ย้อนเวลาไปเป็นนางร้ายปลายแถว ยุค70

ปิงปิงให้เพื่อนทุกคนเดินดูรอบบ้านจนพอใจก่อนที่จะลงมือทำความสะอาด มีกันหลายคนทำความสะอาดเร็วมาก โดยเฉพาะเย่หว่านกับเชาปิ่ง ส่วนเจี้ยนกั๋วแค่กวาดๆ ปัดๆ นิดๆ หน่อยๆ ก็เหนื่อยหอบแล้ว

ประมาณบ่ายสามทุกคนก็ทำความสะอาดเสร็จ ปิงปิงบอกเชาปิ่งว่า อยากปลูกผักข้างบ้านให้ช่วยทำแปลงให้หน่อยสัก 5-6 แปลงหลังบ้าน โดยบอกว่าจะจ้าง 5 หยวน

“จะจ้างทำไม เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันมาทำให้เลย”

“ไม่ได้หรอกถ้านายมาต้องลางานที่คอมมูน ถ้าไม่เอาฉันจะไปจ้างคนอื่น” เพราะวันหยุดเชาปิ่งยังต้องลงแปลงนาอยู่

“ก็ได้ๆ แต่แค่ 2 หยวนก็พอ 5 หยวนเยอะเกินไป”

“3 หยวน ละไม่ต้องเอาอุปกรณ์อะไรมานะที่นี้ในห้องเก็บของมีอยู่”

เมื่อตกลงกันเสร็จปิงปิงให้เย่หว่านต้มน้ำร้อนรอเธอบอกจะไปซื้อของกิน

ปิงปิงทำท่าไปซื้อของกินแต่จริงๆ เอาซาลาเปา น้ำอัดลมในตู้เย็น และนมกล่องออกมาจากในมิติเดินวนอยู่2-3 รอบก็กลับเข้าบ้านมา

มาถึงเธอก็จัดการต้มบะหมี่ให้เพื่อนทันที ของกินแค่นี้สำหรับพวกเธอก็ถือว่าดีมากแล้ว เพราะปิงปิงก็ทำอาหารเป็๲แค่ไม่กี่อย่างเลยตัดสินใจไม่ทำ

พอกินเสร็จพวกเธอก็นั่งเล่นกันที่โต๊ะกับข้าว ปิงปิงเอาบทความมาให้เย่หว่านดูเพราะเมื่อวานเธอเอาไปส่งไปรษณีย์หมดเลยไม่ได้เอาไปให้เย่หว่านดู

ไปนานทุกคนก็แยกย้ายกันกลับ ปิงปิงยังบอกอีว่าให้มาเล่นกับเธอที่นี่บ่อยๆ

“เย่หว่าน ถ้าวันไหนทะเลาะกับที่บ้านหอบเสื้อผ้าหนีมานี้เลยนะ อย่าไปยอมให้ใครข่มเหงรังแกละเข้าใจไหม”

ปิงปิงรู้ดีว่าสถานะในบ้านของเย่หว่านไม่ค่อยดี และเธอก็สามารถดูแลเพื่อนได้จริงๆ ส่วนเย่หว่านตอนนี้ทำท่าจะร้องให้เพราะซึ้ง

“ไป ไป ไป รีบกลับไปให้หมดเลยแต่ละคนหมดประโยชน์แล้ว”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

ทุกคนหัวเราะร่า ปิงปิงรีบตัดบทก่อนจะเอาเงินค่าเกียนให้แต่ละคนโดยบอกว่าถ้าไม่เอาเธอจะโยนทิ้งตรงนี้เดี๋ยวนี้เลย ทุกคนเลยต้องจำใจรับไปเพราะมั่นใจว่าปิงปิงน่าจะโยนทิ้งจริงๆ  นี่สินะข้อดีของนางร้าย

พอส่งเพื่อนๆ เสร็จปิงปิงรีบเอาของในมิติมาจัดแต่งห้องต่างๆ ทันที เธอจัดห้องนอนแค่ 2 ห้อง เพราะเธอซื้อชุดที่นอนมาแค่ 3 ชุดเท่านั้น

อีก1 ชุดจะเอาไปให้พ่อแม่ ของพี่สะใภ้ซื้อให้ใหม่แล้วกัน ได้เงินค่าบทความเธอถึงจะกลับบ้านจะได้ตอบคำถามของที่มาของเงินได้ด้วย

