ภายในเรือ ทั้งสองเหนื่อยมากเลยนั่งกับพื้นและเหยียดขา ให้หลังพิงกับกำแพง
“พ่อและพี่เพชรเป็อย่างไรบ้างคะ” พลอยถาม
“ทั้งสองปลอดภัยดีครับ ตอนโทรมากำลังขึ้นเครื่องพอดี” ฟานจิ้งเล่าสั้นๆ
“ค่อยยังชั่วหน่อยค่ะ แล้วพี่ฟานจิ้งล่ะคะ โดนะุหรือเปล่า” พลอยเป็ห่วง
“พี่ใส่เสื้อกันะุด้วย ประกอบกับพี่หลบะุทัน” ฟานจิ้งอวดฝีมือ
“โดยแท้จริงแล้วพี่ก็คือนายจงฝานใช่มั้ยคะ พลอยจำอากัปกิริยาของพี่และนายจงฝานได้ เหมือนกันอย่างกับแกะ” พลอยกล่าว
“นึกว่าจะจำไม่ได้เสียอีก ภรรยาพี่เก่งจังเลย” ฟานจิ้งกล่าว
“พี่ชอบหลอกพลอยน่ะ แถมล้วงความลับพลอยไปหมดเลยด้วย” พลอยงอน
“เลิกงอนได้แล้วคนดี นั่นแสดงว่าพี่อยู่กับพลอยตลอดเวลาเลยใช่มั้ยล่ะ” ฟานจิ้งกล่าว
“ขอบคุณนะคะ ที่พี่ทำตามสัญญา” พลอยกล่าว
ฟานจิ้งหันไปจูบที่หน้าผากของพลอยแล้วจับหัวเธอพิงกับไหล่ของเขา “นอนพักนะคนดี พวกเราเหนื่อยกันมามากแล้ว”
พลอยเลยเผลอหลับโดยซบไปที่ไหล่ของฟานจิ้ง
**********************************************************
นับว่าพลอยขี้เซามาก เพราะหลับไม่รู้เื่เลย ตอนนี้ฟานจิ้งได้พาตัวพลอยมาอยู่ที่รีสอร์ทส่วนตัวของเขาแล้ว
พลอยรู้สึกตัวอีกทีก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงนุ่มในห้องๆ หนึ่ง
“ฟื้นแล้วหรอครับที่รัก” ฟานจิ้งทัก
“ที่นี่ที่ไหนคะ” พลอยกล่าว
“รีสอร์ทแถวระยองน่ะ เป็รีสอร์ทของพี่เอง” ฟานจิ้งกล่าว
“โห มาถึงระยองเชียวหรอคะ” พลอยกล่าว
“ไปอาบน้ำได้แล้วครับ วันนี้พวกเราไปเที่ยวกัน” ฟานจิ้งกล่าว
“ค่า ค่า สถานการณ์แบบนี้ยังมีอารมณ์ไปเที่ยวอีกนะคะ” พลอยพูดประชด
“ผ่อนคลายบ้างเถอะครับพลอย หากพ่อของพลอยกลับมาจะได้เห็นหน้าอันแช่มชื่นของพลอยบ้าง” ฟานจิ้งกล่าว
“ค่ะ” พลอยเลยรีบไปอาบน้ำแต่งตัว และชุดที่พี่ฟานจิ้งซื้อให้ก็หวานซะ เป็เดรสสีชมพู แต่เธอก็ต้องยอมใส่
พลอยเดินออกมาเธอก็ต้องใ “พี่เป็อะไรหรือเปล่า ทำไมมีเืเต็มเสื้อเลยคะ”
“อ๋อ เสื้อที่พลอยให้พี่ไง มันติดเืของพลอยด้วย” ฟานจิ้งกล่าว
“ทำไมไม่ซักให้สะอาดคะ ใส่แบบนี้ดูน่ากลัวจะตาย” พลอยกล่าว
“มันเป็เครื่องเตือนความทรงจำพี่น่ะ ว่าพี่เคยทำน้องพลอยหัวแตก” ฟานจิ้งกล่าว
“บ้าจริง ทำไมไม่จดจำความทรงจำดีๆ ล่ะคะ” พลอยกล่าว
ผลสุดท้ายพลอยก็ห้ามพี่ฟานจิ้งไม่ได้ เขาใส่เสื้อเชิ้ตที่เปื้อนเืนั้น พลอยแอบมองไปดูผู้คนรอบข้าง ก็มีแต่คนมอง คงจะมองว่าไม่เป็ฆาตกรก็เป็ผู้ที่ได้รับาเ็มา
