ฉันได้คู่หมั้นเป็นองค์ชายจากระบบจับคู่อัตโนมัติ

        แม้ว่าเหลยหย่วนจะไม่ได้แสดงท่าทีตกใจโอเวอร์เท่าอเล็กซานเดอร์ แต่เขาก็อดสงสัยไม่ได้ “องค์ชายเก้าจะเสด็จมาที่นี่ทำไมกันนะ? หรือจะมาดูการฝึกทหารใหม่?”

        ถึงแม้ฉู่ซิงหลานจะเป็นเชื้อพระวงศ์ แต่เขาก็คือผู้บัญชาการที่เก่งกาจที่สุดของดาวอัลฟ่า แม้อายุยังน้อย แต่ในกองบัญชาการทหารก็ไม่มีใครไม่ยอมรับในตัวเขา

        องค์ชายผู้นี้ไม่ค่อยปรากฏตัวต่อสาธารณะมานานหลายปีแล้ว เพราะส่วนใหญ่เขาจะนำทัพนักรบดวงดาวออกไปสู้รบที่ชายแดน

        ทั้งที่อายุไล่เลี่ยกับนักศึกษาที่กำลังฝึกทหารกันอยู่แท้ ๆ แต่เขากลับนำกองยานดวงดาวขับไล่ศัตรูที่รุกรานไปได้หลายต่อหลายครั้ง ไม่เว้นแม้แต่โจรสลัดอวกาศที่ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมที่สุด!

        ในแวดวงทหาร ไม่มีใครกล้าดูถูกองค์ชายหนุ่มผู้นี้

        ดังนั้น เหลยหย่วนและอเล็กซานเดอร์จึงรีบเดินทางไปยังท่าจอดยานอวกาศพร้อมกันเพื่อต้อนรับองค์ชายด้วยตนเอง

        ตอนที่ฉู่ซิงหลานก้าวลงมาจากยานอวกาศ ใบหน้าเย็นชาของเขาก็ยังคงบึ้งตึง

        ‘หญิงแพศยานั่น กล้าดียังไงมาขอหย่ากับเขา?’

        เอาจริง ๆ ฉู่ซิงหลานไม่ได้อยากจะแต่งงานเลยสักนิด ตอนแรกเป็นเพราะพระมารดาที่แอบใช้สมองกลส่วนตัวของเขาไปยื่นเรื่องขอจับคู่แต่งงานทางพันธุกรรม

        ใครจะไปคิดว่ามันจะจับคู่สำเร็จขึ้นมาจริง ๆ?

        แถมอัตราความเข้ากันได้ทางพันธุกรรมยังเป็นหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม!

        ตอนที่เขาไปสำนักงานทะเบียนสมรสของศูนย์บัญชาการกลาง ก็เพื่อที่จะไปบอกผู้หญิงคนนั้นให้ชัดเจนว่าเขาไม่อยากแต่งงาน ไม่อยากรับหล่อนเป็นภรรยา หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ทั้งดาวอัลฟ่านี้ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่เขาอยากจะแต่งงานด้วยเลย!

        แต่งงานไปทำไมกัน?

        ภาพความทุกข์ของพระมารดาในแต่ละวัน ทำให้ฉู่ซิงหลานตั้งปณิธานไว้แล้วว่าจะอยู่ให้ห่างจากเรื่องแต่งงานไปตลอดชีวิต

        แต่ใครจะไปคาดคิดว่าช่วงเวลาอ่อนไหวของเขาจะมาถึงก่อนกำหนด แถมข้างตัวก็ไม่มียาระงับ ส่วนฟีโรโมนของผู้หญิงคนนั้นก็ดึงดูดเขาอย่างรุนแรง จนเรื่องราวเลยเถิดไปจนควบคุมไม่ได้...

        เพราะอารมณ์ที่ขุ่นมัวอย่างรุนแรง พลังจิตอันมหาศาลจึงรั่วไหลออกมา สร้างแรงกดดันรุนแรงให้คนรอบข้างจนไม่มีใครกล้าพูดอะไร เพราะกลัวว่าวินาทีต่อมาองค์ชายผู้นี้จะขับเมคคาออกมาไล่กระทืบคน!

        อเล็กซานเดอร์และเหลยหย่วนปรากฏตัวพร้อมกัน เขาพยายามจะส่งซิกให้เหลยหย่วนออกไปรับหน้าก่อน แต่เหลยหย่วนกลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ไม่ยอมปริปากพูดอะไรสักคำ ในฐานะผู้บัญชาการฐานทัพ อเล็กซานเดอร์จึงต้องเดินเข้าไปต้อนรับด้วยรอยยิ้ม “องค์ชายเก้า พระองค์เสด็จมาถึงที่นี่ได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”

        “ฉันมาหาคน”

        “ผู้ใดรึพ่ะย่ะค่ะ?”

        “ซูลั่ว”

        อเล็กซานเดอร์ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก ‘ซูลั่ว นี่มันใครกัน?’