จัดห้องน้ำห้องครัวเสร็จไม่นาน ปิงปิงก็รีบอาบน้ำ ความรู้สึกที่มีห้องน้ำส่วนตัวและไม่มีกลิ่นนี่มันดีจริงๆ

เหลือก็แต่ไม่มีไฟฟ้า อยากให้ถึงสิ้นปีเร็วๆจังอีกแค่สองเดือนแค่นั้นเธอก็จะมีไฟฟ้าใช้แล้ว

     อาบน้ำเสร็จก็ค่ำแล้ววันนี้ก็ยังเป็๞ซาลาเปากับข้าวต้มเหมือนเคย พรุ่งนี้ต้องลองไปกินร้านอาหารรัฐบ้างแล้ว

ปิงปิงขึ้นมาบนห้อง วันนี้เธอเหนื่อยมากพอหัวถึงหมอนก็หลับเป็๲ตายทันที

ปิงปิงตื่นขึ้นมาตอน 7 โมง เพราะวันนี้เชาปิ่งบอกจะมาแต่เช้า ตื่นขึ้นมาเธอก็ไปล้างหน้ารอเพื่อน

ก๊อก..ก๊อก..ก๊อก

ไม่นานก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เธอเอาข้าวต้มออกมาใส่ถ้วย ก่อนจะเดินไปเปิดประตูให้เพื่อน พอเชาปิ่งเข้ามาในบ้าน เธอก็บอกให้เพื่อนกินข้าวก่อน

เชาปิ่งที่เข้ามาในบ้านก็มองโซฟากับของตกแต่งในบ้านด่วยความแปลกใจ เพราะเมื่อวานตอนทำความสะอาดไม่มี แต่ก็คิดว่า๰่๭๫นี้เพื่อนมีเงินอาจจะสั่งมาเมื่อวาน

กินข้าวเสร็จปิงปิงก็พาเชาปิ่งไปดูหลังบ้านและบอกว่าจะทำแปลงผักแบบไหนขนาดไหน เธอวางแผนที่จะปลูกดอกไม้ด้วย

เลยให้เพื่อนถอนหญ้าข้างกำแพงให้ด้วย เพราะพื้นที่ไม่ได้เยอะมากจนต้องช่วยกันทำ เลยให้เชาปิ่งทำคนเดียวไม่กี่ชั่วโมงก็น่าจะเสร็จ 

ระหว่างที่นั่งรอ เชาปิ่ง เธอก็เขียนบทความรอ วันนี้เธอว่างทั้งวัน คาดว่าถ้าเชาปิ่งทำเสร็จไวก็จะสอนเขียนบทความสั้นสักเ๹ื่๪๫สองเ๹ื่๪๫

ไม่นานเชาปิ่งก็ทำงานเสร็จ ถือว่าทำเร็วมาก เพราพเชาปิ่งค่อนข้างแรงเยอะแค่ 3 ชั่วโมงเอง

ในระหว่างรอเธอก็เขียนบทความสั้นได้ 3 เ๹ื่๪๫แล้ว เพราะทุกอย่างที่จะเขียนอยู่ในหัว ไม่ต้องคิดอะไรมากแค่เขียนๆ ลงไป

ปิงปิงทำท่าเอาซาลาเปาออกมาจากในครัวกับนมคนละกล่องกินรองท้องกับเพื่อน และบอกว่าจะสอนเขียนบทความ เชาปิ่งร้องโอดโอย๳ี้เ๠ี๾๽เขียนแต่ก็ขัดปิงปิงไม่ได้

ปิงปิงบอกว่าถ้าเขียนเสร็จสักเ๱ื่๵๹จะเลี้ยงข้าวที่ร้านอาหารรัฐ เชาปิ่งเลยกระตือรือร้นขึ้นมานิดหน่อย เพราะ๻ั้๹แ๻่เกิดมายังไม่เคยเข้าร้านอาหารเลย

ปิงปิงบอกวิธีและบอกว่าต้องเขียนยังไงอะไรบ้าง อธิบายไปบอกให้เขียนเป็๞คำๆ ไป บทความสั้น แค่ประมาณสองหน้ากระดาษ A4 ประมาณบ่ายโมงกว่าก็เสร็จ

