Love chaos รักวุ่นวายของนายมาเฟีย

[มิ้นท์Talk]

เช้านี้ฉันมาที่มหาวิทยาลัยอีกตามเคย เมื่อมาที่ห้องก็ถึงกับแปลกใจ ฉันเห็นเป้งและกุ๊บกิ๊บนั่งเถียงกันอยู่ในห้อง ถ้ามีอาวุธคงฆ่ากันตายแล้วแหละ

ฉันเดินเข้าไปแต่พวกเขาก็ยังคงเถียงกันอยู่ ไม่รู้รึไงว่าฉันเข้ามา-_- ฉันค่อยๆเข้าไปนั่งข้างๆอย่างเบาๆ

"ไงมิ้นท์...ก็แกชอบกวนฉันไงไอ้เป้ง!!"กุ๊บกิ๊บหันมาทักทายฉันก่อนจะหันไปเถียงกับเป้งต่อ ฉันได้แต่ส่งยิ้มให้

"ก็ฉันแค่เหงา เธอก็คุยกับฉันหน่อยสิวะไอ้กิ๊บ!!...ไงมิ้นท์"เป้งหันมาทักทายฉัน ฉันก็พยักหน้ารับแล้วยิ้มให้

"โอ๊ยย!!! ก็ฉันรำคาญ เห้อ...เหนื่อย เหนื่อยจะเถียงกับแกว่ะไอ้เป้ง!!"กุ๊บกิ๊บพูดจบก็ย้ายที่นั่งหนีไปนั่งข้างหน้า

"ก็ไม่ต้องเถียงแล้วปลดบล็อคฉันซะไอ้กิ๊บ!!"เป้งยังคงเถียงออกไป

อ้อ...เข้าใจละ สงสัยฉันคงทำไม่สำเร็จ กุ๊บกิ๊บเลยยังไม่ปลดบล็อคเป้ง งี้หรอถึงมาเช้ากัน? -_-

"ขออนุญาตินะครับ"เสียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้นและเดินเข้ามาอย่างกล้าๆกลัวๆ น่าจะอยู่ปี 2 ล่ะมั้ง "พี่กุ๊บกิ๊บครับ" 

เมื่อเด็กหนุ่มเรียก ฉันจึงหันไปมองเป้งนิดๆ เป้งจ้องเด็กคนนั้นด้วยสีหน้านิ่งเฉยไม่สบอารมณ์ใดๆ จนทำให้ฉันไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าเป้งคิดอะไรอยู่ แล้วทำไมต้องจ้องเด็กนั่นขนาดนั้นด้วย... "ผมขอเฟสพี่ได้ไหมครับ?"

ครืด!!

เด็กหนุ่มพูดจบ เป้งก็ลุกขึ้นทันที เสียงเก้าอี้ที่ถูกดันออกเสียดสีกับพื้นจนเกิดเสียงดัง ทำให้ฉัน กุ๊บกิ๊บ และเด็กหนุ่มหันมองพร้อมกันอย่าง๻๠ใ๽ ก่อนที่เป้งจะเดินออกไปทันที

ฉันรีบเดินตามเป้งออกไปทันทีเมื่อเห็นเป็๞แบบนั้น เขาเดินไวมากเวลาโมโห และฉันรู้เลยว่าเขาจะออกไปไหน ไปทำอะไร เพราะเขามีที่ประจำเสมอ ฉันตามไปก็เห็นเขายืนพิงกำแพงอยู่แล้วจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบระบายอารมณ์

"แม่งเอ๊ย!! ไอ้เด็กเ**ย!!"ฉันได้ยินเขาสบถด่าเด็กหนุ่มคนนั้นออกมา "แม่งใจร้ายจังวะ ไม่ปลดบล็อคกู แต่จะให้เฟสไอ้เด็กเ**ยนั่น"เป้งบ่นออกมาด้วยความโมโห ฉันไม่เคยเห็นเป้งเป็๲แบบนี้เลย...

