รักร้าย นายจอมโหด

~[[รักร้าย นายจอมโหด]]~

Ep.38

"ก็ลองดูสิ ถ้านายแน่จริง"

ฉันยิ้มเย้ยคาเอล อยากจะรู้นักถ้าเขาโดนปั่นหัวบ้างจะเป็นยังไง

"ตามคำขอ"

คาเอลก้มลงเอาเม้นบนซอกคอฉันเล่นเอาฉันสั่นวาบเพราะไม่เคยถูกคาเอลทำแบบนี้ คาเอลได้ใจกัดตรงติ่งหูฉันเบาๆ เสียวแวบบอกเลย

"คาเอล!/ไอ้เฮีย!"

ฉันกับลูคัสตะโกนพร้อมกัน คาเอลหัวเราะไม่ใส่ใจแถมยิ้มอย่างอารมณ์ดีฉันคงประมาทเขามากเกินไปใครจะคิดว่าเขาจะหน้าด้านขนาดนี้

"อะไร? ฉันยังไม่ได้ทำไรเลย"

คาเอลทำหน้าตาย เหอะ! ร้ายนักนะ

"ไอ้เอลมึงก็นะ ถ้ากูไม่บอกคงจะนอนอยู่ที่โรงบาลนั้นเหละ"

"เออ นี่มันถูกยิงหรือเป็นไข้หวัดหายเร็วชิบหาย"

"กูว่ามันคงจะด้านจนไร้ความรู้สึกแล้ว คนดีๆที่ไหนแม่งยิงตัวเอง"

โจเซฟกับมาโคนินทาคาเอลในระยะเผาขน

"งั้นกูยิงพวกมึงแทนได้งั้นสิ"

"บาปกรรม มึงก็นะเอะอะยิงเอะอะยิงเปลืองกระสุนตายห่า"

"ถ้ามึงกลัวเปลืองกระสุน กูมีระเบิด"

คาเอลล้วงระเบิดมือลูกเล็กตั้งบนโต๊ะ เล่นเอาทั้งโต๊ะแตกตื่น

"ไอ้เชี่ย มึงนี่กูเชื่อเลย"

โจเซฟพูดพลางขยับถอยอย่าว่าแต่โจเซฟน้ำว้าลูคัสมาโคขยับถอยไปกันหมด

"นี่นายบ้าหรือไง คนสติดีที่ไหนพาระเบิดติดตัวกัน"

"ก็ฉันไง คราวนี้ฉันกะไว้แล้วว่าถ้ามีใครมาเกาะแกะเธออีกฉันแค่โยนไอ้นี่เข้าปากมันก็พอ ฉันไม่ชอบความวุ่นวาย"

"แบบนี้ต่างจากวุ่นวายตรงไหน"

"ก็แบบนี้ทีเดียวจบเก็บศพใส่ถุงละเอียดดีด้วย"

ฉันละทึ่งจริงๆบนโลกนี้มีคนมีความคิดแบบนี้ด้วยเหรอ????????

"ว่าไง จะกลับไหม"

"กลับเถอะครับ น้องวาเลน ถือว่าพี่ขอ"

"พามันกลับไปเถอะ"

"ถึงผมจะไม่อยากให้เจ้ไป แต่เจ้ควรพาเฮียมันออกไปนะ"

"ไอว่ายูรีบไปเถอะ ถือว่าเห็นแก่ไอนะ"

แหม๋ เห็นใจฉันจังเลยนะ ทีงี้ละรีบไล่เชียวนะ ฉันมองเจ้าพวกนี้อย่างเอื่อมระอาแม้แต่ลูคัสก็ยังไล่ฉันเลยชิ!

"เขาไล่แล้วก็ไปสิ"

"นายไปสิ เขาไล่นายต่างหาก"

"พวกแกไล่ฉันเหรอ"

คาเอลถามพวกนี้ทั้ง4คนแล้วชี้นิ้วมาที่ตัวเขาเอง ส่วนพวกนี้พร้อมเพรียงเหมือนนัดกันมาพากันส่ายหัวพรึบพรับปฎิเสจทันที

"บอกแล้วมันไล่เธอ"

"ว้ายย!"

คาเอลอุ้มฉันขึ้นไม่รอคำตอบอะไรทั้งนั้นพอจะหันไปขอความช่วยเหลือจากพวกนี้ก็ได้แต่ โบกมือบ๊ายบายแล้วยิ้มให้ฉัน ส่วนยัยน้ำว่าเอาทิชชูซับหางตาทำหน้าเศร้าให้ฉัน ดีจ้า ดีๆทั้งนั้นแต่ละคน

คาเอลพาฉันมาที่รถของเขาเขาวางฉันลงตรงเบาะข้างคนขับ แล้วตัวเองก็รีบวิ่งขึ้นมานั่งตรงคนขับทันที

"ถ้ารู้ว่านายหายดีแบบนี้รู้งี้ฉันไม่ไปเฝ้าหรอก"

"ใครบอกว่าฉันหาย"

"ก็ออกจากโรงบาลแล้วยังไม่หายอีกหรือไง"

คาเอลถอนหายใจหนึ่งเฮือกเขาเลิกเสื้อของเขาขึ้นเลยอก แผลถูกยิงที่ถูกปิดด้วยผ้าก๊อซชุ่มไปด้วยเลือดเสื้อที่เขาใส่คือสีดำแถมใส่แจ็คเก็ทหนังสีดำฉันเลยดูไม่ออกว่าเขาเลือดออกขนาดนี้

"ทำไมยังเฉยอยู่ได้เลือดออกขนาดนี้!"

ฉันดุคาเอลที่ทำตัวไม่รู้ร้อนรู้หนาว แล้วเอื้อมมือไปดูแผลเขาคาเอวจับมือฉันไว้

"ไม่เป็นไร ฉันไม่ตายง่ายๆหรอกน่า"

"ยังจะพูดอีกถ้าตายขึ้นมาจริงๆจะทำไง"

"เธอจะเสียใจไหมถ้าฉันตายไป"

คาเอลมองสบตาฉันจริงจัง แบบนี้ทุกทีเอาความเป็นความตายมาพูดทุกที

"ยังจะมาเล่นอีกนะรีบกลับไปทำแผลโรงพยาบาล..."

"ฉันจริงจัง เธอแทบจะไม่บอกเลยว่ารักฉันไหม..ทำไมต้องให้ฉันเป็นฝ่ายถามตลอดด้วย บางทีฉันก็อยากรู้ว่าเธอรักฉันจริงๆบ้างไหม"

คาเอลหลบตาฉันเขาถอนหายใจออกมา เหมือนรู้สึกเหนื่อยที่ต้องคอยตามเอาใจฉัน ฉันรู้ว่าฉันเอาแต่ใจแทบไม่แคร์ความรู้สึกคาเอลเลย คนๆนึงที่ยอมเปลี่ยนตัวเองจากเย็นชาแล้วมาเอาใจฉันแบบนี้ แล้วฉันจะยังใจร้ายกับเขาได้อีกเหรอ