        กลับเป็นเหลยหย่วนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ซึ่งกะพริบตาปริบ ๆ ‘ชื่อนี้ทำไมมันคุ้น ๆ?’

        “องค์ชายเก้า ตอนนี้นักศึกษาทุกคนกำลังฝึกวิ่งวิบากอยู่พ่ะย่ะค่ะ เชิญพระองค์ไปพักผ่อนที่ห้องรับรองก่อน พอฝึกช่วงแรกเสร็จแล้ว กระหม่อมจะให้นักศึกษาคนนี้มาเข้าเฝ้าพระองค์ทันที”

        ฉู่ซิงหลานพยักหน้าเล็กน้อย เขาอุตส่าห์ถ่อมตัวยอมมาหาซูลั่วถึงที่นี่แล้ว คงไม่ต้องให้เขาไปปรากฏตัวต่อหน้าหล่อนด้วยตัวเองหรอกนะ?

        .

        .

        ในขณะนั้น ซูลั่วไม่รู้เลยว่าฉู่ซิงหลานได้ตามมาถึงที่นี่แล้ว

        เธอและจินแอนนี่เดินทางมาได้ครึ่งทาง แต่กลับต้องมาเจอกับอุปสรรคด่านแรกที่แท้จริง

        หนองน้ำทมิฬ

        นี่ไม่ใช่หนองน้ำธรรมดา ในนั้นเต็มไปด้วยอสูรจระเข้ที่พร้อมจะขย้ำคน ในฐานะที่เป็นบีสต์แมน คงไม่ถึงกับถูกกิน แต่ถ้าถูกงับเข้าไปสักสองสามแผลก็คงจะเจ็บหนักเอาเรื่อง

        เมื่อไม่กี่นาทีก่อน ก็มีคนโชคร้ายถูกกัดจนขาขาด ทีมกู้ภัยต้องรีบเข้ามาช่วยเหลือกันอย่างเร่งด่วน

        จินแอนนี่หน้าซีดเผือด หูแมวของเธอลู่ลง “ให้ตายสิ นี่มันฝึกทหารหรือมาเสี่ยงตายกันแน่เนี่ย? พวกเขาลืมไปแล้วรึไงว่าพวกเราเพิ่งจะเป็นแค่นักศึกษาปีหนึ่งนะ!”

        ซูลั่วมองเหล่านักศึกษาที่ติดแหง็กอยู่ตรงหน้า แล้วพูดอย่างใจเย็น “ในอนาคตพวกเราทุกคนจะต้องเป็นนักรบดวงดาว และในฐานะนักรบดวงดาว ทุกวินาทีก็คือการเสี่ยงตาย นี่คงเป็นบทเรียนแรกที่ทางมหาวิทยาลัยตั้งใจจะมอบให้เราล่ะมั้ง”

        บนดาวอัลฟ่า มีเพียงคนที่มีระดับการกลายร่างต่ำหรือพลังจิตต่ำเท่านั้นที่จะไปเรียนคณะสายศิลป์ และทำงานที่ไม่เป็นอันตรายหลังจากจบการศึกษา

        แต่ในฐานะบีสต์แมนระดับสูง ทุกคนต่างก็มีความหยิ่งในศักดิ์ศรี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าในสายเลือดของพวกเขาล้วนมีความชื่นชมต่อผู้ที่แข็งแกร่งกว่า

        ดังนั้น พวกเขาจึงเลือกเรียนคณะการทหาร และเลือกที่จะเป็นนักรบดวงดาวที่ยอดเยี่ยมที่สุด

        แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะติดอยู่ที่นี่ เช่น บีสต์แมนเผ่าพันธุ์ปักษาบางคนก็กางปีกแล้วบินข้ามไปสบาย ๆ 

        จินแอนนี่พึมพำ “จู่ ๆ ก็อิจฉาพวกมีปีกขึ้นมาเลยแฮะ! เฮ้ ซูลั่ว เธอจะทำอะไรน่ะ?”

        เธอเห็นซูลั่วถอยหลังไปสองสามก้าว แล้วตั้งท่าเตรียมพร้อมจะพุ่งทะยาน

        จินแอนนี่ตกใจ “เวรเอ๊ย! เธอคงไม่ได้คิดจะกระโดดข้ามไปหรอกนะ? ไม่ได้เด็ดขาด! หนองน้ำนี่มันกว้างเกินไป เกินระยะกระโดดของเราไปเยอะเลยนะ!”

        “ก็ใช้อสูรจระเข้เป็นแท่นเหยียบ แล้วส่งแรงกระโดดครั้งที่สอง ก็จะไปถึงอีกฝั่งได้”

        “ในทางทฤษฎีมันก็ใช่ แต่ในทางปฏิบัติมันยากมากเลยนะ! ช่วยให้เกียรติความดุร้ายของอสูรจระเข้หน่อยได้ไหม!”

        สิ้นเสียงของจินแอนนี่ ซูลั่วก็พุ่งทะยานออกไปราวกับลูกธนูที่หลุดจากคันศร!

