"ทำไมคุณถึงหลบหน้าผม" วินถามกะทันหัน ขัดจังหวะการนำเสนอของเธอ เสียงของเขานุ่มแต่เต็มไปด้วยความ้าคำตอบ
อลิซชะงัก เธอวางปากกาลง มองเขาโดยตรงเป็ครั้งแรกในคืนนี้ "ฉันไม่ได้หลบ" เธอตอบ "ฉันแค่ไม่อยากเสียเวลากับอะไรที่ไม่เกี่ยวกับงาน"
วินยกคิ้ว "อะไรที่ไม่เกี่ยวกับงาน เช่นอะไร" เขาเอนตัวไปข้างหน้า ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนเธอรู้สึกถึงความร้อนจากร่างกายของเขา "เช่นสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้น หรือสิ่งที่คุณรู้สึกเมื่อผมมองคุณ"
คำพูดของเขาทำให้หัวใจของอลิซเต้นแรง เธอรู้สึกถึงความโกรธที่ผสมกับความสับสน "คุณหยุดพูดแบบนี้ได้ไหม" เธอพูด เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย "ฉันไม่ใช่ของเล่นของคุณ คุณธาวิน"
วินนิ่งเงียบ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเ็ปที่เขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็น "ผมไม่เคยคิดว่าคุณเป็ของเล่น" เขาพูดในที่สุด เสียงของเขาต่ำและจริงจัง "แต่คุณทำให้ผมรู้สึกเหมือนผมกำลังสูญเสียอะไรบางอย่าง... และผมไม่รู้ว่าจะจัดการกับมันยังไง"
คำพูดของเขาทำให้อลิซรู้สึกเหมือนถูกตีหน้า เธออยากถามเขาว่ามันหมายถึงอะไร อยากรู้ว่าเขารู้สึกอะไรจริง ๆ แต่ความกลัวในใจของเธอความกลัวว่าจะถูกทรยศอีกครั้งทำให้เธอนิ่งเงียบ เธอเปลี่ยนเื่กลับไปที่งาน และทั้งคู่ใช้เวลาที่เหลือของมื้อค่ำในความเงียบที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด
คืนวันพฤหัสบดี, อพาร์ตเมนต์ของมิรา
ในขณะเดียวกัน มิราอยู่ในอพาร์ตเมนต์สุดหรูของเธอในย่านเอกมัย ห้องตกแต่งด้วยโทนสีขาวและทอง เฟอร์นิเจอร์นำเข้าจากอิตาลี และภาพวาดขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนัง เธอนั่งอยู่บนโซฟา ถือแก้วแชมเปญในมือ สายตาของเธอมองออกไปที่วิวเมืองยามค่ำคืน แต่ความคิดของเธอกลับอยู่ที่วิน
มิราไม่เคยลืมเขาไม่เคยลืมความรักที่ทั้งคู่เคยมี และความเ็ปที่ตามมา เธอจากวินไปเมื่อห้าปีก่อน เพราะรู้ว่าเขาจะไม่มีวันเปลี่ยน เขาคือผู้ชายที่รักอิสระเกินกว่าที่จะผูกมัด แต่ตอนนี้ เมื่อเธอกลับมา เธอรู้สึกถึงบางอย่างที่แตกต่างในตัวเขาสายตาที่เขามองผู้หญิงคนนั้นในคลับ อลิซ ทำให้เธอรู้ว่าเขากำลังเปลี่ยนไป และนั่นคือสิ่งที่เธอทนไม่ได้
โทรศัพท์ของเธอดังขึ้น เธอกดรับสาย เป็เสียงของชายคนหนึ่งที่พูดด้วยน้ำเสียงเ็า "คุณแน่ใจหรือว่าแผนนี้จะได้ผล"
มิรายิ้ม "แน่นอน" เธอตอบ "วินเป็คนที่หนีจากอดีตไม่ได้ และฉันรู้วิธีทำให้เขากลับมาเป็ของฉัน"
เมื่อวางสาย เธอจิบแชมเปญ สายตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอไม่ได้กลับมาเพื่อรื้อฟื้นความรัก เธอกลับมาเพื่อแก้แค้น และอลิซคือเป้าหมายที่เธอจะใช้เพื่อทำลายวิน
วันศุกร์, ถนนยามค่ำคืนในกรุงเทพฯ
ฝนเริ่มตกในกรุงเทพฯ คืนวันศุกร์ อลิซเดินออกจากร้านกาแฟเล็ก ๆ ในซอยทองหล่อหลังจากนัดพบกับลูกค้าคนหนึ่ง เธอไม่ได้พกร่ม และเสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอเริ่มเปียกจนเห็นเงาของร่างกาย เธอเดินไปตามทางเท้า มองหารถแท็กซี่ แต่ถนนที่เปียกชื้นและแสงไฟจากรถยนต์ที่สวนไปมาทำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยวยิ่งกว่าเดิม
รถยนต์คันหนึ่งชะลอตัวลงข้าง ๆ เธอ กระจกหน้าต่างเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าของวิน เขานั่งอยู่หลังพวงมาลัย สวมเสื้อแจ็คเก็ตสีดำที่ทำให้เขาดูเหมือนเงามืดในยามค่ำคืน