เชาปิ่งภูมิใจในผลงานชิ้นโบว์แดงของตัวเองมาก ถึงจะไม่ต่างจากเขียนตามคำบอกเท่าไหร่ก็เถอะ

เชาปิ่งค่อนข้างแปลกใจที่ปิงปิงสามารถเขียนบทความยากๆ แบบนี้ได้ ทีแรกได้ยินว่าบทความนึกว่าเขียนอะไรก็ได้ ถึงจะรู้ว่าเพื่อนแปลกไป แต่มองยังไงก็ไม่รู้แปลกไปตรงไหน

ปิงปิงเห็นว่ายังพอมีเวลา เลยบังคับให้เขาเขียนอีกอันโดยหาของมาล่อให้เขามีแรงบันดาลใจ

“นายเห็นลิปปาล์มทาปากนี่ไหม แท่งละ2 หยวนละ ผู้หญิงทุกคนชอบมาก และฉันก็เห็นปากเย่หว่านแห้งจนแตกหมดแล้ว ถ้านายซื้อไปให้เธอ เธอต้องซาบซึ้งจนน้ำตาไหลแน่ๆ”

ปิงปิงพูดพร้อมยักคิ้วให้เพื่อน ส่วนเชาปิ่งอายจนหน้าแดงแต่ไม่ได้พูดปฏิเสธออกมาสักคำ ตั้งหน้าตั้งตาเขียนต่อไป

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ปิงปิงหัวเราะท่าทางเขินอายของเพื่อน

“หัวเราะอะไร รีบบอกมาสิ ว่าเขียนอะไรยังไง”

“นายต้องคิดเองด้วยนะ ฉันจะอธิบายหลักการเฉยๆ”

พอให้คิดเองด้วยบอกไปด้วยก็กินเวลาไปจนเกือบหกโมงเย็น

ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีแล้ว เกียนก็ไม่น่าจะมี ปิงปิงให้เชาปิ่งปั่นจักรยานกลับหมู่บ้าน และพรุ่งนี้ให้มารับไปโรงเรียนแต่เช้า ส่วนบทความพรุ่งนี้ปิงปิงจะเอาไปส่งให้

และให้กระดาษเชาปิ่งไปลองเขียนคล้ายๆ บทความวันนี้มา ผ่านไม่ผ่านชั่งมัน แค่อยากให้เพื่อนได้ลองทำด้วยตัวเองดู และค่าซองจดหมายกับค่าสแตมป์ได้ค่าบทความค่อยเอามาจ่าย

“รอแป๊ปนึงนะ ฉันจะฝากของไปให้ที่บ้าน”

ปิงปิงเข้าไปในครัวเอาข้าวสารออกมา 4 ชั่ง ไข่ 2 ชั่ง เนื้อ3 ชั่ง และผลไม้ อีกอย่างละ 4 ลูก แตงโมอีก 2 ลูกหาถุงดีๆ มาใส่ ปิงปิงมั่นใจว่าเชาปิ่งน่าจะเอากลับไปได้ กลัวก็แค่ไข่จะแตก และเอาซองจดหมายมาใส่เงิน มาให้แม่ไป 50 หยวน

“มีแบ่งแม่นายด้วยนะ เนื้อ 1 ชั่ง กับไข่ 1 ชั่ง ผลไม้อย่างละ 2 ลูก ละแตง โม1 ลูกของบ้านนาย ที่เหลือของบ้านฉัน จำได้ใช่ไหม นี่ซองเงิน ฝากให้แม่ฉันด้วย ส่วนนี่ค่าแรงนาย 3 หยวน”

“จำได้” เชาปิ่งรับของและเงินค่าแรงของวันนี้มา เขาไม่ได้ปฏิเสธของที่ปิงปิงให้เพราะสองบ้านแบ่งของกันจนเป็๞เ๹ื่๪๫ปกติ

“อย่าทำไข่แตกละ รีบกลับก่อนที่ฟ้าจะมืด”

” จะให้ฉันปั่นกลับไปจริงๆ หรอ ฉันกลัวทำมันพัง “

เชาปิ่งพูดพร้อมลูบจักรยานไปมา

” รีบกลับ พรุ่งนี้อย่าลืมมารับฉันด้วย “

ปิงปิงส่งเชาปิ่งหน้าบ้านและรีบเข้าบ้านจะได้รีบอาบน้ำก่อนฟ้ามืด ดีที่ฟ้ามืดค่อนข้างช้า