        เธอกระโจนขึ้นไปในอากาศสูงลิ่ว แค่พริบตาเดียวก็ข้ามไปได้เกินครึ่งของหนองน้ำแล้ว

        แต่เมื่อถึงระยะทางประมาณสองในสาม ร่างของเธอก็เริ่มร่วงหล่น

        ข้างใต้มีอสูรจระเข้ตัวมหึมาอ้าปากกว้างรอรับของว่างอยู่พอดี แต่กลับถูกซูลั่วเตะเข้าที่คางเต็ม ๆ จนต้องหุบปากฉับ และในวินาทีต่อมา ซูลั่วก็เหยียบเข้าที่เบ้าตาของมัน!

        เธอใช้แรงส่งนั้นทะยานขึ้นไปในอากาศอีกครั้ง ก่อนจะลงสู่พื้นอีกฝั่งของหนองน้ำได้อย่างมั่นคง

        “เช็ด! สุดยอด!” จินแอนนี่ตื่นเต้นขึ้นมาทันที

        ในฐานะแมวที่มีพลังกระโดดสูงกว่าบีสต์แมนเผ่าหมาป่า จะยอมแพ้ได้ยังไง!

        เธอจึงถอยหลังไปตั้งท่า เตรียมจะเลียนแบบซูลั่วบ้าง

        พลังกระโดดของจินแอนนี่นั้นดีมากก็จริง แต่เธอกระโดดได้สูงแต่ไม่ไกล ดังนั้นซูลั่วที่เหยียบแค่ครั้งเดียว แต่เธอต้องเหยียบถึงสองครั้ง!

        ครั้งแรกผ่านไปได้ด้วยดี แต่ครั้งที่สองเกือบจะโดนอสูรจระเข้กัดเข้าที่ข้อเท้า ทำให้แรงส่งในการกระโดดครั้งสุดท้ายตกไป

        ในขณะที่จินแอนนี่กำลังจะร่วงลงไปในหนองน้ำริมตลิ่ง ทันใดนั้นก็มีแส้เส้นหนึ่งฟาดเข้ามา พันรอบแขนของเธอแล้วกระชากขึ้นไป

        เจ้าแมวจินแอนนี่จึงรอดจากการกลายเป็นแมวตกน้ำไปได้อย่างหวุดหวิด

        จินแอนนี่เบิกตาแมวโต ๆ มองแส้กลไกในมือของซูลั่ว “ของนี่มันเจ๋งจริง ๆ ยืดหดได้ด้วย แถมยังมีกลไกเล็ก ๆ อีก เธอไปซื้อมาจากไหนเหรอ?”

        “ทำเอง”

        “เท่าไร ฉันซื้อ!”

        นอกจากจะสร้างเมคคาได้แล้ว นักบินเมคคายังสามารถสร้างอุปกรณ์เสริมอื่น ๆ ได้อีกมากมาย และซูลั่วก็ได้รับการถ่ายทอดวิชาจากท่านอาจารย์มาโดยตรง ของที่เธอทำได้จึงมีเยอะแยะไปหมด

        เธอยกมุมปากขึ้น “นี่เป็นอาวุธเสริมที่ต้องปรับให้เข้ากับแต่ละคน ฉันช่วยเธอสั่งทำอาวุธเฉพาะตัวให้ได้นะ แต่ราคาแพงหน่อย”

        จินแอนนี่กลับใจกว้างกว่า “เจ๊ไม่ขาดเงิน!”

        “อืม งั้นเดี๋ยวกลับไปที่มหาวิทยาลัยแล้วค่อยคุยรายละเอียดกัน”

        “ได้เลย!”

        ที่อีกฝั่งหนึ่งของหนองน้ำ เพื่อนร่วมรุ่นที่ติดอยู่ต่างก็ได้รับแรงบันดาลใจจากซูลั่ว โดยเฉพาะเหล่าบีสต์แมนที่มีพลังกระโดดดี ต่างก็พากันเลียนแบบบ้าง

        เบลคก็ลากเจียงเฉินข้ามหนองน้ำมาได้สำเร็จเช่นกัน

        เขาพูดขึ้นอย่างทึ่ง ๆ “ซูลั่วคนนี้เก่งจริง ๆ ถึงฉันจะคิดวิธีนี้ออกเหมือนกัน แต่เมื่อกี้ก็ไม่กล้าลอง”

        ถ้าเผื่อตอนที่ร่วงลงมาแล้วเหยียบเข้าไปในปากอสูรจระเข้พอดีจะทำยังไง!

        ผลคือ ซูลั่วเก่งเกินไป เธอสามารถเตะอสูรจระเข้ให้หุบปากได้ในชั่วพริบตา แล้วค่อยกระโดดไปยังอีกฝั่งได้!

        สีหน้าของเจียงเฉินดูไม่ค่อยดีนัก เขาพูดอย่างเย็นชา “เมื่อก่อนไม่เห็นนายจะชมหล่อนขนาดนี้เลยนี่?”