จนกระทั่งมีพลเมืองดีเดินเข้ามาสอบถาม
“เอ่อคุณครับ คุณาเ็อะไรมั้ย ให้ผมพาไปโรงพยาบาลหรือเปล่าครับ”
“อ๋อ ผมไม่ได้เป็อะไรครับ ผมไม่มีเสื้อใส่จริงๆ เลยต้องยอมใส่เสื้อตัวนี้ไปก่อน” ฟานจิ้งกล่าว
พลอยทนดูไม่ได้อีกต่อไป เพราะเธอกลัวตำรวจจะเดินเข้ามาถามว่า ได้ก่ออาชญากรรมมารึเปล่า ได้ฆ่าใครตายมั้ยอะไรทำนองนี้ เธอเลยหลบไปซื้อเสื้อให้เขาใหม่ แต่เป็เสื้อที่ขายตามตลาดไม่ได้มียี่ห้อแพงๆ
ฟานจิ้งใที่แฟนหาย เขารีบออกตามหา จนกระทั่งพลอยเข้าไปสะกิดเสียเอง
ฟานจิ้งเห็นพลอยก็รีบเข้าไปกอดทันที “ต่อไปอย่าหนีพี่แบบนี้นะครับ พี่เป็ห่วงมากจริงๆ นะ”
“พลอยขอโทษค่ะ แต่ตอนนี้พี่ช่วยปล่อยพลอยก่อนได้มั้ย พลอยหายใจไม่ออกแล้ว” พลอยกล่าว
ฟานจิ้งยอมปล่อยแต่โดยดี พลอยจึงยื่นถุงเสื้อให้
“อะไรครับเนี่ย” ฟานจิ้งถาม
“เปลี่ยนเถอะค่ะ พลอยขอร้อง ส่วนเสื้อตัวนี้เดี๋ยวพลอยไปซักให้ใหม่ จะซักไม่ให้มีคราบเืหลงเหลืออยู่เลย อย่างน้อยหากพวกเราจะคบกัน ก็ขอให้พวกเรามีความทรงจำดีๆ ต่อกันเถอะนะคะ อย่าจดจำความทรงจำร้ายๆ เลย” พลอยกล่าว
“เปลี่ยนก็ได้ครับ” ฟานจิ้งจำนนต่อเหตุผล
พลอยถึงกับโล่งอกที่เขายอมฟัง ไม่งั้นได้พากันไปอยู่ในคุกแน่ เพราะแอบมองเห็นตำรวจหันมามองพี่ฟานจิ้งบ่อยมาก
ฟานจิ้งกลับออกมาเขาเดินมาพร้อมกับถุงดำ
“พี่เอาถุงดำมาทำไมคะ เดี๋ยวตำรวจก็คิดว่าพวกเราจะไปเก็บศพหรอก ถือให้เห็นชัดซะแบบนั้นน่ะ” พลอยบ่น
“โถ่ พลอยดูหนังฆาตกรรมมากเกินไปหรือเปล่า พี่จะพาพลอยไปเก็บขยะตามชายหาดกัน ทำเหมือนสมัยตอนพวกเรายังเป็เด็กอยู่ไง” ฟานจิ้งกล่าว
“เล่นเก็บตอนแดดเปรี้ยงเชียวนะพี่ ผิวเสียหมด เอาอย่างงี้นะคะ พวกเราไปดูพิพิธภัณฑ์สัตว์ทะเลกัน รอให้เย็นแล้วพวกเราค่อยไปเก็บขยะก็ได้ค่ะ” พลอยเสนอ
“อย่างนั้นก็ได้ครับ” ฟานจิ้งกล่าว
“ว่าแต่พวกเราแก่ป่านนี้ เรายังจะไปดูพิพิธภัณฑ์อีกหรอครับ” ฟานจิ้งกล่าว
“ไปดูเพื่อฆ่าเวลาไงคะ พลอยกลัวพี่คิดกิจกรรมแผลงๆ น่ะ” พลอยกล่าว
แม้ฟานจิ้งจะไม่ค่อยชอบ แต่เขาก็พาพลอยเข้าไปชมพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ และยิ่งดูขัดใจฟานจิ้งมากก็ตรงที่ เดินไปสักหน่อยก็มีคนขอให้ฟานจิ้งถ่ายรูปให้ ตลอดระยะทางที่เขาพาพลอยเดินชมสัตว์น้ำ
ดังนั้นฟานจิ้งจะทำบ้าง เขาเลยรีบบอกคู่รักคู่นั้นก่อน “ช่วยถ่ายรูปให้หน่อยครับ”
คู่รักคู่นั้นพากันใ แต่ฝ่ายชายก็ยอมถ่ายรูปคู่กับพลอยให้ พลอยรู้สึกเขินๆ เพราะฟานจิ้งโอบไหล่เธอแน่นมาก
