หลินหลินตัดสินใจเหวี่ยงเบ็ดครั้งสุดท้ายระบายอารมณ์
เหมือน์เห็นใจในความพยายามจึงบันดาลให้ดึงเบ็ดไม่ขึ้น
หลินหลินมีความหวังขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง
“โอ๊ย...ดึงเบ็ดไม่ขึ้น ต้องเป็ปลาตัวใหญ่แน่ๆ” นางออกแรงกระชากคันเบ็ดขึ้นมา ตอนนี้รอยยิ้มใกล้ถึงใบหูเต็มแก่ ที่แท้์ยังคงมีเมตตา บทจะให้โชคก็ให้ก้อนใหญ่ทีเดียวเลย
บางสิ่งใต้น้ำค่อยๆ ไหลใกล้เข้าฝั่งมาเรื่อยๆ ลางสังหรณ์ของหลินหลินบอกว่าปลาที่ถูกเบ็ดเกี่ยวนั้นผิดปกติ
“มะ...ไม่ใช่แล้ว” เงาในน้ำอย่างไรก็ไม่ใช่ปลา ต่อให้สายตาสั้นกว่านี้ก็ยังมองรูปร่างออกว่ามันไม่ใช่!
“ศะ...ศพ…” หลินหลินกรีดร้องออกมา นางะโโหยงถอยหลังกรูด
ชาติก่อนไม่เคยทำงานกู้ภัย ตอนตายก็ไม่รู้ตัว สรุปว่าั้แ่เกิดมาสองชาติ ยังไม่เคยเห็นศพของจริงแม้แต่ครั้งเดียว หลินหลินตื่นตระหนกจนหมดแรงนั่งทรุดลงกับพื้น
ระหว่างหลินหลินกับศพตรงหน้า เป็เื่ท้าทายจิตใจมาก ไม่รู้จริงๆ ว่าควรทำอย่างไร
หลินหลินสงบสติอารมณ์แล้วเพ่งพิศดู
ร่างที่นอนคว่ำไม่ขยับนั้นเป็บุรุษ จากแขนขาไม่แข็งเกร็ง เนื้อไม่เน่าหลุดเปื่อย เห็นทีว่าคงจะเพิ่งตายไม่นาน พิจารณาดูจากเสื้อผ้าที่สวมใส่เห็นว่าเป็ของเนื้อดี ตกแต่งชายเสื้อหรูหรา เ้าตัวคงเป็คนมีฐานะไม่น้อย
หลินหลินลังเลใจว่าจะทำอย่างไรดี? ใจหนึ่งอยากถอยหนีด้วยความกลัว แต่อีกใจหนึ่งเกิดความละโมบขึ้นมา เพราะความจนมันน่ากลัวกว่าความตาย บางทีเ้าของร่างนี้อาจจะมีของมีค่าหรือถุงเงินติดตัว
ว่าแล้วนางก็กัดฟันสู้ความกลัว แล้วเดินเข้าไปใกล้ กว่าจะใช้แรงทั้งหมดลากร่างนั้นขึ้นมาบนฝั่งได้ก็ทุลักทุเลไม่น้อย
นางจับร่างนั้นพลิกหงายแล้วหลับตาปี๋ หากร่างนั้นเบิกตาโพลงมองนางอยู่จะทำอย่างไร?
หากเ้าของร่างมีรังสีอาฆาตรุนแรง นางจะกล้า่ชิงของศพได้หรือไม่ หากเอาไปแล้วเ้าของเดิมมาทวงของคืนในทุกกลางคืนจะเป็อย่างไร?