"ขึ้นรถมา" เขาพูด เสียงของเขาไม่ใช่คำสั่ง แต่เป็คำขอ
อลิซลังเล เธอรู้ว่าเธอควรจะปฏิเสธ แต่ฝนที่ตกหนักและความเหนื่อยล้าทำให้เธอยอมก้าวขึ้นรถของเขา รถยนต์ของวินรถสปอร์ตสีดำเงาวับมีกลิ่นของหนังและน้ำหอมของเขา เธอนั่งเงียบ มองออกไปที่หน้าต่าง ขณะที่ฝนกระทบกระจก
"ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่" เธอถามในที่สุด เสียงของเธอเบาแต่แฝงด้วยความสงสัย
วินเงียบไปครู่หนึ่ง "ผมเห็นคุณเดินอยู่" เขาตอบ "ผมไม่อยากให้คุณเปียกฝน"
คำตอบของเขาทำให้อลิซรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ไม่ควรจะมี เธอหันมองเขา ใบหน้าของเขาดูจริงจังเกินกว่าที่เธอเคยเห็น "คุณไม่จำเป็ต้องทำแบบนี้" เธอพูด "ฉันจัดการตัวเองได้"
วินยิ้ม "ผมรู้" เขาพูด "แต่บางครั้ง ผมแค่อยากดูแลคุณ"
คำพูดของเขาทำให้หัวใจของอลิซสั่นไหว เธออยากถามเขาว่ามันหมายถึงอะไร อยากรู้ว่าเขารู้สึกอะไรจริง ๆ แต่ความกลัวในใจของเธอทำให้เธอนิ่งเงียบ เธอมองออกไปที่ฝน รู้สึกถึงความหนาวเย็นที่ซึมเข้ามาในตัวเธอ ไม่ใช่จากฝน แต่จากความรู้สึกที่เธอไม่กล้ายอมรับ
รถหยุดที่หน้าคอนโดของเธอ วินหันมามองเธอ สายตาของเขาเต็มไปด้วยคำถามที่เขาไม่กล้าถาม "คุณจะให้ผมขึ้นไปส่งไหม" เขาถาม เสียงของเขาพูดเบา
อลิซส่ายหัว "ไม่" เธอตอบ "คืนนี้ไม่ใช่คืนนั้น"
วินพยักหน้า เขาไม่ได้กดดันเธอ แต่ในใจของเขา เขารู้สึกถึงความเ็ปที่เขาไม่เข้าใจ "ฝันดี อลิซ" เขาพูด ก่อนที่เธอจะเปิดประตูลงจากรถ
เมื่อรถของวินขับออกไป อลิซยืนอยู่ใต้ฝน มองตามรถของเขาด้วยความรู้สึกที่สับสน เธอรู้ว่าเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย อันตรายจากความรู้สึกที่กำลังก่อตัวในใจของเธอ
วันเสาร์, คลับเลอซาน
คืนวันเสาร์ คลับเลอซานเต็มไปด้วยผู้คน วินยืนอยู่ที่บาร์ชั้นล่าง ถือแก้ววิสกี้ในมือ สายตาของเขากวาดมองฝูงชน แต่ใจของเขากลับอยู่ที่อลิซ เขาไม่รู้ว่าเธอจะมาคืนนี้หรือไม่ แต่แค่ความคิดที่ว่าเธออาจจะปรากฏตัวก็ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง
มิราเดินเข้ามาหาเขา สวมชุดเดรสสีเงินที่ส่องประกายภายใต้แสงไฟ รอยยิ้มของเธอทั้งยั่วยวนและอันตราย "นานแล้วนะ วิน" เธอพูด เสียงของเธอนุ่มนวลแต่แฝงด้วยเจตนาที่เขารู้สึกได้
วินมองเธอ สายตาของเขาเ็า "คุณมาทำอะไรที่นี่ มิรา" เขาถามตรง ๆ
มิรายิ้มกว้างขึ้น เธอก้าวเข้าไปใกล้จนเขาััได้ถึงกลิ่นน้ำหอมของเธอ "ฉันแค่อยากเห็นว่าเพื่อนเก่ายังอยู่ดีหรือเปล่า" เธอตอบ "และฉันได้ยินว่า... คุณมีคนใหม่แล้ว"
คำพูดของเธอทำให้วินรู้สึกถึงความตึงเครียดที่พุ่งขึ้นในตัวเขา เขารู้ว่าเธอกำลังพูดถึงอลิซ และเขารู้ว่ามิราไม่ใช่คนที่ยอมปล่อยให้ทุกอย่างผ่านไปง่าย ๆ
"อย่ายุ่งกับเธอ" เขาพูด เสียงของเขาเต็มไปด้วยคำเตือน
มิรายกคิ้ว "ทำไมล่ะ" เธอถาม "กลัวว่าเธอจะรู้ความจริงเกี่ยวกับคุณ หรือกลัวว่าเธอจะเลือกฉันมากกว่าคุณ"
วินกำแก้วในมือแน่นจนข้อนิ้วของเขาขาว เขาอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ความทรงจำเก่า ๆ ความเ็ปที่มิรานำมาทำให้เขานิ่งเงียบ
ในขณะเดียวกัน อลิซที่เพิ่งเดินเข้ามาในคลับ มองเห็นวินและมิรายืนใกล้กัน เธอรู้สึกถึงความเ็ปที่พุ่งขึ้นในใจของเธอความเ็ปที่เธอไม่มีสิทธิ์รู้สึก เธอหันหลังแล้วเดินออกจากคลับ โดยไม่รู้ว่าเจมองเห็นเธอและตัดสินใจเดินตามเธอไป
93
