ตอนที่ 11 อย่าสร้างปัญหาให้ข้า ข้าเกลียดตัวปัญหา
“ท่านแม่!”
หลิวซื่อหลางทรุดตัวลงกับพื้น เขาหอบหายใจหนักขณะมองดูแม่เดินนำไปครึ่งทางแล้ว ไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางจึงพาเขาขึ้นไปบนูเา
เขาไม่ได้กินข้าวมาสองวัน ร่างกายอ่อนแอจนไม่มีแรงจะปีนต่อไป เขาจึงต้องเรียกนางให้หยุด
หลินจิ่วเหนียงหันหน้ามามองใบหน้าซีดเซียวที่มีเหงื่อออก แล้วขมวดคิ้วทันที “เดินไม่ไหวหรือ?”
“อืม!”
หลิวซื่อหลางก้มหน้าลงด้วยความอับอาย ทำให้นางคว้าเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งของเขา แล้วบ่นเสียงเบา
“ตัวปัญหา!”
หลินจิ่วเหนียงเกลียดมาก แต่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกลับไปช่วยลากเขาขึ้นไปบนูเา
หลิวซื่อหลางหน้าแดง “ท่านแม่...”
“เรียกกับผีอะไร!”
หลินจิ่วเหนียงพยุงแขนของเขา ขณะปีนขึ้นไปบนเขาแล้วจ้องมองด้วยความโกรธ “หากยังมีแรงพูดอยู่ ก็ควรเก็บไว้สำหรับปีนเขาจะดีกว่า”
หลิวซื่อหลางรู้สึกละอายใจ เขาขยับปากพูดด้วยเสียงเบาเหมือนยุง “ท่านแม่ ขอโทษขอรับ!”
“รู้ว่าต้องขอโทษข้าก็อย่าทำให้ข้าเดือดร้อน ข้าเกลียดตัวปัญหา” หลินจิ่วเหนียงพ่นลมหายใจอย่างเ็า วันนี้ไม่มีอะไรตกถึงท้องนางเลย และนางก็เหนื่อยล้ายิ่งนักหลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน
หากนางไม่้าความช่วยเหลือจากเขา นางก็คงไม่บอกให้เขาขึ้นมาทำตัวน่ารำคาญบนูเาด้วยหรอก
ตอนนี้นางเริ่มเสียใจแล้ว การเรียกเขาขึ้นมาด้วยไม่ได้ช่วยอะไรเลย นอกจากเป็ภาระ
“อืม!”
หลิวซื่อหลางพยักหน้า สายตาของเขาพลันเหลือบไปเห็นคราบเืบนเสื้อของนาง เขาตื่นตระหนกทันที “ท่านแม่ ปล่อยข้า ข้าจะเดินเอง ท่านาเ็”
หลังจากพูดจบ เขาก็พยายามดิ้นออกจากมือของนาง เพื่อจะเดินเอง
หลิวซื่อหลางหงุดหงิด ก่อนหน้านี้เหตุใดเขาไม่สังเกตเห็นเืบนตัวแม่ตัวเอง?
ฟึ่บ!
หลินจิ่วเหนียงปล่อยมือ เขาจึงล้มลงกับพื้น จากนั้นจ้องมองใบหน้าที่มีเหงื่อท่วมของเขาด้วยสีหน้าบูดบึ้ง “หากจะเดินเองก็รีบหน่อย ได้ยินหรือไม่! แล้วเ้าใช้ตาข้างไหนมองว่าข้าาเ็?”
หลิวซื่อหลางลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก แล้วมองหลินจิ่วเหนียงด้วยสายตาโศกเศร้า “ท่านแม่ เสื้อของท่านมีเืติดอยู่ขอรับ”
หลินจิ่วเหนียงก้มหน้าลง เมื่อเห็นรอยเืบนเสื้อ สีหน้านางก็เปลี่ยนเป็ใ
ตัวปัญหา!
นางเดินไปหยิบกิ่งไม้ด้านข้างมาโยนให้หลิวซื่อหลาง “ถ้าไม่อยากอดตายก็ตามมา”
จากนั้นนางก็เดินขึ้นเขาต่อไป
มีเืมากมายบนเสื้อที่เต็มไปด้วยรอยปะ ทว่ามันไม่ใช่เืมนุษย์ แต่เป็เืหมูป่า
นางััข้อมือตัวเองโดยไม่รู้ตัว สายตาจับจ้องไปยังลวดลายพิเศษบนข้อมือ ก่อนยกยิ้มอ่อน นี่คือสวัสดิการของนักเดินทางข้ามเวลาหรือ?