ฟานจิ้งเลยยอมถ่ายรูปให้คู่รักคู่นั้น
ดังนั้นใครก็ตามที่จะให้ฟานจิ้งถ่ายรูปให้ พวกเขาก็ต้องเป็คนถ่ายรูปคู่พลอยให้เขาก่อนเท่านั้น
จนพลอยเริ่มรู้สึกแล้วว่า เธอคิดผิดที่พาฟานจิ้งมาชมพิพิธภัณฑ์ เพราะตลอดระยะทางที่เธอเดินไป มีรูปคู่เธอกับพี่ฟานจิ้งแทบทุกจุดจริงๆ
“เอ่อ พี่ฟานจิ้งคะ พอแล้วก็ได้ค่ะ พวกเราออกไปทานอาหารว่างกันเถอะ รูปที่ถ่ายได้มันก็เยอะเกินไปแล้วนะคะ” พลอยเป็ฝ่ายยอมออกจากพิพิธภัณฑ์
ฟานจิ้งยิ้มขำอย่างสมใจ เพราะเขาจงใจแกล้งพลอย ความจริงเขาไม่ค่อยชอบพิพิธภัณฑ์ แต่เขาต้องรอให้พลอยเป็ฝ่ายพาออกจากพิพิธภันฑ์เอง
ฟานจิ้งเลยพาพลอยเข้าไปในร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง ร้านนั้นมีแต่คู่รักเข้ามาทานกัน อย่างกับนัดเดทอะไรทำนองนี้
ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะสั่งอาหาร อยู่ดีๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งมีอาการติดคอ ฝ่ายชายใมากแต่ไม่รู้จะทำยังไงดี
ดีที่พี่เพชรเคยสอนพลอยไว้ พลอยเลยรับอาสาช่วยเหลือทันที พลอยช่วยโดยวิธีรัดอัดท้อง โดยพลอยยืนข้างหลังผู้หญิงคนนั้น ใช้แขนสองข้างโอบรอบเอวเธอไว้ พลอยกำหมัดข้างหนึ่งวางบริเวณเหนือสะดือเธอ แล้วใช้มืออีกข้างจับมือที่กำหมัดไว้แล้ว ทำการอัดเข้าท้องแรงๆ เร็วๆ ขึ้นไปข้างบน อัดหมัดเข้าท้องซ้ำๆ กัน หลายๆ ครั้ง จนกระทั่งแหวนแต่งงานก็หลุดออกมา
พลอยรีบหยิบแหวนส่งให้ผู้หญิงคนนั้น แล้วรีบเดินไปหาฟานจิ้งทันที
“เอ่อ พี่ฟานจิ้งคะ ทำไมฝ่ายชายเขาเซอร์ไพร์สขอแต่งงานน่ากลัวจัง แฟนเกือบตายเพราะแหวนนั่นแล้ว” พลอยบ่น
“อย่าพูดเสียงดังสิครับ เดี๋ยวฝ่ายชายก็เสียใจแย่” ฟานจิ้งกล่าว
“แล้วพี่สั่งอะไรแล้วหรือยังคะ” พลอยกล่าว
“อื้อพี่สั่งให้แล้ว แต่อย่ามองพี่อย่างนั้น พี่ไม่ได้มีเซอร์ไพร์สแต่งงานแบบนั้นหรอก” ฟานจิ้งกล่าว
“555 พลอยรู้อยู่แล้วค่ะ” พลอยรู้เพราะฟานจิ้งไม่ใช่คนโรแมนติก
ฟานจิ้งกลับจับมือพลอยดื้อๆ แล้วเขาก็สวมแหวนกับมือพลอยแบบที่เธอไม่ทันตั้งตัวจริงๆ
“นี่คืออะไรคะ พี่ฟานจิ้ง” พลอยมองแหวนที่นิ้วนางข้างซ้าย
“ก็พี่บอกแล้วพี่ไม่เซอร์ไพร์ส แต่จะสวมแหวนให้แบบจะๆ เลยไง” ขอแต่งงานตามสไตล์ของฟานจิ้ง
แม้พลอยจะเขินแต่ก็แอบหมั่นไส้ในความไม่อ่อนโยนของพี่ฟานจิ้ง ไม่รู้ว่าพี่หงลี่ทนได้ไง
“แล้วพี่ขอพ่อแล้วหรอคะ” พลอยสงสัย
“ก็ต้องขอแล้วสิครับ ไม่งั้นพี่จะกล้าทำแบบนี้ได้ไง” ฟานจิ้งกล่าว