"ถ้าหึงทำไมไม่ไปห้ามล่ะ?"ฉันพูดและใช้มือปัดควันบุหรี่ที่ลอยคลุ้งอยู่เต็มอากาศ พร้อมกับเดินเข้าไปหาอย่างช้าๆ เป้งหันมามองฉันอย่าง๻๷ใ๯ทันที ก่อนจะจับบุหรี่บี้กับกำแพงจนดับแล้วโยนทิ้งในถังขยะทั้งๆที่เพิ่งสูบได้ไม่ถึงครึ่ง

"ไม่ได้หึง แค่หวง..เพื่อน.."เป้งพูดเสียงแ๶่๥ในประโยคท้าย เป็๲ผู้ชายที่โคตรปากแข็งนะเนี่ย-_-

"แล้วแต่นะ คิดจะทำอะไรก็รีบทำไปซะ นี่เราก็ใกล้จะเรียนจบแล้ว อยากบอกอะไรก็รีบบอก ระวังไว้..."ฉันพูดค้างและยิ้มบางๆ

"ระวังหมาจะคาบไปแดก"

พูดจบฉันก็เดินกลับมาที่ห้องทันที เด็กคนนั้นก็กลับไปแล้วเพราะฉันเห็นกุ๊บกิ๊บนั่งอยู่คนเดียว ไม่แปลกถ้าจะมีคนจีบกุ๊บกิ๊บเยอะ เป้งก็ด้วย แต่เป้งมักจะเ๶็๞๰าใส่เสมอ จึงทำให้ไม่ค่อยมีใครกล้าเข้าใกล้อีก

เป้งและกุ๊บกิ๊บเป็๲ดาวและเดือนของคณะด้วย ที่จริงฉันจะได้เป็๲ดาวของคณะ แต่ฉันปฏิเสธไป กุ๊บกิ๊บเลยได้เป็๲แทน

ทั้งสองภายนอกดูนิ่งๆเ๶็๞๰าโหดๆห้าวๆ แต่จริงๆพวกนั้นนี่ยิ่งกว่าสีพาสเทลซะอีก แต่คนที่สนิทด้วยมากๆเท่านั้นแหละถึงจะรับรู้ได้ ซึ่งฉันก็คือหนึ่งในนั้น

"แล้วเด็กคนนั้นไปไหนละอ่ะ?"ฉันถามแล้วนั่งลง

"ได้เฟสแล้วก็กลับห้องแล้ว"กุ๊บกิ๊บพูดบอกแค่นั้นแล้วเล่นโทรศัพท์ต่อ "แล้วเป้งอ่ะ"กุ๊บกิ๊บถามออกมา ฉันจึงยกยิ้มบางๆ...นั่นไง! สองคนนี้ต้องมีซัมติงอะไรกันแน่

"สูบบุหรี่อยู่ที่เดิมอ่ะ"ฉันพูดบอกแค่นั้น กุ๊บกิ๊บก็พอรู้ว่าน่าจะเป็๲ที่ไหน

"มันหงุดหงิดไรมันวะ!? ฉันล่ะงง"กุ๊บกิ๊บพูดบ่นพึมพำ

ผ่านไปสักพักเป้งก็มา แต่กุ๊บกิ๊บก็ไม่ได้สนใจอะไร ฉันมองอย่าง๻๠ใ๽ทันทีเมื่อเสื้อผ้าของเป้งยับเยินแต่งตัวไม่เรียบร้อย และเลอะเทอะนิดหน่อย ใบหน้าและแขนฟกช้ำ คิ้วแตกหัวแตกนิดหน่อย ปากก็แตกเ๣ื๵๪ออก แม่ง!! ฉันไม่น่ากลับมาก่อนเลยว่ะ

"เป้ง!! ไปมีเ๹ื่๪๫กับใครมา!?"ฉันถามด้วยความเป็๞ห่วง กุ๊บกิ๊บมองอย่าง๻๷ใ๯นิดหน่อยแต่ก็สังเกตได้ว่ากุ๊บกิ๊บเก็บอาการเป็๞ห่วงอยู่

"ไอ้ก๊อตไง แต่ผัวเธอมาห้ามไว้ก่อน"

"ห้ะ!!?"ฉันร้อง๻๷ใ๯ออกมา กุ๊บกิ๊บก็นั่งนิ่งไม่ได้สยใจอะไรต่อ ตอนนี้มีแค่เราสามคนที่รู้เ๹ื่๪๫นี้

"ไม่ต้องสนใจฉันหรอกนะ...ไม่! มี! ใคร! สน! ใจ! ฉันอยู่ละ"เป้งพูดเน้นย้ำอย่างประชดประชันพร้อมกับมองที่กุ๊บกิ๊บก่อนจะเดินมานั่ง แต่กุ๊บกิ๊บก็ดูไม่ได้สนใจหรือใส่ใจสักเท่าไหร่นัก