นางไม่เจอเทพแห่งขุนเขาในป่าต้องห้ามบนูเาที่ไม่มีใครกล้าเข้าไป แต่นางเห็นสัตว์ป่าดุร้ายมากมาย
พิจารณาจากน้ำหนักของตัวเองแล้ว หลินจิ่วเหนียงก็รู้ดีว่ามีเพียงคนโง่เขลาเท่านั้นที่คิดจะยั่วยุสัตว์ใหญ่เหล่านี้ เดิมทีนาง้าขุดหลุมวางกับดัก เพื่อดักสัตว์ตัวเล็ก ๆ แล้วทุบมันให้ตาย
แต่นางไม่คาดคิดว่าก่อนที่จะทันได้วางกับดัก นางจะได้พบกับหมูป่าสีดำเขี้ยวโง้งที่วิ่งพุ่งเข้ามาหานาง นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทิ้งกับดักไว้ แล้วหันหลังวิ่งหนีเอาชีวิตรอด
แต่สองขาย่อมไม่อาจวิ่งเร็วกว่าสี่ขา อีกทั้งวันนี้หลินจิ่วเหนียงยังไม่ได้กินอะไรเลย
นางวิ่งหนีไปไกลมาก แต่ก็ถูกหมูป่าวิ่งไล่ตามมาทัน มันพุ่งเข้าชนนาง จนกลิ้งลงมาจากูเาอย่างควบคุมไม่ได้ จากนั้นก็กระแทกเข้ากับก้อนหิน ก่อนที่นางจะทันได้ตอบสนอง ก็ถูกดูดเข้าไปข้างในด้วยแรงดูดอันมหาศาล
เมื่อตื่นขึ้นมา นางก็พบว่าตัวเองได้รับช่องว่างมิติโดยไม่คาดคิด และมีที่ดินอุดมสมบูรณ์สามพันหมู่ในช่องว่างมิตินั้น
หลินจิ่วเหนียงดึงความทรงจำกลับมา จากนั้นเหลือบมองข้อมือตนเอง แล้วยกยิ้มจาง ใครจะคิดว่าก้อนหินธรรมดาจะมีช่องว่างมิติซ่อนอยู่?
นางหันกลับไปมองหลิวซื่อหลางที่ล้มอยู่ข้างหลังด้วยความรังเกียจ เมื่อเห็นว่าต้องใช้เวลาในการปีนขึ้นไป เขาจึงนั่งพักรอนางอยู่บนก้อนหินข้าง ๆ
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง หลิวซื่อหลางก็ลุกขึ้นปีนต่อพลางหายใจหอบ
เขาเดินกะเผลกไปสักพัก ก็ทิ้งตัวลงนั่งหอบหายใจบนพื้นอย่างหนัก
“อ่อนแอจริง ๆ” หลินจิ่วเหนียงพูดด้วยความรังเกียจ
หลิวซื่อหลางยิ้มแหย เขาอดอาหารมาสองวันแล้วยังให้มาปีนเขาอีก กระนั้นเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ
แต่เมื่อเห็นเส้นเขตแดนตรงหน้า กายของเขาก็พลันแข็งทื่อ ไม่ว่าจะเหนื่อยล้าและอ่อนแรงเพียงใด เขาก็โซเซลุกขึ้นจากพื้น
“ท่านแม่ รีบไปจากที่นี่กันเถิดขอรับ ตรงหน้าท่านคือูเาต้าชิง มันเป็ูเาต้องห้าม ท่านเข้าใกล้ไม่ได้นะขอรับ”
“ขี้ขลาด”
หลินจิ่วเหนียงดุด้วยโทสะ ลุกขึ้นยืนแล้ววางกระบุงบนหลังลงบนพื้น “ไปหาฟืนกลับมา แล้วก่อไฟรอข้าอยู่ตรงนี้”
หลังจากพูดจบ นางก็เดินไปข้างหน้า ซึ่งเป็ูเาต้าชิงที่หลิวซื่อหลางกล่าวถึง
“ท่านแม่!”
หลิวซื่อหลางตื่นตระหนก เขาลากสังขารอ่อนแอของตนไปขวางหลินจิ่วเหนียงไว้ “เข้าไปไม่ได้นะขอรับ หากเข้าไป เทพแห่งขุนเขาจะโกรธขอรับ”
“ไปให้พ้น!”
