดงานแต่งให้กับพวกเขาทันที” หญิงชรากล่าว
“ฮ่า ฮ่า ด้วยร่างกายที่แข็งแกร่งของิเอ๋อ บุตรที่เกิดมาย่อมแข็งแรงอย่างแน่นอนและถ้าถึงตอนนั้นไม่ว่าจะเป็การเพาะปลูกหรือล่าสัตว์ย่อมไม่ใช่เื่ยากสำหรับพวกเขาและหมู่บ้านของเราก็ไม่ต้องกังวลเื่ขาดแคลนอาหาร” ต้ากวนกล่าว
“แต่ก่อนจะถึงวันนั้นเราจะต้องรอดจากเงื้อมมือของเ้าเมืองบัดซบนั่นก่อน” ผู้นำหมู่บ้านกล่าว
ทางด้านต้าิหลังจากที่ใช้เวลาอยู่กับหญิงสาวจนตะวันตกดินต้าิก็กลับมาที่พักของตนเอง ที่พักของต้าิแต่ก่อนเป็บ้านของสองตายายที่เลี้ยงดูต้าิจนอายุได้ 14 ปี แต่ตอนนี้เหลือเพียงต้าิคนเดียวต้าิเดินไปยังห้องของตนและมองไปยังหนังสือเล่มหน้าตรงหน้า
“จากที่ท่านตาและท่านยายบอก หนังสือเล่มนี้ถูกวางเอาไว้ข้างๆกับตัวข้าในตอนนั้นและยังมีกระดาษที่สลักนามว่าิเอาไว้อีก ตกลงแล้วข้าเป็ใครกันแน่แล้วเหตุใดพวกท่านถึงได้ทิ้งข้าเอาไว้” ต้าิกล่าวพร้อมกับแสดงสีหน้าขมขื่น
ต้าิเดินไปยังหนังสืบเล่มหน้าและพยายามจะเปิดมันออกมาแต่ไม่ว่าต้าิจะใช้แรงมากแค่ใหนก็ไม่สามารถเปิดได้แม้แต่หน้าเดียว
“บัดซบสรุปแล้วหนังสือเล่มนี้มันยังไงกันแน่ทำไมข้าเปิดมันไม่ได้สักที” ต้าิกล่าวด้วยสีหน้าหงุดหงิดเพราะหลายปีมานี้เขาพยายามจะเปิดมันหลายครั้งแต่ก็ไม่สำเร็จสักครั้ง
133K