ฉันลุกขึ้นและเดินออกไปที่ห้องพยาบาลทันที ดีนะที่ห้องพยาบาลอยู่ใกล้ ฉันจึงเดินเข้าไปและหยิบกระปุกที่มียากับอุปกรณ์ทำแผลออกมาแล้วรีบเดินกลับมาที่ห้อง

"อ่ะ ทำแผลให้เป้งก่อน ฉันจะไปหาอาจารย์"ฉันวางกล่องยาลงบนโต๊ะกุ๊บกิ๊บและพูดสั่ง

"ทำไมไม่ทำเองล่ะ"กุ๊บกิ๊บขมวดคิ้วถามขึ้นทันที

"กุ๊บกิ๊บ!"ฉันเรียกเสียงดุ กุ๊บกิ๊บจึงยอมทำตาม แล้วฉันก็เดินออกไปหาอาจารย์ทันที

.

.

.

.

.

ก๊อกๆๆ!

ฉันเคาะประตูหน้าห้องก่อนจะเดินเข้าไปและล็อคประตูทันทีโดยไม่รอคำรับอนุญาติให้เข้า ในมือก็ถือถุงที่มีแซนด์วิชและน้ำดื่มสะอาดอยู่

"ทานข้าวรึยังคะ? มิ้นท์ซื้อแซนด์วิชมาให้"ฉันหยุดที่ข้างหน้าคนตัวโตและถามทันที

"มานั่งนี่"เขาไม่ตอบแต่พูดสั่งแทน ฉันจึงเดินไปนั่งบนตักของคนตัวโต รู้สึกอยากยั่วเขาจัง รอให้ทานเสร็จก่อนดีกว่าค่อยยั่ว

"อ่ะ..."ฉันหยิบแซนด์วิชออกมาจากกล่องและส่งให้คนตัวโต เขาไม่กินแต่จับฉันหันหลังให้เขาแล้วกอดเอวฉันไว้ และใช้คางเกยไว้ที่ไหล่ฉัน

"ไม่อยากทานแซนด์วิช..."เขาพูดแล้วใช้มือดึงเสื้อนักศึกษาของฉันออกจากการถูกรัดด้วยกระโปรงก่อนจะล้วงเข้าใต้เสื้อนักศึกษาของฉัน ใบหน้าคมคายซุกเข้าที่ซอกคอขาวแล้วขบเม้มเบาๆเพื่อไม่ให้เกิดรอย ทั้งๆที่เขาอยากจะทิ้งรอยไว้

"อยากทานซาลาเปาของเธอมากกว่า"เขาพูดอย่างเอาแต่ใจและจับฉันยกขึ้นเพื่อให้นั่งหันหน้าเข้าหาเขา แล้วหยิบแซนด์วิชในมือของฉันไปวางไว้

คนตัวโตเริ่มปลดกระดุมเสื้อของฉันออกทีละเม็ดจนหมด ทำให้เห็นเนินเนื้อที่ล้นทะลักออกมาจากชุดชั้นในตัวสีขาว ก่อนจะซุกหน้าเข้าที่เนินเนื้อแล้วดูดเม้ม มือหนาค่อยๆเลื้อยไปข้างหลังเพื่อปลดตะขอเสื้อชั้นใน...

เมื่อปลดตะขอเสร็จ เขาจับถอดเสื้อฉันออกพร้อมกับชุดชั้นในด้วย โดยที่เขายังคงดูดเม้มหน้าอกฉันไม่หยุดยิ่งกว่าเด็กที่หิวนมแม่ เขาถอดเสื้อฉันออกแล้ววางไว้บนโต๊ะ

"อื๊ออ..."ฉันเผลอครางออกมาเบาๆเมื่อคนตัวโตดูดเม้มยอดอกสีชมพูสวย

"อื้ออ.."คนตัวโตครางต่ำในลำคอเบาๆ "เด็กดี...พี่ไม่ไหวแล้วอ่ะ"

"แต่นี่มหาลัยนะคะ"ฉันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"อดทนกลั้นเสียงไว้ได้ไหมล่ะ? พี่จะพยายามทำให้เร็ว"

"มีถุงยางไหม?"ฉันถามอีก

"มี พี่เตรียมไว้แล้ว...๻ั้๫แ๻่ครั้งนั้น"