พลอยก็ดันหลงเชื่อเสียด้วย
ทั้งคู่ทานข้าวเสร็จ เลยพากันไปเก็บขยะตามชายหาดเพื่อฟื้นความทรงจำสมัยเด็ก
“เอ่อ น้องพลอยอย่าเผลอทิ้งแหวนพี่ลงถุงดำล่ะครับ” ฟานจิ้งกล่าว
“ใครจะไปกล้าทิ้งล่ะคะ แหวนแพงซะขนาดนี้” พลอยกล่าว
หลังจากเหนื่อยล้าจากการเก็บขยะ พวกเขาก็รีบกลับรีสอร์ทเพื่ออาบน้ำอาบท่า แต่ทว่าพลอยก็ยังบ่น
“บ้านหลังนี้มีห้องอยู่เยอะแยะ แล้วทำไมพวกเราต้องมานอนห้องเดียวกันด้วยคะ” พลอยกล่าว
“ภรรยานอนไหน สามีก็ต้องนอนนั่นสิครับ แยกกันได้ไง” ฟานจิ้งกล่าวเสร็จก็ขอร้อง “ว่าแต่พลอย พี่มีเื่อยากจะขอ”
“ขออะไรอีกล่ะคะ” พลอยกล่าว
“พี่อยากเห็นรอยสักน่ะ ขอพี่ดูรอยสักได้มั้ย หรือว่าพลอยแอบไปลบมันออกแล้ว” ฟานจิ้งกล่าว
“จะมีเวลาไหนไปลบล่ะคะ ทำไมทีพี่ก็ยังไม่เชื่อใจพลอยเลย” พลอยบ่นอีก
“น่านะพี่ขอดูหน่อย” ฟานจิ้งกล่าว
พลอยใจอ่อนเลยยอมปลดกระดุมแหวกเล็กน้อย แล้วค่อยๆ เปิดรอยสักให้ฟานจิ้งดู แต่พลอยก็หลงกลอีกแล้ว
พอเห็นรอยสัก เขาก็กอดเธอจากด้านหลัง รีบจูบและไซร้ซอกคอ อารมณ์เสน่หาได้ประทุขึ้น บทบรรเลงเพลงรักดำเนินต่อไปจนจบ และแล้วทั้งคู่ก็ได้เข้าหอกัน
พลอยนอนกอดกับฟานจิ้งด้วยสภาพที่หมดแรง เธอหมั่นเขี้ยวอยากจะหยิกผู้ชายคนนี้เสียจริงๆ ในใจคิดว่า “ไหนว่าจะรอให้แต่งงานก่อนไง”
“พี่รู้นะว่าพลอยคิดอะไรอยู่ พี่ยอมรับสารภาพก็ได้ พี่กลัวกลับไปแล้ว นายเฉินกว้านยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจที่จะแต่งงานกับพลอย พี่เลยวางแผนว่าจะฮันนีมูนอยู่นี่อีกเดือนนึง พี่จะรอให้พลอยท้องก่อน ค่อยกลับไปแต่งงานกันนะครับ” ฟานจิ้งกล่าว
“พลอยก็กลายเป็ผู้หญิงท้องก่อนแต่งสิคะ” พลอยกล่าว
“มันเป็ความจำเป็ครับ เพราะกฎของพรรคเรากล่าวว่า เ้าพ่อคนต่อไปจะต้องแต่งงานกับลูกสาวของเ้าพ่อคนก่อน พี่ยอมสูญเสียพลอยไม่ได้จริงๆ” ฟานจิ้งกล่าว
“เดือนนึงก็เดือนนึงค่ะ แต่พลอยมีข้อแม้” พลอยกล่าว
“ข้อแม้อะไรครับ” ฟานจิ้งสงสัย
“พี่ต้องให้พลอยติดต่อพี่เพชรด้วยค่ะ” พลอยกล่าว
“ได้สิครับ แต่ต้องให้ฝ่ายนั้นเป็ฝ่ายติดต่อกลับมาเอง เพราะว่าเพชรเองก็กลัวว่าพรรคพวกของเ้าพ่อเฉินกว้านจะคอยติดตามเธอกับพ่อ” ฟานจิ้งอธิบาย
“พลอยเข้าใจค่ะ งั้นพลอยไปอาบน้ำก่อนนะคะ” พลอยกล่าว
พลอยรีบห่อตัวแล้วไปอาบน้ำทันที แม้จะรู้สึกเจ็บมากก็ตาม
แต่แล้วฟานจิ้งก็เปลี่ยนสีหน้ากลับมากังวลเหมือนเดิม เพราะรู้ดีแก่ใจว่าเ้าพ่อเฉินกว้านไม่ยอมปล่อยพลอยอย่างแน่นอน
4K