หลินหลินข่มความกลัว ทำใจกล้าแล้วค่อยๆ หรี่ตามองอย่างกล้าๆ กลัวๆ
โชคดีที่ภาพที่เห็นไม่ใช่ภาพน่าสยดสยองอย่างที่คิดไว้ เ้าของร่างไร้ลมหายใจนี้ มีใบหน้ากึ่งหล่อกึ่งสวยแบบเทพเซียนเสียด้วยซ้ำ
หลินหลินเผลอเหม่อมองด้วยความตกตะลึง หากคนนี้ไปเกิดในยุคที่นางอยู่ ฉายาไอดอลอันดับหนึ่งคงเป็เขาแน่ คนบ้าอะไรจะเกิดมามีหน้าตาดีขนาดนี้ โดยเฉพาะในยุคที่ไม่มีหมอศัลยกรรมช่วยเสริมความหล่อ
ร่างตรงหน้า ผิวขาวเนียนละเอียดแบบไม่ต้องพึ่งหมอความงาม หน้ารูปไข่สมมาตร มีกรามชัดแบบผู้ชาย ขนคิ้วเรียงเส้นอย่างเป็ระเบียบ จมูกโด่งเป็คมสัน เปลือกตาที่ปิดสนิทมีขนตางอนเรียวยาวยิ่งกว่าผู้หญิง แม้แต่รูปร่างที่มองด้วยสายตาคร่าวๆ ยังดูออกว่าหุ่นดีมาก ทั้งสูงและขายาว
สรุปแล้วงามดั่งเทพปั้น หรือลูกรักพระเ้าเป็อย่างไร ร่างตรงหน้าอธิบายคำจำกัดความได้อย่างชัดเจน
เพราะความหล่อทำให้ความหวาดกลัวลดลง นางได้แต่ทอดถอนใจว่าน่าสงสารจริงๆ ที่อายุสั้น
เพื่อเป็การแสดงความเคารพต่อผู้ตายที่หน้าตาดีสุดๆ หลินหลินตัดสินใจว่า หลังจากลักทรัพย์ศพแล้ว จะจัดการขุดหลุมฝังและจุดธูปให้เป็อย่างดี นางทนไม่ได้ที่จะต้องเห็นบุรุษผู้นี้ต้องถูกสัตว์กัดแทะแบบไร้เกียรติ
หลังจากคำนับให้ครั้งหนึ่ง หลินหลินก็เริ่มลงมือสำรวจร่างนั้น มือไม้นางตบเปะปะไปตามตัวเพื่อหาถุงเงิน ตัวนางชะโงกมองหาทรัพย์สินอยู่ จึงไม่ทันได้ระวังตัวว่าร่างนั้นจะลุกพรวดขึ้นมาได้
ความรู้สึกเย็นชืดััโดนริมฝีปาก ไม่ต้องตรึกตรองก็รู้ว่าริมฝีปากบุรุษผู้นั้นัักับริมฝีปากนางพอดี ชีวิตนี้อะไรมันจะซวยขนาดนี้
จูบแรกของเธอดันถูกศพขโมยไปเสียได้ บังเอิญอะไรไม่บังเอิญ ทำไมมุมฉากใบหน้าถึงได้พอดิบพอดีขนาดนั้น! นี่มันนิยายน้ำเน่าที่ไหนกัน!
“อ๊ากกก...ถุย ถุย” หลินหลินถอยกรูด ถ่มน้ำลายแล้วใช้แขนเช็ดริมฝีปากอย่างแรง
สิ่งแรกในความคิดของนางคือ ปฏิกิริยารีเฟล็กซ์ของคนที่เพิ่งตายหมาดๆ เส้นเอ็น กล้ามเนื้อเลยกระตุกขยับได้ ต่อให้หน้าตาดีแค่ไหน แต่ให้จูบกับศพคงไม่มีใครยินดี นางไม่ใช่คนจิตใจไม่ปกติแบบนั้น
‘โอ้! นายท่าน อย่าได้อาฆาตแค้นกันเลย ข้าไม่ลักขโมยของของท่านก็ได้’ ในอกของนางหลั่งน้ำตา ขอถอยทัพดีกว่า
ไม่น่าละโมบของผู้อื่นเลย ไม่ทันได้ทำชั่ว ิญญาเ้าของร่างก็สะกิดเตือนแล้ว ร่างบุรุษผู้นั้นขยับตัวลุกขึ้นนั่ง เขาสำลักไอค่อกแค่กแล้วหันมองนาง
“โฮ โฮ...ข้ากลัวแล้วๆ ได้โปรดอย่ามาหลอกมาหลอนกันเลย แล้วข้าจะทำบุญไปให้ ท่านชอบกินอันใดข้าจะจุดธูปส่งไปให้” หลินหลินกลัวจนทรุดลงนั่งกับพื้น นางประนมมือไหว้ปลกๆ พร้อมน้ำตาไหลพราก จากที่หน้าตาอัปลักษณ์อยู่แล้วยิ่งดูอัปลักษณ์ยิ่งกว่าเดิม
“แต่อย่าขอของยากนักนะ ตอนนี้ตัวข้าเองก็ไม่มีกินเหมือนกัน” คิดไปคิดมาขนาดตัวเองยังเอาไม่รอด จะเอาปัญญาที่ไหนไปหาของดีส่งให้คนตายไป