เสียงประดังก้องในหัวของหวังอีฮัง
“เกิดอะไรขึ้นกัน ทำไมข้าถึงเป็คนที่ท้าต่อสู้ด้วยละ” จากนั้นข้อมูลบางอย่างก็แล่นเข้ามาในหัวของหวังอีฮัง ถ้ำหลากสีแห่งนี้มีการป้องกันทั้งหมดสิบขั้น ถ้าใครที่้าผ่านบททดสอบจะต้องเอาชนะทั้งสิบขั้นเพื่อไปที่สุดท้ายได้
เมื่อผ่านไปสามสิบวินาทีจากนั้นก็มีเสียงหนึ่งคำรามดังขึ้นมา มันมีรูปร่างหน้าตาเหมือนกับมนุษย์มันคือมอนสเตอร์ซอมบี้ ระดับเปิดประตูบานที่สอง
ซอมบี้พุ่งเข้าจู่โจมหวังอีฮัง ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าระดับเปิดประตูบานที่สองทั่วๆไป แต่หวังอีฮังนั้นเร็วกว่า “แสงแห่งการชำระล้าง” เมื่อมอนสเตอร์ซอมบี้โดนแสงแห่งการชำระล้างมันก็เริ่มแตกสลายกลายเป็ฝุยฝงในทันที
แต่ก็ยังไม่มีเสียงระบบที่บอกว่าเขานั้นผ่านการทดสอบ หวังอีฮังยังคงไม่ประมาและยืนตั้งท่าโจมตี ทันใดนั้นก็มีเสียงเดินเข้ามาเสียงที่เดินเข้ามาราวกับเป็กองทัพนับพันที่กำลังล้อมโจมตีศัตรู
ซอมบี้หลายพันตัวได้ล้อมหวังอีกฮังเอาไว้ จากนั้นก็ได้มีซอมบี้ตัวหนึ่งที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่มมันสูงกว่าสองเมตร มันจ้องมองหวังอีฮังด้วยสายตากระหาย
มันยกมือข้างขวาขึ้นจากนั้นจิติญญาของหวังอีฮ้งก็เริ่มค่อยๆถูกดูดออกไป นั้นจึงทำให้หวังอีฮังรู้สึกปวดหัว แต่หลังจากนั้นพลังอันศักดิ์สิทธิ์จากประตูบานที่สองก็ไหลทะลักออกมาเป็สายและป้องกันการโจมตีทางิญญาของซอมบี้ตัวใหญ่
“เ้านี้กล้ามากที่มาโจมตีจิติญญาของข้า” แสงศักดิ์สิทธิ์แพร่ออกมา “แสงแห่งการชำระล้าง”หวังอีฮังคำราม ขากนั้นแสงสีเหลืองทองก็สว่าจ้าขึืนมาทันตา แสงเหล่านี้เข้าไปโจมตีจิติญญาของเหล่าซอมบี้โดยตรง
จากนั้นเหล่าซอมบี้ที่ล้อมลอบหวังอีฮังก็เริ่มสลายกลายเป็เพียงฝุ่นฝงในชั่วพริบตา ชอมบี้ตัวโตนั้นคุกเขาลงข้างหนึ่งอละร้องคำรามด้วยความเ็ป หวังอีฮังเดินเข้าไปไกล้ๆ และเอานิ้วแตะไปที่หน้าผากของซอมบี้ตัวโตนี้
“ลำแรงแห่งการชำระล้าง”จากนั้นคลื่นแสงก็พุ่งออกจากนิ้วมือที่แตะหน้าฝากของซอมบี้ ทำให้หัวของซอมบี้นั้นแหลกกระจุย [ท่านผ่านบททดสอบที่หนึ่ง ในอีกครึ่งชั่วยามบททดสอบที่สองก็จะเริ่มขึ้น]
เมื่อหวังอีฮังได้ยินเสียงระบบประกาศเขาก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา [ของรางวัลการทดสอบ ท่านได้รับน้ำพุลมปราณ] หวังอีฮังรู้สึกยินดีที่ได้รับรางวัลหลักจากเอาชนะการต่สู้ได้สำเร็จ
“น้ำพุลมปราณก็ไม่เลวเหมือนกัน” หวังอีฮังเก็บน้ำพุไว้ในกระเป๋าของตน
อีกทางด้าน “สุสานโดนศิษย์นอกสำนักบุกลุกเข้าไปงั้นเหรอ” ผู้าุโขนตายาวทุบโตอย่างไม่พอใจ
“ใช่แล้วเห็นว่ามันคือสำนักหมาป่าสีเงิน”ผู้าุโอ้วนเอ่ยขึ้น เหล่าผู้าุโที่เข้าร่วมประชัมครั้งนี้ต่างก็รู้สึกใ
“เ้าพวกหมาป่าสีเงินสงสัยข้าคงต้องไปเยี่ยมเยียนสักครั้งเสียแล้ว”ท่านประมุขเอ่ยขึ้น
“แล้วน้องจางไปไหน เขาไม่เคยขาดการประชุม ทำไมวันนี้เขาถึงยังไม่มาหารือเกิดเื่อะไรขึ้นกับเขา”ท่านประมุขถามขึ้น
“เรียนท่านประมุข ข้าได้ทราบมาว่าเมื่อสัปดาห์ก่อนอาจารย์จางนั้น ได้ตามล่าแมวตัวหนึ่งี่สามารถพูดภาษามนุษย์ได้ เขานั้นคลาดว่ามันคือมอนสเตอร์ไร้ระดับเขาจึงตามล่าเ้าแมวนั้นไป”ผู้าุโกระบี่กล่าว
“เช่นนั้นเองเหรอ งั้นทางเราก็ส่งศิษย์ไปยังสุสาน เพื่อไปปกป้องที่แห่งนั้นเอาไว้ เพื่อไม่ให้คนนอกนั้นเข้าไปยุ่งได้ ส่วนข้าจะขอตัวไปเยี่ยมเยียน สำนักหมาป่าสีเงินสักครา” ประมุขกล่าวขึ้น ทำให้ผู้าุโในห้องประชุมต่างรู้สึกดีอกดีใจ
ถ้าฃศิษย์ของตนนั้นได้สมบัตมาจากสุสานแห่งนั้น ก็จะทำให้ตำแหน่งผู้าุโของพวกเขานั้นยกระดับขึ้น
“ท่านประมุข” ชายชราผู้หนึ่งกล่าว เขานั้นนับได้ว่าเป็เซียนคนหนึ่ง แม้แต่ประมุขของสำนักจะต้องไว้หน้าเขาด้วย
“เซียนอี้ท่านมีอะไรเหรอว่ามา”ท่านประมุขของสำนักเอ่ยถามขึ้น
678