หลินจิ่วเหนียงผลักเขาออกไปโดยไม่ลังเล “ข้าไม่สนหรอกว่าเ้าจะอดตายหรือไม่ แต่ถ้าเ้าทำให้ข้าต้องอดตาย ข้าจะฆ่าเ้าก่อนที่ข้าจะอดตาย”
หลังจากพูดจบนางก็เดินหน้าต่อไป หากไม่ใช่เพราะเ้าช่องว่างมิตินั่นไม่สามารถจัดเก็บมาได้ั้แ่ตอนนั้น นางก็ไม่ต้องลำบากถึงเพียงนี้
หลังจากได้ช่องว่างมิติมาแล้ว นางก็ใช้ช่องว่างมิตินั้นวาร์ปเข้าออก แล้วฆ่าหมูป่าทั้งเป็ด้วยก้อนหิน
นางคิดจะอุ้มหมูป่าลงูเา แต่เนื่องจากมันมีขนาดใหญ่มาก นางจึงตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก เพราะไม่สามารถนำหมูป่าออกจากูเาต้องห้ามได้ และในเวลานี้เสื้อผ้าของนางก็เต็มไปด้วยเื
นางจึงต้องกลับไปบ้านเพื่อหยิบมีดไปชำแหละหมูป่า แล้วค่อยขนลงูเาไปขาย แต่นางไม่คิดว่าจะเจอเื่เลวร้ายมากมายถึงเพียงนี้ แถมยังได้ตัวถ่วงมาด้วย
เมื่อถึงที่ซ่อนหมูป่าแล้ว นางก็ยกกิ่งไม้ที่ใช้คลุมหมูป่าออก จากนั้นนำหมูป่าใส่เปลหามแล้วลากออกไป
ฮึบ ฮึบ
ในที่สุดหลินจิ่วเหนียงก็ลากหมูป่ามาถึงเขตแดนรอยต่อได้ด้วยความเหนื่อยหอบอย่างหนัก และบัดนี้ท้องฟ้าได้มืดลงแล้ว
หลิวซื่อหลางไปหาฟืนมาก่อไฟได้เรียบร้อยและกำลังรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ เมื่อเห็นร่างของหลินจิ่วเหนียง เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่เมื่อเขาเห็นสัตว์ประหลาดตัวใหญ่ที่นางลากออกมา เขาก็หายใจไม่ออก
“ท่านแม่ ท่านฆ่าหมูป่าหรือขอรับ?”
“ไม่ใช่ข้าแล้วจะเป็เ้าได้หรือ?” หลินจิ่วเหนียงปล่อยมือ แล้วนั่งหอบบนพื้น ไม่ว่านางจะอ่อนแรงเพียงใด นางก็สั่งให้หลิวซื่อหลางหยิบมีดในกระบุงไปชำแหละหมูทันที
ตอนนี้นางหิวแทบขาดใจ อยากกินเนื้อเหลือเกิน
หลิวซื่อหลางถือมีด เมื่อได้ยินว่าหลินจิ่วเหนียงสั่งให้เขาชำแหละหมูป่า เขาก็รู้สึกลำบากใจ
แม้ลูกคนที่สี่จะเป็คนที่ถูกละเลย แต่หลินจิ่วเหนียงก็ไม่เคยขอให้เขาทำงานเหล่านี้มาก่อน
เพียงขนหนาดกดำบนตัวหมูป่าก็ทำให้เขาทำอะไรไม่ถูกแล้ว นับประสาอะไรกับให้เขาชำแหละหมูป่า เขาทำได้แค่มองหลินจิ่วเหนียงอย่างน่าสงสาร “ท่านแม่ ข้า... ข้าทำไม่เป็ขอรับ”
หลินจิ่วเหนียงกลอกตา “หลิวซื่อหลาง ข้าผิดหวังจริงๆ ที่พาเ้ามาที่นี่ เ้าทำสิ่งใดไม่เป็สักอย่าง”
หลังจากพูดจบ นางก็ฟื้นพละกำลังแล้ว นางคว้ามีดทำครัวอันแหลมคมมาจากมือของหลิวซื่อหลางด้วยความรังเกียจ ก่อนจะฟันไปที่คอหมูป่าอย่างรวดเร็วครั้งแล้วครั้งเล่า!
เมื่อฟันได้สามครั้ง หัวและลำตัวของหมูป่าก็แยกออกจากกัน ท่าทางโเี้ของหลินจิ่วเหนียงทำให้หลิวซื่อหลางกลืนน้ำลายด้วยความกลัว นางช่างโหดร้ายเหลือเกิน
หลินจิ่วเหนียงรีบหั่นเนื้อชิ้นหนึ่งออกมาแล้วโยนให้หลิวซื่อหลาง จากนั้นสั่งให้เขาเผาขนหมูป่า นำไปล้าง แล้วเอากลับมาย่าง ในขณะที่นางยังคงชำแหละหมูป่าต่อไป
หมูป่าตัวนี้หนักประมาณร้อยแปดสิบชั่ง นาง้าเก็บไว้เองจริง ๆ หมูตัวใหญ่ถึงเพียงนี้ ทำให้นางกินเนื้อได้มากตามใจ้า
น่าเสียดายที่นางต้องรวบรวมเงินเพื่อซื้อเมล็ดพันธุ์พืชมาใช้เพาะปลูก ดังนั้นนางจึงจำใจต้องแบ่งไปขายด้วย
หลังจากชำแหละเสร็จ นางก็พบว่าหลิวซื่อหลางยังไม่กลับมา ความหิวทำให้ความโกรธของหลินจิ่วเหนียงค่อย ๆ เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
ให้ตายเถอะ หลิวซื่อหลางไม่ได้คิดจะวิ่งหนีไป พร้อมกับเนื้อหมูของนางใช่หรือไม่?
...............................................................................................................................
สารจากผู้แปล
พบไอเทมเด็ดแต่ยังใช้ไม่ได้ทันทีเป็เื่น่าเสียดายนัก
ลูกคนนี้วิ่งหนีไปไหนแล้วนั่น ถ้าเอาเนื้อไปให้พวกบ้านตระกูลหลิวจะโกรธมากนะ
ไหหม่า(海馬)
1K
